यदा वयं देवमिन्द्रं समाह्वयाम, तदा सः शतसहस्रैः सहायैः, पुरस्कारैश्च, अस्माकं आह्वानं श्रुत्वा, आगच्छतु। अहम् अत्यन्तं प्राचीनं वासस्थानं, महाविद्वांसं तं आह्वयामि, यं पूर्वं तव पितरः अपि आह्वयन्। तस्मिन्नेव समये, तेजस्विनः रक्तवर्णाः अश्वाः, स्थिराणि चरन्तः, तैः युक्तः रथः दिवि प्रकाशमानः दीप्यते। तस्य प्रियौ पूर्णकचौ अश्वौ, रक्तवर्णौ, धैर्ययुक्तौ, रथाय योजितौ, मनुष्यसमूहान् संगच्छन्तौ दृश्येते। स एव इन्द्रः, अनपश्यतां निमित्तं, अलङ्कृतानां भूषणं करोति, सः उषाः सह एव जातः। यदि अहम् अपि इन्द्रवत् ऐश्वर्यस्य एकाधिपः स्याम्, तर्हि मम स्तोतारः गोमित्रः स्यात्। अहम् तस्मै विदुषे दातारं शिक्षयेत्, यदि अहं पशूनां स्वामी स्याम्। इन्द्रस्य कृपया, मधुवाचिनी धेनुः सोमपेषिणे यजमानाय दुग्धं ददाति, गाः अश्वांश्च प्रयच्छति। तव दानस्य, इन्द्र, न कश्चन अन्तः अस्ति; न देवः न मर्त्यः तद् सीमन्ति; यदा स्तूयसे, तदा धनानि वितरति। यज्ञेन एव इन्द्रः बलवत्तरः अभवत्, पृथिवीं पृथक् कृत्वा, दिवि अधिष्ठानानि स्थापयत्। तव, नित्यम् वृद्धिमन्तः, वयं विजिगीषोः सर्वरत्नानि इच्छामः; हे इन्द्र, तव सहाय्यम् वयम् वरणीमहि। सः इन्द्रः, सोममदेन मनसा, अन्तरिक्षं विभिद्य, प्रकाशमानानि प्रदेशान् विव्याध। सः अंगिरसां कृते गाः प्रावर्तयत्, गुह्यवस्तूनि प्रकटयत्, वलम् अपि प्रधावत्। तेनैव इन्द्रेण, दिवः स्थिराणि प्रदेशाः अचलं स्थितिम् अलभन्त। यथा आपां वृद्धिः, तथा स्तोत्रम् उत्साहेन इन्द्राय उद्दीयते; तव हर्षाः सर्वत्र प्रसृताः। त्वं, इन्द्र, स्तोत्राणां वृद्धिकर्ता, कीर्तीनां वृद्धिकर्ता च; गायकेभ्यः शुभं दातासि। तव बभ्रू अश्वाः, सुमनोहरकचाः, त्वां सोमपानाय वहन्ति; ते यज्ञाय समीपं गच्छन्ति, दानसमृद्धाः। आपां फेनैः, इन्द्रेण, नमुचेर् शिरः छिन्नं, सर्वेषां स्पर्धानां विजये। तव शक्तिभिः, इन्द्र, त्वं दिवं आरोढुम् इच्छन्, दस्यून् अपि निपातितवान्। त्वं, इन्द्र, सोम-अपेषकानां समूहं विनाशयन्, सर्वोत्तमः सोमपायी अभवः। महासभायाम् अहम् त्वां, इन्द्र, स्तौमि, तव अश्वांश्च आह्वयामि; तव उत्साहस्य आनन्दः घृतवत् अस्तु, यथा तव अश्वैः सिञ्चितः; स्तोत्राणि तव सुवर्णरूपिणि प्रविशन्तु। ये समं गायन्ति, तव अश्वान् प्रेरयन्ति, ते दिव्ये गृहे त्वां अश्वैः पूरयन्ति, यथा गावः घटं पूरयन्ति; बलिनं, अश्वयुक्तं इन्द्रं स्तुत्यं कुर्वन्ति। तस्य वज्रः बभ्रुः, आयसमयः; तस्य इच्छा बभ्रुः, बाहवः बभ्रूः; शोभनः, सुशिराः, तस्य कोपः अपि बभ्रुः; इन्द्रे बभ्रूणां रूपाणि मितानि। यथा दिवि दीपः, तथा बभ्रुः वज्रः स्थापितः; बभ्रुः, शोभनः वज्रः विजयी अभवत्; सः सर्पं, सुशिरं, आयसमयं, ताडयत्; बभ्रुधारी सहस्रदीप्तिमान् अभवत्। त्वं, इन्द्र, प्राचीनयजमानैः बभ्रुकेश इति स्तुतः; त्वं