इन्द्रस्य दिव्यचरितं, महर्षिभिः वसिष्ठैः स्तुतं, एषा कथा सञ्जायते। अहं देवजन्मनः इन्द्रस्य स्तुतिपूर्वकं शब्देन आगच्छामि, यत्र प्राज्ञाः उच्चैः गायन्ति। मनुष्येषु कश्चन स्वजीवनस्य परिमाणं न जानाति; त्वं नः, हे इन्द्र, एतेभ्यः आपद्भ्यः पारय। स इन्द्रः, स्वधियं रथं द्वाभ्यां हरिभ्यां युक्त्वा, स्तोत्राणि समीपं गच्छति, तेषु रमते। स महाबलः इन्द्रः, पृथिवीं दिवं च विदार्य, विघ्नान् विजित्य, अविजितः तिष्ठति। आपः अपि गावः इव वृद्धिं गताः, सत्यम् अनवपद्यन्त, यदा गायका इन्द्रं स्तुवन्ति। स वायुवत् सकलान् स्वान् वहन्, अस्मान् समीपं आगच्छतु; तव प्रज्ञया त्वं नः बहून् दानान् ददासि। इन्द्र! ते मदाः त्वां रमयन्तु, यः वीरः स्तोत्रकर्तुः महद् वसुधाम् अर्हति। त्वमेव देवेषु मर्त्येषु कृपां दर्शयसि; अस्मिन्सुतावसरे हर्षं कुरु, महावीर। एवं वसिष्ठाः इन्द्रं वज्रबाहुं स्तोत्रैः पूजयन्ति; स नः, अस्माभिः स्तुतः, वीर्यं पशूंश्च ददातु, सदा च आशिषा रक्षतु। स शीघ्रगः वज्रधारी, वृषभः, महाबलः, राजा, विघ्नहन्ता, सोमपः—द्वाभ्यां हरिभ्यां रथं युक्त्वा, इन्द्रः अत्र मध्यन्दिनसुतावसरे आगच्छतु, हर्षं प्राप्नुयात्। एवं स्तोत्राणि कीर्तिम् उद्दिश्योत्थितानि; वसिष्ठः सभायाम् इन्द्रं स्तौति, यः शक्त्या सर्वं व्याप्य, अस्माकं वचांसि शृणोति, अस्माकं भाषायां स्पृहयति। अहं देवजन्मनः इन्द्रस्य स्तुतिपूर्वकं शब्देन आगच्छामि, यत्र प्राज्ञाः उच्चैः गायन्ति; मनुष्येषु कश्चन स्वजीवनस्य परिमाणं न जानाति; त्वं नः, हे इन्द्र, एतेभ्यः आपद्भ्यः पारय। स इन्द्रः, स्वधियं रथं द्वाभ्यां हरिभ्यां युक्त्वा, स्तोत्राणि समीपं गच्छति, तेषु रमते। स महाबलः इन्द्रः, पृथिवीं दिवं च विदार्य, विघ्नान् विजित्य, अविजितः तिष्ठति। आपः अपि गावः इव वृद्धिं गताः, सत्यम् अनवपद्यन्त, यदा गायका इन्द्रं स्तुवन्ति। स वायुवत् सकलान् स्वान् वहन्, अस्मान् समीपं आगच्छतु; तव प्रज्ञया त्वं नः बहून् दानान् ददासि। इन्द्र! ते मदाः त्वां रमयन्तु, यः वीरः स्तोत्रकर्तुः महद् वसुधाम् अर्हति। त्वमेव देवेषु मर्त्येषु कृपां दर्शयसि; अस्मिन्सुतावसरे हर्षं कुरु, महावीर। एवं वसिष्ठाः इन्द्रं वज्रबाहुं स्तोत्रैः पूजयन्ति; स नः, अस्माभिः स्तुतः, वीर्यं पशूंश्च ददातु, सदा च आशिषा