इन्द्रस्य महिमानं स्तुवन्तः, वयं सोमस्य मन्दान् तव प्रियाय समर्पयामः, महाबलिनं त्वां, विपुलदानं, गायकस्य हितं, देवानाम् एकं मनुष्येषु कृपावन्तम्। वीर, अस्मिन्पेषणे हर्षस्व। एवं वसिष्ठाः स्वैः स्तोत्रैः वज्रबाहुम् इन्द्रं महावीर्यं यजन्ति। स नः सततं वीर्यं पशूंश्च ददातु, आशिषा नः रक्षतु। शीघ्रः वज्रधारी, वृषभः, महाबलः, राजा, विघ्नहन्ता, सोमपः, तं द्वौ हर्यश्वौ युञ्जानः, इन्द्रः मध्यान्हपेषणे हर्षमवेतु। वयं त्वां, अनुत्तमं, भारवाहानिव, आधारं कृत्वा आह्वयामः; स्पर्धायां त्वां, अद्भुतं, वन्दामहे। कर्मणि सहाय्याय त्वामुपयामः; स बलवान्, तीव्रः, अस्मान् आगच्छतु; त्वां, इन्द्र, अव्यथनीयम्, सहायकं मित्रं च वृणीमहे। यः पूर्वं नः समृद्धिं दत्तवान्, तं पुनः स्तौमि; इन्द्रं, मित्रं, सहाय्याय। स नः सुवाज्यः, सत्यस्वामी, जनानां मध्ये बलिष्ठः, अश्वान् गवां च ददातु; मघवन् गायकाय शतं दानानि ददातु। अहम् अतिबलाय, महते, विपुलधनाय, सत्यशक्तये, कीर्तिशौर्याय, दुर्धरधनाय, यः श्रमवतां सुलभं धनं वितरति, तस्मै चिन्ताम् अर्पयामि। तव सर्वे कामाः स्वयमेव यथाप्रवाहिताः अपां यज्ञाय वहन्ति; यदा पर्वते, इन्द्रस्य सुवर्णवज्रः, अनियन्त्रितः, दुर्जयं विदार्य मुक्तवान्। तस्मै, भयङ्कराय, वयं श्रद्धया नमामः, यथा प्रभाता ज्योतिः यात्राय ददाति; यस्य क्षेत्रं कीर्तिशक्तिसंयुक्तं हरितानां नेतृत्त्वाय तेजः सृष्टवान्। एते वयं, इन्द्र, बहुप्रशंसिताः, त्वामाश्रित्य समृद्ध्या चरामः; त्वं, स्तोत्रप्रिय, अस्माकं वाकं धारयसि, पृथिव्याः इव; त्वं अस्मिन्वचसि हर्षमवाप्नुहि। बहु ते, इन्द्र, वीर्यं; अस्य गायकस्य कामं पूरय, मघवन्, इच्छां सम्पादय; तव महिमा दिवं व्याप्तवान्, पृथिवी अपि तव बलाय नमति। त्वं, इन्द्र, वज्रेण, महत् गिरिं विदार्य, बद्धाः आपः मुक्तवान्, स्वबलात् सर्वं स्थापयामासिथ। यथा विहगाः शब्देन स्वं रक्षन्ति, मेघात् घोषं कुर्वन्ति, तथा पर्वतजाः, बलवन्तः, हर्षमन्तः, बृहस्पतिम् स्तोत्रैः उपगच्छन्ति। गोभिः, अङ्गिरसः, प्रयत्नेन, आर्यमणं भगवत् इव नेतुम् अर्हन्ति; जनानां मध्ये, मित्रः यथा दम्पती संयोजयति, बृहस्पते, स्पर्धायां शीघ्रं बलं नः ददातु। हविर्यजमानाः, अतिथयः, ऋषयः, सुवर्णमयाः, निर्मलरूपाः; बृहस्पतिः पर्वतान् विदार्य, गुह्येभ्यः गावः मुक्तवान्, यथा यवस्य स्तम्बात् धान्यं निष्कास्यते। स मधुना सिञ्चन्, सत्यम् गर्भे निधाय, स्तोत्रं दिवः उल्कां इव क्षिप्तवान्; बृहस्पतिः, शिलात् उद्धृत्य, पृथिवीं विदार्य, यथा स्तन्यात् त्वचं विदारयेत्। स तेजसा, अन्तरिक्षात् तमः अपाकरोत्, यथा वातः स्तन्यात् रोमं अपोहरति; बृहस्पतिः, अन्वेषणेन, वलस्य मेघं विच्छिद्य, गावः मुक्तवान्। यदा बृहस्पतिः, अग्निना च स्तोत्रैश्च, वलस्य दुर्गं विदार्य, गुह्यं धनं जिह्वया इव आदत्त, गवां निहितं सम्पदः प्रकाशयामास। बृहस्पतिः, नामानि जानन्, गायकानां निलयं, गुह्यं, अधिगम्य, यथा अण्डं पक्षिणः विदारयेत्, पर्वतात् गावः मुक्तवान्। ते मधु, दृढेन