वयं त्वां, हे इन्द्र, भक्त्या यजामः, तव सेवा आयुः पर्युपयामः; त्वं च, महादानिन्, अस्मासु सखेव स्नेहितः सन्निवससि। मा नः तव प्रियाः अश्वाः अपगच्छन्तु; स्वबलसमेतः, इन्द्र, अस्माकं समीपं आगच्छ, अस्माभिः सह मुदस्व। कुंचितकेशिनः त्वां सुखरथेन वहन्तु, इन्द्र; घृतसिक्तं बर्हिः तव आसनं भवतु। स्वगृहे, इन्द्र, गोमन्तं सोमं त्वया सहाश्वेन पातुं आगच्छ; त्वं सखेव अस्मासु सन्निहितः। इन्द्र, एषः मदायमानः सोमः प्रस्तृतः, वज्रिण्, त्वत् कृते प्रस्तृतः—अस्य पानाय आगच्छ; अस्य तृप्तिं लप्स्यसे किल। इमे मम वाचः, प्रेरिताः, इन्द्रं सोमपानाय आह्वयन्ति। स्तोमैर् गिरा च वयं इन्द्रं सोमपानाय आह्वयामः; सः किल अस्माकं स्तुतिभिः आगच्छेत्। इन्द्र, एते सोमाः प्रस्तूताः; शतक्रतो, तान् स्वगर्भे गृहाण; बलप्रिय, तृप्यस्व। त्वां वयं धनजितम्, स्पर्धासु धृतमनसः, प्राज्ञं विद्मः; तस्मात् तव प्रसादं याचामहे। इन्द्र, एष गोमयः यवमयश्च सोमः अस्माकं कृते पिब; वृषाभिः बलैः प्रस्तूताय यज्ञाय आगच्छ। तव स्वगृहे, इन्द्र, सोमः पानाय प्रेर्यते; एष मदः तव हृदयं प्रमोदयतु। प्रस्तूतसोमपानाय त्वां, इन्द्र, यथा पूर्वं, कुशिकाः सहायार्थं आह्वयन्ति। यो नरोऽश्विनः, सः गवां मध्ये अग्रणीः भवति, हे इन्द्र, तव सहाय्येन; त्वं तम् समृद्ध्या योजयसि, यथा नद्यः प्राज्ञाः सागरे समागच्छन्ति। दिव्याः आपः ऋत्विजं प्रति यजनाय गच्छन्ति, आकाशवत् विस्तीर्णं पश्यन्त्यः; देवाः भगिन्यः स्तोत्रप्रियाः यजमानं पुरः नयन्ति। द्वयोः उपरि स्तोत्रं स्थाप्यते, वाक् च, तयोः सेवकाभिः; व्रतेन मुक्तः, तत्रैव तिष्ठसि, यजमानस्य शुभं बलं स्यान्नित्यं। अङ्गिरसः पूर्वं मार्गं स्थापयन्; अग्निं सन्दधुः, कृतिनः, दक्षैः; ते पण्यः सर्वं धनं, अन्नं, अश्वान्, गावः च, अप्राप्यं, अप्राप्यं, प्राप्नुवन्। अथर्वा यज्ञैः पन्थानः स्थापयत्; तस्मात् सूर्यः, व्रतानुगः वेनः, जातः। काव्य उशना गावः सहित्य आगच्छतु; यमस्य अमृतं सुतं वयं पूजयामः। यत्र समृद्धये बर्हिः विस्तीर्णं, वा स्तोत्रं दिवि निनादयति, यत्र प्रस्तरः भाषते, प्रेरितः कविः गायति—तत्र, इन्द्रः, हविषु प्रमुद्यते। तव कृते, हर्यश्व, बलवद् सत्यं सोमं पातुं सिञ्चामि; इन्द्र, गावः सह सर्वैः स्तोमैः, सर्वैः कर्मभिः स्तुतः, अत्र रमस्व। सर्वसंगमे, सर्वेषु स्पर्धासु च, वयं मित्रं इन्द्रं सहाय्याय आह्वयामः। यः शृणोति, सः सहस्रैः सहायैः, दानैः, अस्माकं आह्वानं प्रतिपद्य आगच्छतु। अहं तं प्राचीनं वासं, महाप्राज्ञं, आह्वये, यं तव पितरः पूर्वं आह्वयन्। ते तं रुच्रं युञ्जते, सः स्थिरान् परितः चरति; ज्योतिषि दिवि प्रकाशन्ते। तस्य प्रियौ बभ्रू, पूर्णकेशी, रथे युञ्जते; रक्तौ, वीरौ, जनान् संयोजयन्तौ। अनपश्यतां चिह्नं, अलङ्कृतानामलङ्कारः, त्वं उषसः सह जातः। इन्द्र, यदि अहम् अपि त्वद्वत् एको धनाधिपः स्याम्, तदा मे स्तोता गोमित्रः स्यात्। अहम् उपदिशेयम्, ददामि च, बलिनः, प्राज्ञस्य, यदि अहम् पशूनाम् ईश्वरः स्याम्। इन्द्र, मधुवाच् धेनुः सोमपेष्टारं दुह्यति; सा दुग्धं, पशून्, अश्वांश्च ददाति। तव दानस्य सीमा नास्ति, इन्द्र; न देवो न मनुष्यः; स्तुतः त्वं धनानि ददासि। यज्ञेन इन्द्रः बलीकृतः, यदा पृथिवीं व्यदधात्, दिवि च स्थाणा न्यधत्त। त्वां, वर्धमानं, वयं सर्वं जयिनां धनानि इच्छामः; इन्द्र, तव सहाय्यम् वृणीमहे। इन्द्रः सोममदेन अन्तरिक्षं विवेश, तेजोमयानि प्रदेशांश्च, यदा सः प्रतिबन्धं विविद्य, तदा। सः अङ्गिरसः कृते गावः प्रासारयत्, निहितान् प्रकटयन्; प्रतिबन्धं प्राक् प्रेरयत्। इन्द्रेण दिवः तेजोमयानि प्रदेशाः, स्थिराः, संस्थिताः, अचला भवन्ति। यथा आपां प्रवाहः, तथा स्तोत्रं इन्द्राय उत्साहेन उदेति; तव मादयन्ति विस्तारं लभन्ते। त्वं, इन्द्र, स्तोत्रवर्धनः, स्तुतिवर्धनः; त्वं गायकानां श्रेयस्करः। तव हरिणः, केशिनः, सोमपानाय त्वां वहन्ति; ते दानवतीं यज्ञमुपयान्ति। आपां फेनसा इन्द्रः नमुचेर् शिरः छित्त्वा, सर्वाः स्पर्धाः विजित्य। तव बलैः, इन्द्र, त्वमाकाशमारोहितुम् इच्छसि; दस्यून् च व्यशोषयः। इन्द्र, त्वं अपेष्टारः संहतिं विनाशयः, तान् व्यसर्जयः; त्वं सोमपानां श्रेष्ठः अभवः। एवं, ऋषयः, यजमानाः, स्तोत्रैः, सोमैः, भक्त्या च, इन्द्रं आह्वयन्ति; सः सोमपानाय स्वाराज्यं, सहाय्यं, बलं च ददाति, यज्ञस्य रक्षणाय, स्तोत्रस्य पूर्तये, भक्तानां च समृद्धये।