रक्षतु। स शीघ्रगः वज्रधारी, वृषभः, महाबलः, राजा, विघ्नहन्ता, सोमपः—द्वाभ्यां हरिभ्यां रथं युक्त्वा, इन्द्रः अत्र मध्यन्दिनसुतावसरे आगच्छतु, हर्षं प्राप्नुयात्। वयं त्वां, हे अप्रतिम, भारवाहिनः इव, आश्रयन्तः आह्वयामः; स्पर्धायां त्वां, अद्भुतं, आह्वयामः। कर्मसु साहाय्यार्थं त्वां समाश्रित्य, स बलवान् तीक्ष्णः अस्मान् प्रति आगच्छतु। वयं त्वां, हे इन्द्र, मित्रं सहायकं च, अव्यथनीयम्, वृणीमहे। यः पुरा अस्मभ्यं विविधं श्रेयः दत्तवान्, तं पुनः स्तौमि; इन्द्रं, मित्रं, साहाय्यार्थम्। स अश्वानां श्रेष्ठः, सत्यपति, जनानां मध्ये बलीयान्, नित्यश्चेष्टमानः, अस्मभ्यं गावः अश्वांश्च ददातु; मघवा गायकेभ्यः शतं दानानि ददातु। मम चिन्तां तस्मै महाबलाय, महते, महाधनाय, सत्यम् शक्तिमन्ते, कीर्तिशक्तिसम्पन्नाय, अर्पयामि; यस्य दुर्बोध्यं धनं, स्लोपे आपो यथा, उत्साहिनः कृते सुलभम्। तदा तव सर्वे कामाः अनुगच्छन्ति, यथा आपः अधः हविषां कृते प्रवहन्ति; यदा पर्वते इन्द्रस्य हिरण्यवज्रः, अनियन्त्रितः, अनधृष्यम् अभिनष्ट। तस्मै भयङ्कराय, उपासनेन, नमः कुर्मः, यथा शुक्रम् उषसः यात्राय प्रकाशं ददाति; यस्य क्षेत्रं, नाम कीर्त्या च, हरितानां नेतृकृतं तेजः सृष्टम्। वयं, हे इन्द्र, बहुप्रशंसिताः, त्वाम् आश्रित्य, समृद्ध्या विचरामः; त्वत्तः अन्यः कश्चन स्तोत्रकर्तुः वचनं न धारयति—यथा पृथिवी धारयति, तथा त्वं अस्मिन्वचसि रमसे। बहु, हे इन्द्र, तव वीर्यं; अस्य गायकस्य कामं पूरय, मघवन्, तस्य स्पृहां संपादय; तव बलं व्योम्नः अनुगच्छति, पृथिवी अपि तव शक्त्याः नमति। त्वं, हे इन्द्र, वज्रेण तं महत् पर्वतम् अभिनष्टः; त्वमेव निहिताः आपः मुक्त्वा प्रवाहितवान्, तव बलात् सर्वं स्थापितम्। यथा विहगाः स्वं रक्षन्तः, मेघात् उच्चैः शब्दं कुर्वन्तः, पर्वतजाः बलिनः हर्षमयाः, बृहस्पतिं स्तोत्रैः समीपं यान्ति। गोभिः अङ्गिरसः प्रयत्नवन्तः, आर्यमाणं भगवत् इव अनयन्; जनानां मध्ये, मित्रः युग्मं यथैव संयोजयति, हे बृहस्पते, अस्माकं स्पर्धायाम् शीघ्रं बलं ददातु। हव्यानि, अतिथयः, ऋषयः, सुवर्णमयाः, निर्मलरूपाः; बृहस्पतिः पर्वतान् विदार्य, गुह्यान् गावः विवरात् मोचयामास, यथा यवम् स्तम्बात् झटित्युत्क्षिपेत्। मधुना सिञ्चन्, सत्यस्य गर्भे स्तोत्रं