इन्द्राय सोमः सुतः तव उदरे स्थाप्यः, श्रेष्ठतम इन्द्र, तव बलाय एते रसा इति ऋषयः समर्पयन्ति। त्वं, मधु-धाराभिः प्रमुदितः, अस्माकं सुतं सोमं पिब, यशश्च त्वत्तः एव प्रवर्तते। इन्द्रस्य महिमा अपराजितः, तं बलिनं सोमपानात् महान्तं देवाः उपासते। स वज्रिन्, वृषण, समीपात् दूरात् च, वर्त्रघ्न, अस्मान् प्रति आगच्छतु, अस्माकं स्तोत्राणि प्रतिगृह्णातु। यदा यत्र वा त्वं आहूतः, तदा तत्रात् अस्मान् प्रति आगच्छ, इन्द्र। अथ आदित्यः सविता, यशस्वी, वृषभः, नरपतिः, उदयति; सायं च अस्तं गच्छति, सूर्यः। स इन्द्रः, बाहुबलात्, एकोनशीतिं पुरः अभिनत्, अहिं च हन्तुम् शक्तः, स वर्त्रघ्न। स एव मित्रः, अश्ववद्, गोमद्, यवमद्, अस्मभ्यं पयो दुदुहातु, यथा वपुषि स्तनयति। इन्द्रः, सुतस्य सोमस्य आस्वादने, धियं वेद, बहुप्रशस्तः, पिबतु, प्रमोदमानः सन्तु, तृप्तिम् आप्नुयात्। एवं पूर्ववत् सोमपानं कुरु, तेन प्रमोदितः भव; प्रार्थनाम् शृणु, स्तोत्रैः वर्धस्व; सूर्यं प्रकाशय, कामान् पूरय, शत्रून् नुद, गावः अग्रे नय, हे इन्द्र। त्वां आह्वयन्ति, सोमप्रिय, समीपं आगच्छ; सुतः सोमः अस्ति—तं प्रमोदाय पिब। उदरं विस्तरय, बलात् गृहाण; पितेव, अस्माकं आह्वानं शृणु। पात्रं तस्य पूरितम्—"स्वाहा" इति, यथा पात्रे हविः सिञ्च्यते; सोमाः, प्रियाः, संमिल्य, मदाय समागताः, दक्षिणतः सञ्चरन्तः, इन्द्रं परिवर्तन्ते। तं आश्चर्यं, अजितं, बलप्रियं, मदप्रियं इन्द्रं, यथा गवः वत्सं गोष्ठे, नूतनैः स्तोत्रैः गीयते। स यः दिवि दीप्तिमान्, उदारः, महाबलसमावृतः, पर्वतवत् दातृ, अन्नसम्पन्नः, विजयी, सहस्रधनः, शीघ्रं गावः आनयति, तं वयं इच्छामः। अहम् उपसर्पामि तव वीर्यं, तद् प्राचीं विद्याम्, येन त्वं भृगुभ्यः धनं ददौः, येन प्रस्कण्वं च सहायम् अकरोः। येन, महाबल, त्वं महानदीः प्रवर्तयः, तव बलं वृषभ, तत् एव; क्षणेन तव महिमा न क्षीयते, यस्य पृथिव्यौ न अतिक्रान्ते। इन्द्रस्य मधुराणि गीतानि उत्क्रामन्ति; अक्षयाः स्तुतिनद्यः धनवतः विजयाय रथवत् प्रवर्तन्ते। कण्ववत्, भृगुवत्, सूर्यवत्, सर्वे दीप्तिमन्तः, उत्सुकाः, इन्द्रं स्तोत्रैः स्तुवन्ति; प्रियमेधासः उच्चैः गायन्ति। इन्द्रः, पुरोभिद्, दासं बलात् अपासरत्, धनं दत्त्वा, कृपां दर्शयन्, शत्रून् विक्षिपन्; प्रार्थनया प्रेरितः, बलसम्पन्नः, पृथिवीं दिवं च सम्पूर्णम् अकरोत्। तव महायज्ञाय अहम् इमाम् वाचं प्रेषयामि, अमृताय भूषिताम्; इन्द्र, त्वं नराणां गणानां, देवगणानां, पूर्वजानां च अधिपः। इन्द्रः वर्त्रं हत्वा, तस्य मायां विदार्य, मिथ्यावदिन् शत्रून् अपासरत्; गुहं विदार्य, गावः विमोचयत्, निहितान् प्रकाशयत्। इन्द्रः, ज्योतिःप्रदः, दिवः सृष्ट्वा, शस्त्रैः शत्रून् जेतुम्, मनवे