शृणुत, इन्द्रस्य महात्मनः कर्माणि यथाक्रमं प्रवदामि। इन्द्रः प्राज्ञेन वज्रेण वृत्रं शत्रुं जघान, तस्य मायां सम्यक् विदार्य, दम्भिनः दुष्टान् स्वबलप्रभावेन विनाशयामास। सः गुह्यगुह्येषु गवां गुहां विदार्य, गोः स्रवः मुक्त्वा, निहितान् प्रकाशयामास। इन्द्रः तेजोवृद्धिः, दिवसः सृजन्, शस्त्रबलात् शत्रूञ्जयन्, मनवे महर्षये चिह्नं दत्तवान्, महायुद्धाय ज्वलनं प्राप्य। सः स्तुतिप्रियः, बलस्य स्थाने प्रविष्टः, वीर्यं दत्त्वा, बहून् दानान् वितरन्, स्तोत्रकर्तुः चिन्ताः प्रबोधितवान्, तस्मै शुद्धं तेजः प्रदत्तवान्। इन्द्रस्य महात्मनः कर्माणि बहूनि, ख्यातानि च; सः शक्त्या दुष्टान् अपीडयत्, दस्यून् बलमायाभ्यां विजित्य। महिमा यः, देवानां विस्तीर्णमार्गं कृतवान्, सः सत्यपति मनुष्यरक्षकः; विवस्वतः गृहे मनीषिणः तस्य कर्माणि स्तोमैरभ्यनन्दन्। सर्वविजयी, यशस्वी, बलशाली इन्द्रः, स्त्रीदेवैः सह, पृथिवीं दिवं च स्थापयामास; विप्राः तस्मिन्नेव मुदं प्राप्नुवन्ति। आपः, सूर्यं, पृथिवीं च सः स्थापयामास; दस्यून् हत्वा, गावः सुवर्णमयं धनं च सुरक्षितवान्, आर्यवर्णं प्रादर्शयत्। ओषधीन्, आपः, वृक्षान्, अन्तरिक्षं च सः प्रवर्तयामास; शत्रूणां बलं विदार्य, तेषां वाचं शमयित्वा, दर्पिणां दमिता बभूव। तं दानवंतं, पुरुषेषु श्रेष्ठं, स्पर्धायां बलस्य च, इन्द्रं वयं आह्वयामः; यः युधि तीक्ष्णः, सावधानः, विघ्नहन्ता, धनविजयी च। स्तोत्राणि यशसे समुत्थितानि; वसिष्ठः सभायाम् इन्द्रं स्तौति, यः स्वबलात् सर्वं व्याप्य, अस्माकं वाक्यं शृणोति, वाङ्मनसि उत्सुकः। अहं देवजात इन्द्र, एतेन शब्देन आगच्छामि, यथा प्राज्ञाः सम्यक् गायन्ति; मनुष्येषु कश्चन आयुः न वेद—त्वं नः एतेभ्यः अभयम् अनयः। सः पिङ्गलयोरश्वयोर्युतं विचिन्वन् रथं योजयित्वा, स्तोत्राणि समीपम् आगत्य, तेषु रममाणः, इन्द्रः महाबलः, पृथिवीं दिवं च विदार्य, विघ्नान् जेतुमशक्तः बभूव। आपः अपि, गावः इव, सत्यं न विहाय, इन्द्रं स्तुवताम् ऋषीणां स्तुतिभिः, समृद्धाः अभवन्; त्वं, वायुवत्, स्वैः युजैः, अस्मान् आगच्छ, यतः प्रज्ञया त्वं नः बहु पुरस्कृतवान्। तानि मदानि, इन्द्र, त्वां प्रमोदयन्तु—महाबलिनं, गायकाय महद् वसु ददाति; त्वमेव देवेषु मर्त्येषु प्रियोऽसि—वीर, अस्मिन्सुताव् हृष्य। एवं वसिष्ठाः इन्द्रं महाबलिनं वज्रबाहुं स्तोत्रैः पूजयन्ति; सः अस्माभिः स्तुतः, नः वीर्यं पशुं च ददातु, सदा नः आशिषा पालयतु। शीघ्रः, वज्रधारी, वृषा, महाबलः, राजा, विघ्नहन्ता, सोमपः—पिङ्गलयोर्युतः, इन्द्रः, मध्यान्हसुताय आगच्छतु, प्रमोदयितुम्। एवमेव, स्तोत्राणि यशसे समुत्थितानि; वसिष्ठः सभायाम् इन्द्रं स्तौति, यः स्वबलात् सर्वं व्याप्य, अस्माकं वाक्यं शृणोति, वाङ्मनसि उत्सुकः। अहं देवजात इन्द्र, एतेन शब्देन आगच्छामि, यथा प्राज्ञाः सम्यक् गायन्ति; मनुष्येषु कश्चन आयुः न वेद—त्वं नः एतेभ्यः अभयम् अनयः। सः पिङ्गलयोरश्वयोर्युतं विचिन्वन् रथं योजयित्वा, स्तोत्राणि समीपम् आगत्य, तेषु रममाणः, इन्द्रः महाबलः, पृथिवीं दिवं च विदार्य, विघ्नान् जेतुमशक्तः बभूव। आपः अपि, गावः इव, सत्यं न विहाय, इन्द्रं स्तुवताम् ऋषीणां स्तुतिभिः, समृद्धाः अभवन्; त्वं, वायुवत्, स्वैः युजैः, अस्मान् आगच्छ, यतः