बद्धं, मत्स्यं जलस्थं इव, अपश्यन्; वृक्षात् समिधं निष्कास्य, बृहस्पतिः स्वरेण विदारयामास। स सूर्यं लेभे, अग्निं लेभे, स्तोत्रेण तमः अपाकरोत्; बृहस्पतिः, वलस्य गाव्यरूपात्, गुह्यं सम्पदं संहरन्, सन्धिभ्यः आदत्त। यथा हिमेन पतितानि पत्राणि, बृहस्पतिः वलम् गावः मोकयितुम् अकार्षीत्; अननुकरणीयं पुनः स्थापयामास, ये च सह गतवन्तः ते सूर्यं प्रकाशयामासुः। यथा कृष्णः अश्वः कृशेषु, पितरः दिवि ताराभिः अलङ्कृतवन्तः; रात्रौ तमः, दिवा ज्योतिः स्थापयामासुः; बृहस्पतिः पर्वतं विदार्य, गावः मुक्तवान्। एष कर्म, अव्ययस्य, श्रद्धया; स यः पुनः पुनः प्राचीना मार्गान् अनुवर्तते; बृहस्पतिः, गोभिः, अश्वैः, वीरैः, नरैः, दीर्घायुषं नः ददातु। इन्द्राय सर्वाः प्रेरिताः धीयः, ज्योतिः जानन्त्यः, एकत्र प्रकाशन्त्यः, पत्न्यः पतिं यथा, जनाः दातारं नाथं समाश्रयन्ते। मम मनः त्वत्तः न निवर्तते, बहुधा स्तूयमान; त्वयि एव मम कामः स्थितः। राजा इव, अत्र कुशे उपविश, अस्माभिः सोमं पिब। इन्द्रः, बलवर्धनः, तृष्णां क्षुधं च अपाकरोति; स दातारः धनस्य अधिपः। तस्मै, एतेषु शैलेषु, सप्त सिन्धवः प्रवहन्ति; वृषभस्य पक्षौ वर्धेते। यथा विहगाः पर्णशाखिनि वृक्षे, प्रमुदिताः, इन्द्रं सोमपं भोजने उपगच्छन्ति। तस्य तेजसा वदनं दीप्तमस्ति; स यजमानाय ज्योतिः अन्विष्यति। श्वग्नहस्त्रं अस्त्रं दिव्यं धनं न विक्षिपति, यदा दाता सूर्यं जयति। नान्यः तव बलं समश्नोति, न पुरातनः, न नवः, दातारः। दाता सर्वान् जनान् व्याप्तवान्; वृषभः मनुष्यो मध्ये गावः आहूतवान्। यस्य, महाबल, त्वं हविषि हर्षसि, स तीक्ष्णसोमैः घोराणि युद्धानि सहति। यथा आपः नदीं संप्रवर्तन्ति, तथा सोमाः इन्द्रं सरांसि इव प्रवहन्ति। प्रेरिताः तस्य महत्त्वं वीर्यपीठे वर्धयन्ति, यथा वर्षा यवम् देवत्वेन पुष्णाति। वृषभः, क्रुद्धः, अन्तरिक्षे पतन्, शत्रोः दारान् अपाकरोत्; स दाता, सोमपायिनं भक्तं ज्योतिरन्विष्यति। कृन्तन् काष्ठमिव, तेजसा दीप्तमान् परशुः उत्तिष्ठतु; पुरातना धेनुः सत्यं पयः दुह्यात्। रक्तेन तेजसा दीप्तमान् ज्योतिः प्रकाशयतु; भद्रः स्वच्छं तेजः दर्शयतु। गैः, इन्द्र, एषां दुष्टचिन्तां नुद; यवैः सर्वां क्षुधं, सर्वधनेन। वयं, नृपतिभिः सह, स्वशक्त्या प्रथमं धनं जेमहि। बृहस्पतिः पृष्ठतः, उपरि, अधस्तात्, आपदः रक्षतु; इन्द्रः पुरतः मध्ये च रक्षतु; मित्रः मित्रैः सह, पन्थानं नः करोतु। बृहस्पते, त्वं च इन्द्रश्च, दिव्यपार्थिवधनयोः स्वामिनौ; स्तोत्रिणे, गायकाय, धनं दत्तम्। सदा आशिषा नः रक्षतम्। वयं, मित्राणि, तव कृते, इन्द्र, आगच्छामः; कण्वाः स्तोत्रैः त्वां स्तुवन्ति। न कदापि, वज्रिन्, अमावास्यायाम् आपः क्षीयन्ते; तव स्तुतिमेव जानन्ति। देवाः सोमपेषं इच्छन्ति; त एव न निद्रां स्पृहयन्ति, किन्तु भोजने अद्य अपि यान्ति। एवं, ऋषयः, देवाः, स्तोत्रकाराश्च, इन्द्रस्य च बृहस्पतेः च महिमानं, सोमस्य च प्रभावं, श्रद्धया, प्रेम्णा, स्तुवन्ति; तेषां कृते, तेषां स्तुत्या, विश्वं कल्याणं प्रवर्तते।