महर्षये चिह्नं ददौ, महायुद्धाय अग्निं अविन्दत्। इन्द्रः, स्तोत्रैः स्तुतः, वीर्यपीठं प्रविष्टः, पौरुषं वीर्यं च दत्त्वा, गायकेभ्यः अमलप्रज्ञां जागरयन्। महात्मनः इन्द्रस्य कर्माणि बहूनि, कीर्तिमन्ति; स पापिनः संयम्य, दस्यून् शक्त्या मायया च विजित्य। इन्द्रः, महिमा, देवेषु विशदं पन्थानं कृतवान्, सत्यम् अधिपः, नररक्षकः; विवस्वतः गृहे धीराः एतानि कर्माणि स्तोत्रैः गायन्ति। सर्वविजयी, पात्रः, बलवान् इन्द्रः, श्रियं दाता, दीप्तिमतीः देव्या अपि; स पृथिवीं दिवं च स्थापयत्; धीराः इन्द्रे प्रमोदन्ते। स आपः, सूर्यं, पृथिवीं च स्थापयत्; इन्द्रः गवां समृद्धिं, हिरण्यम्, दस्यून् हत्वा, आर्यवर्णं प्रकाशयत्। इन्द्रः ओषधीः, आपः, वृक्षान्, अन्तरिक्षं च प्रवर्तयत्; शत्रूणां बलं विदलयत्, तेषां वाचः स्तम्भयत्, दम्भिनः शमयन् अभवत्। इन्द्रं वयं आह्वयामः, उदारदातारम्, स्पर्धायाम् उत्तमं, युद्धे जाग्रतम्, विघ्नहन्तारम्, धन्यं विजयं च। स्तोत्राणि कीर्तये, वसिष्ठ, सभायाम् इन्द्रं स्तौहि, यः सर्वं शक्त्या व्याप्य, अस्माकं वचांसि शृणोति, वाक्प्रियः। अहम् एषः शब्देन आगच्छामि, इन्द्र, देवजः, यथा प्राज्ञाः उच्चैः गायन्ति; जनानाम् मध्ये, कश्चन स्वस्य आयुः न जानाति—त्वं अस्मान् एभ्यः आपद्भ्यः तारय। स स्वचक्रं युक्त्वा, हरिभ्यां, स्तोत्राणि प्रति आगच्छन्, तेषु प्रमुदितः; इन्द्रः, महाबलः, पृथिवीं दिवं च विदार्य, विघ्नान् जेतुम्, अजितः अभवत्। आपः अपि, गवः इव, सत्ये न प्रमाद्यन्त्यः, त्वां स्तुवन्ति, इन्द्र; वायुवत्, अस्मान् प्रति आगच्छ, तव प्रज्ञया अस्मभ्यं बहु धनं ददाति। ते प्रमदाः, इन्द्र, त्वां प्रमादयन्तु—महाबल, गायकाय महादाता; त्वमेव देवेषु मर्त्यान् अनुगृह्णासि—वीर, अस्मिन् सुतपाने प्रमुद्यस्व। एवं वसिष्ठाः इन्द्रं, वज्रबाहुं, स्तोत्रैः पूजयन्ति; स नः वीर्यं, गावः, अनुग्रहम् च ददातु, नित्यं रक्षतु। शीघ्रः, वज्रधारी, वृषभः, महाबलः, राजा, विघ्नहन्ता, सोमपः—हरिभ्यां युक्त्वा, इन्द्रः मध्यान्हे सवने प्रमोदाय आगच्छतु। एवमेव स्तोत्राणि कीर्तये, वसिष्ठ, सभायाम् इन्द्रं स्तौहि, यः शक्त्या सर्वं व्याप्य, वचांसि शृणोति, वाक्प्रियः। अहम् एषः शब्देन आगच्छामि, इन्द्र, देवजः, यथा प्राज्ञाः उच्चैः गायन्ति; जनानाम् मध्ये, कश्चन स्वस्य आयुः न जानाति—त्वं अस्मान् एभ्यः आपद्भ्यः तारय। स स्वचक्रं युक्त्वा, हरिभ्यां, स्तोत्राणि प्रति आगच्छन्, तेषु प्रमुदितः; इन्द्रः, महाबलः, पृथिवीं दिवं च विदार्य, विघ्नान् जेतुम्, अजितः अभवत्। आपः अपि, गवः इव, सत्ये न प्रमाद्यन्त्यः, त्वां स्तुवन्ति, इन्द्र; वायुवत्, अस्मान् प्रति आगच्छ, तव प्रज्ञया अस्मभ्यं बहु धनं ददाति।