प्रज्ञया त्वं नः बहु पुरस्कृतवान्। तानि मदानि, इन्द्र, त्वां प्रमोदयन्तु—महाबलिनं, गायकाय महद् वसु ददाति; त्वमेव देवेषु मर्त्येषु प्रियोऽसि—वीर, अस्मिन्सुताव् हृष्य। एवं वसिष्ठाः इन्द्रं महाबलिनं वज्रबाहुं स्तोत्रैः पूजयन्ति; सः अस्माभिः स्तुतः, नः वीर्यं पशुं च ददातु, सदा नः आशिषा पालयतु। शीघ्रः, वज्रधारी, वृषा, महाबलः, राजा, विघ्नहन्ता, सोमपः—पिङ्गलयोर्युतः, इन्द्रः, मध्यान्हसुताय आगच्छतु, प्रमोदयितुम्। वयं त्वां, अनपूर्वं, भारवाहकाः इव, आधारं कृत्वा, आह्वयामः; स्पर्धायां वयं त्वां विचित्रं वृणुमः। कार्ये सहाय्याय त्वां उपयामः; सः बलवान्, क्रूरः, अस्मान् आगच्छतु; त्वां, इन्द्र, अवध्यं, सहायमित्रं कृत्वा वयम्। यः पूर्वं अस्मभ्यं इदं तद् च श्रेयः अदात्, तं अद्य अहं स्तौमि; इन्द्रं मित्रं सहाय्याय। सः अश्वानां स्वामि, सत्यपतिः, जनानां मध्ये बलवान्, नित्यं उत्साही, अस्मभ्यं गावः अश्वांश्च ददातु; मघवान् गायकाय शतं दानानि ददातु। मम चिन्तां महाबलिनं, महान्तं, विशालधनं, सत्यशक्तिं, यशस्विनं च, इन्द्रं समर्पयामि; यस्य दुरधिगमं वसु, इव सलिलं शैलात्, उत्साहिनां कृते सुलभं भवति। तदा तव सर्वेऽपि कामाः अनुयान्ति, यथा सलिलानि हविर्भ्यः अधः प्रवहन्ति; यदा पर्वते इन्द्रस्य हिरण्मयं वज्रं, अनियन्त्रितं, विमुक्तं, अजयत् अवध्यं विदार्य। तस्मै, भयङ्कराय, वयं नमः यज्ञेन दद्मः, यथा प्रभाता उषाः यात्रायै ज्योतिः ददाति; यस्य क्षेत्रं, नामशक्त्या यशस्वि, हरितानां नेतृत्त्वाय तेजः ससृजे। वयं, इन्द्र, बहुभिः स्तुताः, त्वयि आश्रित्य, समृद्ध्या विचरामः; त्वां विना, स्तोत्रकर्ता, कश्चन अस्माकं वाक्यं न धारयति—यथा पृथिवी, तथैव त्वं अस्मिन्वचसि प्रमोदयसे। बहु, इन्द्र, तव वीर्यं; अस्य गायकस्य कामं पूरय, मघवन्, तस्य मनोऽभिलाषं सम्पादय; व्योम तव बलं अनुगच्छति, पृथिवी अपि तव शक्त्यै नमति। त्वं, इन्द्र, वज्रेण, तं महाशैलं विदारयामास; निहिताः आपः विमोच्य, तव बलात् सर्वं त्वया एव स्थितम्। यथा खगाः उच्चैः पतन्ति, स्वं रक्षन्तः, मेघस्य इव शब्दाः निनदन्ति; पर्वतजाः, बलिनः, हृष्टाः, बृहस्पतिम् ऋचाभिः उपयान्ति। अङ्गिरसः गवां सहितः यत्नेन, आर्यमणं भगवत् इव अनयन्; जनानां मध्ये, मित्रः युग्मं यथाऽयोजयत्, बृहस्पते, स्पर्धायां शीघ्रं बलं नः दत्तु। हविर्भिः, अतिथिभिः, ऋषिभिः, अमूल्यं सुवर्णं निर्मलं रूपं च; बृहस्पतिः पर्वतान् विदार्य, गुह्यगावः विवरात् मुक्तवान्, यथा यवः स्तम्बात् निष्कास्यते। मधुना सिञ्चन्, ऋतस्य गर्भे निक्षिप्य, स्तोत्रं दिवः उल्केव क्षिपन्; बृहस्पतिः शिलात् उत्थाप्य, पृथिवीं विदारयामास, यथा स्तन्यस्य चर्म विदार्यते। ज्योतिषा सः तमः अन्तरिक्षात् अपाकरोत्, यथा वातः स्तन्याद् रोमाणि अपवाहयति; बृहस्पतिः विचिन्वन्, वलस्य मेघं व्यधुनोत्, यथा वातः गावः अपकर्षति। यदा बृहस्पतिः, अग्निना ऋचाभिश्च, वलस्य दुर्गं विदारयामास, सः गुह्यं धनं जिह्वया इव आदाय, निहितं गवां वसु प्रकाशयामास। बृहस्पतिः, नामानि विदित्वा, गायकानां निवेशनं गुह्यं प्राप्नोत्; यथा अण्डं पक्षिणः विदार्यते, एवं पर्वताद् गाः मुक्त्वा स्वशक्त्या। एवं, इन्द्रस्य बृहस्पतेः च महिमा, ऋषिभिः स्तुतः, यशसा जगति प्रसिद्धः।