बभ्रुः, तव सर्वाणि कर्माणि स्तुत्यानी; तव बभ्रुजं दानं श्रेष्ठतमं बभ्रु अस्ति। वज्रधारिणं, प्रमुदितं, स्तुतं, हृष्टं इन्द्रं, बभ्रवः अश्वाः रथं वहन्ति; तस्मै बहवः सोमपानानि कल्पितानि, बभ्रवः सोमं इन्द्राय स्थापयन्ति। बभ्रवः, इच्छायै, स्थैर्याय, सोमं स्थापयन्ति, अश्वांश्च शीघ्रं प्रेरयन्ति; यः बभ्रुभिः अश्वैः प्रमुदितः, सः बभ्रुहर्षेण इच्छां पूरयति। बभ्रुशिराः, बभ्रुकेशः, आयसमयः, शीघ्रः, यः बभ्रुभिः पिबति, सः बलवत्तरः अभवत्; यः बभ्रुभिः अश्वैः अश्वसमृद्धः, सः बभ्रुभिः अश्वैः सर्वान् अमङ्गलान् अपसारयति। यथा श्रोतुम्, तस्य बभ्रवः अश्व्यः प्रसृताः; जयाय, तस्य बभ्रवः अश्व्यः धावन्ति; पात्राय, तस्य बभ्रवः अश्व्यः शुद्धीकृताः; बभ्रुसोमस्य हर्षं पीत्वा। दिवि पृथिव्यां च, त्वं महत्त्वाय स्तूयसे; पुनः पुनः त्वं प्रियं स्तोत्रं रमसे; वासस्थानं, बभ्रवे, गावः, सूर्याय च प्रकाशय। तव बभ्रुशिरसः अश्वाः त्वां, इन्द्र, जनानां मध्ये वहन्तु; यथेष्टं मधुरं पानं पिब, यज्ञे, सभायां, बभ्रु, रमस्व। पूर्वे पिष्टाः सोमाः, बभ्रु, तव; इदानीं च एष विशेषः मदिरः तव; मधुमन्तं सोमं पिब, इन्द्र, वीर्येण, वृष्णः बलं पूरय। इन्द्र, अत्रैव पिष्टं सोमं, आपः शुद्धं, जनैः सह पिब; मदिरया तव उदरं पूरय। हर्षयितुं कामयमानाः सोमरसाः तव कृते कल्पिताः; तैः त्वं, हर्षद, स्तोत्रद, वर्धस्व। तुभ्यं, बभ्रु-अश्वाय इन्द्राय, सत्यं बलवद् पिष्टं सोमपानं जुहोमि। अत्र रमस्व, इन्द्र, पुष्टिप्रवाहैः, सर्वैः स्तोत्रैः, तव वीर्येण गीतैः स्तुतः। तव रक्षया, बलवन्, तव शक्त्या च, बुद्धिमन्तः, सत्यवाचः गायका, वीर्यं वहन्तः, गृहे स्थिताः, इन्द्र, त्वां स्तुवन्ति, भोज्यस्य भागं इच्छन्तः। यः जातः, प्रथमः, शक्तिमान्, यः अन्यान् देवांश्च इच्छया अतिक्रान्तवान्; यस्य बलात् दिवापृथिव्यौ पृथक् स्थिते—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यः कम्पमानां पृथिवीं स्थिरीकृतवान्, रोषितानि पर्वतानि शमयत्; यो विस्तीर्णं अन्तरिक्षं ममाप, दिवं प्रतिष्ठापयत्—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यः अहिं हत्वा सप्त सिन्धून् अपसृजत्; यः वलस्य बद्धाः गावः विमोचयत्; यः स्पर्धासु अश्मयोः मध्ये अग्निं जनयत्—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यः एतेषां सर्वेषां चराचराणां प्रेरकः; यः दासजातिं, नीचवर्णं, गुह्ये न्यधात्; यः श्वशिकारीव जीवतः धनं अपाकरोत्—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। यं जनाः भीत्या पृच्छन्ति—“क्व सः?” केचन वदन्ति—“नास्ति”—सः, आर्यः, समृद्धीनां धनं इव विदारयन्, श्रद्धा तस्मिन् स्थाप्यते—सः, मनुष्येषु, इन्द्रः। एवं इन्द्रस्य महिमा, स्तुतिः, वीर्यं च, ऋषिभिः सोमयागेषु, स्तोत्रैः, यज्ञैः च, पुनः पुनः कीर्त्यते।