क्षिपन्, बृहस्पतिः गिरिं विदार्य, उपध्नात् स्तनात् यथा त्वचं विदारयेत्। स प्रकाशेन तमः अन्तरिक्षात् अपाकरोत्, यथा वातः स्तनात् रोमाणि अपनयेत्; बृहस्पतिः विचिन्त्य, वलस्य मेघं क्षिप्त्वा, वातः गावः इव अपाकरोत्। यदा बृहस्पतिः अग्न्या स्तोत्रैः च वलस्य दुर्गं विदार्य, निहितं धनं जिह्वया इव आदत्त, गुह्यं गावः प्रकाशयामास। बृहस्पतिः, नामानि ज्ञात्वा, गायकानां निलयं गूढं विविदे; यथा अण्डं पक्षिणः गर्भं विदारयेत्, तथा पर्वताद् गावः मुक्ताः। ते मधु दृष्टवन्तः, यत् दृढं निहितं, मत्स्यः इव जले दुर्बलः; बृहस्पतिः वृक्षात् स्रुचं झटित्युत्क्षिप्य, घोषेण विदारयामास। सूर्यं, अग्निं च, सः प्राप्नोत्; स्तोत्रेण तमः अपाकरोत्; बृहस्पतिः वलस्य गोमये निहितं गुप्तं आदत्त, यथा संधिभ्यः गृह्णीयात्। शिशिरेण पत्राणि यथा पतन्ति, बृहस्पतिः वलम् गावः मोचयितुं कृतवान्; यत् न अनुकरणीयम्, तत् पुनः स्थापयामास, ये च सह गतवन्तः, ते सूर्यं प्रादुश्चक्रुः। कृष्णः अश्वः कृशेषु यथा, पितरः दिवं नक्षत्रैः अलङ्कृतवन्तः; रात्रौ तमः, दिवा ज्योतिः स्थापयामासुः; बृहस्पतिः पर्वतम् विदार्य, गावः मुक्तवान्। एषः कर्म, अव्यथनाय, श्रद्धया कृतम्; सः, प्राचीना मार्गान् अन्वेत्य, नूतनं चरति; बृहस्पतिः, गावः, अश्वैः, वीरैः, नरैः, अस्मभ्यं दीर्घायुः ददातु। इन्द्राय सर्वाः प्रेरिताः प्रज्ञाः, ज्योतिः विदित्वा, एकत्र प्रहृष्टाः यान्ति; यथा भार्याः पतिं परिष्वज्य, जनाः दानपतेः साहाय्यार्थम् अभिगच्छन्ति। मम मनः तव न वियच्छति, हे बहुधा आहूत; तव एव मे स्पृहा निहिता। राजानं महाबलिनं इव, अत्र बार्हिषे उपविश; अस्माभिः सोमं पिब। इन्द्रः, पुष्टिकर्ता, अभावं क्षुतं च अपाकरोति; सः दानवान् धनपतिः। तस्मिन्सु प्रपातेषु सप्त सिन्धवः प्रवहन्ति; वृषभस्य पक्षौ बलीयस्तरौ भवतः। यथा विहगाः पल्लवितवृक्षे उपविशन्ति, तथा हर्षमयाः सोमपं इन्द्रं भोज्याय समीपं यान्ति। तस्य तेजसा दीप्तं मुखं प्रकाशते; सः उपासकाय ज्योतिः अन्विच्छति। श्वानहन्तृ अस्त्रं दिव्यं धनं न विक्षिपति, यदा दानवान् आदित्यं जयति। तव बलं, हे दानवान्, अन्यः न समश्नोति, न प्राचीनः, न नूतनः। एवं दिव्यैः स्तोत्रैः, देवैः कृतैः, ऋषिभिः उद्घोषितैः, इन्द्रस्य बृहस्पतेः च महिमा, पृथिव्यां दिवि च, सदा उज्ज्वलति।