इन्द्रस्य स्वगृहे सोमपानाय त्वां समाह्वयामि, तव हृदयं मुदं प्राप्नुयात्। यथा पूर्वे, कुशिकाः त्वां सोमपाने हवामहे, सहायमिच्छन्तः। तव साहाय्येन, इन्द्र, अश्ववतां मध्ये, स गोमन्तं नरः प्रवरः प्रस्थितः, यं त्वं धनैः समृद्धं करोति, यथा नद्यः प्राज्ञाः समुद्रं प्रति यान्ति। दैव्या आपः यज्ञियं होतारं प्रति यान्ति, व्योम्नः इव विस्तीर्णं पश्यन्त्यः। देवाः श्रद्धावन्तं वाचं रमतः अग्रे नयन्ति, यथा श्रेष्ठाः। तयोः उपरि स्तोत्रं स्थाप्यते, वाक् च सेवकैः, तयोः पूजयोर्यः, त्वं च व्रतेन अनिबद्धः, यजमानस्य श्रेयसे तिष्ठसि। आङ्गिरसः प्रथमा मार्गं न्यधत्त, अग्निं सन्तं यथावत् कर्मणा। पण्यः सर्वं धनं, अन्नं, अश्वान्, गावः, पशून् अपश्यन्। अथर्वा यज्ञैः प्रथमं पन्थानं न्यधत्त; तस्मात् व्रतानां निरीक्षिता सूर्यः वेनः उत्पन्नः। काव्या उशनाः गावः सह आगच्छेत्; यमस्य अमृतं सुतं वयं नमामः। यत्र शोभनाय दर्भः प्रास्तर्यते, यत्र स्तोत्रं व्योम्नि नदति, यत्र अद्रिः भाषते, कविः प्रेरितः गायति, तत्र एव इन्द्रः हविषि रमते। तुभ्यं, हर्यश्व, सत्यं सोमं संप्रस्रवामि, पिबस्व। गावः सह रमस्व, इन्द्र, सर्वैः स्तोत्रैः, सर्वकर्मभिः स्तुतः। सर्वेषु संयोगेषु, स्पर्धासु, वयं मित्रं इन्द्रं सहायार्थं आह्वयामः। स शृण्वन् आगच्छतु, सहस्रैः सहायैः, पुरस्कारैः, अस्माकं आह्वानं प्रति। अहं पूर्वं निवासं, महाप्रज्ञं, यं तव पितरं पूर्वं आह्वयत्, आह्वयामि। ते तेजस्विनं, अरुणं युनजन्, यः स्थातॄन् परितः सञ्चरति; ज्योतिषि व्योम्नि दीप्तानि। तस्य प्रियौ हरिण्यौ, पीनमूर्धानौ, रथाय युनजन्; रक्ते, वीर्ये, संगतान् जनान् आनयतः। अन्धाय चिह्नं, अलङ्कृताय भूषणं, त्वं उषाभिः सह जातः। यदि अहं, इन्द्र, त्वद्वद् धनानां एकाधिपः स्याम्, मे स्तोता गोमित्रः स्यात्। अहं तस्मै शिक्षयेयम्, दद्यं च, वीर्यस्य नाथाय, यदि पशूनां स्वामी स्याम्। गोमधुरा वाच् यजमानाय सोमपेषिणे दुह्यते, सः दुग्धं, पशून्, अश्वान् ददाति। तव दानस्य अन्तः नास्ति, इन्द्र, न देवः न मर्त्यः; स्तुतः त्वं धनानि ददासि। यज्ञेन बलं इन्द्रं बभूव, यदा पृथिवीं व्यदधात्, व्योम्नि स्थूणाः अकरोत्। तव वर्धमानस्य, विजेतुः, सर्वं धनं वयं इच्छामः; तव सहाय्यम् वृणीमहे। सोममदेन मनसा, इन्द्रः अन्तरिक्षं, तेजोमयाः दिशः अपाकर्तुम् अकरोत्, यदा वज्रेण वारं अघातयत्। इन्द्रेण, आङ्गिरसां कृते, गाः प्रावर्तयत्, गुह्यं प्रकाशयत्, वारं प्रावर्तयत्। तेन, दिवः तेजोमयी दिशः स्थिराः, अचला, अप्रकम्प्याः अभवन्। यथा आपां वेगः, एवं स्तोत्रं इन्द्रं प्रति ऊर्ध्वं गच्छति; तव मदाः व्याप्यन्ते। त्वं हि स्तोत्रवर्धनः, कीर्तिवर्धनः, गायकान् सौभाग्यं ददासि। तव हरितः, केशिनः, सोमपानाय वहन्ति; ते दानवत् यज्ञं प्रति यान्ति। आपां फेनैः, इन्द्रेण, नमुचेर् शिरः छिन्नम्, सर्वाः स्पर्धाः विजित्य। तव शक्तिभिः, दिवं गन्तुम् इच्छन्, दस्यून् अपातयः। सोमं न पेचन्तः ये, तेषां संस्तुतिं नाशयन्, त्वं परमः सोमपाः अभवः। महासभायाम् अहम् इन्द्रं स्तौमि, तस्य अश्वान् आह्वयामि; वीर्यस्य मुदं तवास्तु, घृतं यथा तवाश्वैः सिक्तम्; स्तोत्राणि तव सुवर्णरूपं प्रविशन्तु। ये गायन्ति, तवाश्वान् प्रेरयन्ति, दिवि यथा, त्वां अश्वैः पूरयन्ति, गावः घटमिव; इन्द्रं वीर्यवन्तं, अश्विनं स्तौमः। तस्य वज्रः हरितः, आयसम्; तस्य कामः हरितः, बाहू हरितौ; शोभनः, सुशिराः, तस्य क्रोधः हरितः; इन्द्रे हरितरूपाणि नियतानि। दिवि दीप इव, हरितः वज्रः प्रतिष्ठितः; हरितः, शोभनः वज्रः विजयी; अहि हतः, सुशिरः, आयसः; हरितवाहनः सहस्रदीप्तिः अभवत्। त्वं, इन्द्र, प्राचीना यजमानैः हरितकेशः स्तुतः; त्वं हरितः, सर्वाणि कर्माणि स्तुत्यः; तव दानं, हरितोत्पन्नं, अतिहरितम्। वज्रहस्तं, हर्षितं, स्तुतं, मदिनं इन्द्रं, हरितः अश्वाः रथं वहन्ति; तस्य बहवः सोमाः सज्जिताः, हरिताः सोमं न्यधत्त। हरिताः सोमं कामाय, स्थैर्याय, शीघ्रं प्रेरयन्ति; सः हरिताश्वैः रमते, हरितमदेन कामं पूरयति। हरितश्मश्रुः, हरितकेशः, आयसतनुः, शीघ्रः, हरितैः पिबन् बली अभवत्; सः हरिताश्वैः, अश्ववान्, सर्वं अमङ्गलं हरितैः नुदति। श्रवणाय हरितमाः व्यसृजन्त; जयाय हरितमाः त्वरिताः; पातवे हरितमाः शुद्धीकृताः; हरितस्य सोमस्य मदं पीत्वा। दिवि पृथिव्यां च, महान् इति त्वं स्तूयसे; पुनः पुनः त्वं प्रिये स्तोत्रे रमसे; निवेशनं प्रकाशय, नाथ, हरितस्य, गवः, सूर्यस्य च।