शृणुत, कथां दिव्यां इन्द्रस्य महिम्नः सोमस्य च पूजनस्य संनिबद्धां, यथा मन्त्रेषु अवन्तर्यते। इन्द्रः शतक्रतुः, सदा जाग्रद्वीर्यः, महाप्रभवः, अस्माकं हिताय सोमं रक्षतु। यानि तव बलानि, हे शतक्रतो, पञ्चसु जनसु यानि तव स्वानि, तानि अहम् तव कृते वृणे। महतीं कीर्तिं, अजित्यं यशः, हे इन्द्र, गृहाण; तव शक्त्या वयं संसारसागरं तराम। कुतश्चिद् दूरात्, कुतश्चिद् समीपात्, यत्र यत्र तव राज्यं, तत्र तत्र, हे वज्रपाणे इन्द्र, आगच्छ। इन्द्रः महाभयस्य उपरि स्थितः, न च चलति; स सर्वेषु जनसु स्थिरः। स नो अनुग्रहं दर्शयतु; नः पृष्ठतः न किंचन आपद् आगच्छेत्; पुरतः शुभं भाग्यं अस्तु। सर्वतः नः अभयम् करोतु इन्द्रः; स प्रजासु प्रवृत्तः, शत्रून् जयतु। वयं वाचं महते समर्पयामः, सूर्यस्य गृहे इन्द्राय स्तोत्राणि। यथा धनार्थिनः निधिं विन्दन्ति, एवं दानशीलानां मध्ये स्तुतिः फला भवति, न तु दुष्प्रशस्तेषु। दूरं तवाश्वः, दूरं तव गावः, दूरं यवः, हे धनद; त्वं नः परमात् शिक्षय, अनियतः, मित्रवत्, एतत् गीतं तव सखिभ्यः गायामः। यथा बलम्, हे इन्द्र, तव धनं सर्वतः रक्षितम्; तस्मात्, तद् अत्र संगृह्य आनय, जयमानः, स्तोत्रिणः कामः तव कृते न विफलः। एतेषु दिव्येषु दिने, एतेषु सोमरसेषु, हे अश्विनौ, अज्ञानं नुदन्तु, गावः सह; इन्द्रेण सह, एतेन सोमेन, शत्रुम् वधाम। वयं संयुक्ताः, द्वेषरहिताः, समृद्धिम् आप्नुमः। इन्द्रेण सह, धनसमृद्ध्या सह, वयं समृद्धिम् आप्नुमः; पुरस्कारैः, अनेकैः सुखैः, तेजस्विभिः सह। दिव्यैः, अतिशक्त्या, वीर्येण, प्रमुख्या गौभिः अश्वैः च, वयं समृद्धिम् आप्नुमः। ते हर्षणाः त्वां हर्षयन्ति; ते वृषभस्य बलानि, ते सोमाः, हे सुदेव, वृत्रघ्नेषु। यदा त्वम् भक्ताय दशान् अजय्यां वृत्रान् अवधः, हविर्दात्रे सहस्राणि अपातयः। युद्धात् युद्धं त्वं साहसं समुपैषि; पुरं पुरं तव तेजसा अपावः। हे इन्द्र, दूरदेशेषु सख्येन, त्वं नमुचिम् मायिनं अपातयः। करञ्जं च पर्णयं च, अतिथिग्वस्य पन्थसि, प्रबलतमेन अस्त्रेण त्वं अवधीः। वङ्गृदस्य शतानि पुराणि त्वं भग्नवान्, रक्षः अपास्य, ऋजिश्वने मार्गं व्यकुरुत्। तौ जनानां राजानौ, दशभिः भ्रातृभिः सह, सुष्रवसं च कीर्तिमन्तम्, त्वं समुपैषि। षष्टिसहस्राणि नव च नवति च, प्रसिद्धानि, त्वं रथचक्रेण अपातयः, हे दुर्योधिनाम् अपहर्तर्। सुष्रवसे तव रक्षाभिः, तव परित्राणैः, त्वं साह्यं अकरोः; तुर्वयाणं चत्वं उपकृतवान्। कुत्साय, अतिथिग्वाय, महायुवराजाय, यो न युद्धे विफलः, प्राणान् अदाः। ये तव मित्राणि दिव्यानि रक्षिणः, ते शुभतमाः, सौम्याः। वयम् त्वां स्तोष्यामः; त्वया सह, वीरपुत्रवन्तः, दीर्घायुः, सुरक्षितं पथं धारयेम। वृषभाय, अपिष्टेषु मध्ये, तुभ्यं सोमं पातवे सिञ्चामि; तृप्तिं प्राप्नुहि, हर्षं अनुभव। मूढः, असूयकः, त्वां न हिंसतु; उपहासकः त्वां न बाधेत; मन्त्रद्वेषिणः त्वां न जयन्तु। अत्र, गोपालकैः सह, ते त्वां महाफलाय हर्षयन्तु; वृषभः सरसः यथा पिबति, एवं त्वं पिब। गवां पतये, इन्द्राय, यथायोग्यं, ज्ञातृवत्, गीतं गाय। सत्यस्य पुत्राय, सत्यपतये। हरितः, अरुणाः, समुत्सृष्टाः, वेधसि बर्हिषि, यत्र वयं समागताः। इन्द्राय, गावः, शुद्धं मधु, वज्रिणे, अपिपेदुः, यदा सः गुह्ये स्थानि तद् अविन्दत्। सोमकाङ्क्षिणं त्वां, हे इन्द्र, आ वहामः; सोमपानाय आहूयमानं, तव हरिभ्यां सह, हे शक्र, आगच्छ। ऋत्विक् उपविष्टः, यजमानः, सम्यक् बर्हिः विस्तारितवान्; प्रभाते सोमपेषणानि युक्तानि। एते स्तोत्राणि, प्रार्थनावहाः, रच्यमानानि; बर्हिषि उपविश, हे वीर, अग्र्यं हविः भुङ्क्ष्व। सोमपस्य मातरः, बलेश्वरस्य इन्द्रस्य, वत्सवत्, स्नेहं वहन्ति। सुतं सोमं, महत्त्वाय, स्वायै तनवे, रमस्व; उपासकं मा तिरस्कुरु। वयं, हे इन्द्र, तुभ्यं समर्पिताः, हविः दद्मः, तव सेवायाम् जराम् गच्छामः; त्वं च, हे दानप्रिय, अस्माकं सखा असि। तव प्रियास्वश्वाः अस्मात् मा गच्छन्तु; स्वेन वीर्येण समीपं आगच्छ, अत्र रमस्व। कुन्तलिनः त्वां, हे इन्द्र, रमणीयेन रथे वहन्तु; नवनीतलिप्तं बर्हिः तव आसनम् अस्तु। सोमपानाय, गोमन्तं सोमं, त्वया सह, इन्द्र, हरिभिः, सखायम्, आगच्छ। एष सोमः, अश्मना सुतः, बर्हिषि निधाय, त्वं तेन तृप्तिम् अवाप्स्यसि। एवं मम वाचः, प्रेरिताः, अत्रोक्ताः, सोमपानाय इन्द्रं आह्वयन्ति। स्तोत्रैः, प्रशंसाभिः, अत्र इन्द्रं सोमपानाय वयम् आह्वयामः; सः, कदाचित्, अस्माकं आवाहनैः आगच्छेत्। इन्द्र, एते सोमाः सुताः; तान् गृहाण, हे शतक्रतो, उदरं यशसा पूरय। त्वां वयं धनविजेतारं, स्पर्धासु दृढं, प्राज्ञं वेद्मः; तस्मात् तव प्रीतिं इच्छामः। सोमं, गोयवसमन्तं, अस्माकं कृते, पिब, हे इन्द्र; वृषभवत् बलं आदाय, सुतस्य हविषः समीपं आगच्छ। एवं, मन्त्रेषु यः इन्द्रस्य महिमा, सोमस्य च पूजनं, भक्तानां च श्रद्धा, एकत्र संनिबद्धम् अस्ति।