अग्निः अग्निधायाः पात्रात्, सूक्तुभ् छन्दसा, तेजसा, ऋतूनां यथाकालं, सोमं पिबतु। इन्द्रः ब्राह्मणस्य पात्रात्, सूक्तुभ् छन्दसा, तेजसा, ऋतूनां यथाकालं, सोमं पिबतु। देवः द्रविणोदः सोमपात्रिकस्य पात्रात्, सूक्तुभ् छन्दसा, तेजसा, ऋतूनां यथाकालं, सोमं पिबतु। ततः ऋषयः इन्द्रं आह्वयन्ति—“इन्द्र! उत्सुकमनाः इह आगच्छ; एषः सोमः त्वदर्थम् उपनिपातितः अस्ति; अयं कुशासनः त्वदर्थम् सम्यक् विन्यस्तः। तव पिङ्गलौ अश्वौ, प्रार्थनया युक्तौ, त्वां अत्र आनयेताम्; अस्माकं स्तोत्राणि शृणु। वयं त्वां, सोमपिबन्तम्, सोमपेषकेभिः सह, प्रार्थनया आह्वयामः, यदा सोमः पिष्टः भवति।” पुनः ते प्रार्थयन्ति—“सोमपः! अस्माकं सुसंस्तुताय यज्ञाय आगच्छ; मधुमन्तं सोमं पिब, शोभनकेशिन्। अहम् एतं सोमं तव उदरे पातयामि; सः तव अङ्गेषु प्रवहतु; त्वं जिह्वया मधु ग्रहीष्व। मधुरः, सुविशुद्धः, मधुमान् सोमः तव शरीरे रोचताम्; सोमः तव हृदि शान्तिं करोतु।” “एषः सोमः, विप्र, तव कृते पिष्टः अस्ति, सः जनन्याः इव पुत्रैः परिवृतः; सः त्वां प्रति प्रवहतु, इन्द्र। दृढग्रीवः, बलवदुदरः, महाबाहुः च इन्द्रः सोमे उपविश्य, शत्रून् हन्ति। इन्द्र! त्वं अग्रे गच्छ; सर्वस्य बलस्य अधिपः, शत्रुघ्न, शत्रूंश् छिन्धि। तव अङ्कुशः दीर्घः अस्तु, येन त्वं सोमपेषकाय दातारं धनं ददासि। एषः सोमः, विशुद्धः, इन्द्र, बर्हिषि स्थितः अस्ति; आगच्छ, शीघ्रम् अत्र सोमं पिब। एषः सोमः तव रतये, स्तुतये, युद्धाय च पिष्टः; आखण्डल, त्वं आहूयसे। यस्य वृषभः, अपत्यं, कुण्डपाय्यः च तव सन्ति—तस्मिन् त्वं मनः न्यधाः।” “इन्द्र! वयं त्वां, वृषभम्, सोमपेषणे आह्वयामः; सोमरसस्य मध्वः पिब। इन्द्र! पिष्टे सोमरसि रमस्व, संकल्पज्ञ, बहुप्रशस्त; पिब, हर्षस्व, तृप्यस्व। इन्द्र! अस्माकं प्रेरितयज्ञं सर्वैः देवैः सह नेतुम् अर्हसि; अतीत्य, स्तुत, जनानां पतिः भूत्वा, आगच्छ। पिष्टाः सोमाः त्वां प्रति गच्छन्ति, सत्यपति; उज्ज्वलाः बिन्दवः, इन्द्र, तव वासाय। पिष्टः सोमः तव उदरे स्थाप्यः, इन्द्र, श्रेष्ठ; बिन्दवः, इन्द्र, तव बलाय। गायक! अस्माकं पिष्टं सोमं पिब; त्वं मधुप्रवाहैः तुष्यसि; इन्द्र, तव यशः अत्र आगतम्। अव्ययाः शक्तयः इन्द्रं कीर्त्या उपतिष्ठन्ति; सोमपानात् सः महत्तमः अभवत्। अस्मभ्यं समीपात्, दूरेभ्यः च, वृत्रहन्, आगच्छ; एतानि अस्माकं स्तोत्राणि गृहाण। यदा यदा त्वं दूरसमीपयोः आहूयसे, इन्द्र, तदा तत्रतः अत्र आगच्छ।” एवम् ऋषयः सूर्यं अपि वन्दन्ति—“त्वं उदेहि, सूर्य, कीर्तिमान्, वृषभः, नराधिपः; सायं अस्तं गच्छसि, सूर्य। यः बाहुबलात् नवतिं नव पुरीः अपातयत्, च वृत्रं अहनत्, सः सर्पहन् इन्द्रः। स इन्द्रः, सखायः, अश्ववत्, गाववत्, यववत्, अस्मभ्यं स्तनयतु, स्तनयन्तीव वृहती दुग्धा। इन्द्र! पिष्टे सोमरसि रमस्व, संकल्पज्ञ, बहुप्रशस्त; पिब, हर्षस्व, तृप्यस्व।” पुनः वदन्ति—“पूर्ववत् पिब, त्वां हर्षयतु; प्रार्थनां शृणु, स्तोत्रैः वर्धस्व; सूर्यं प्रकाशय, अस्माकं कामं पूरय, शत्रूंश् छिन्धि, गावः प्रावर्तय, इन्द्र। समीपं आगच्छ, सोमप्रिय; अयं सोमः पिष्टः—पिब, हर्षाय। उदरं विस्तारय, बलात् गृहाण; पितरम् इव, आह्वानं शृणु। पात्रं तस्य पूरितम्—स्वाहा!—इव पात्रे हविः क्षिप्यते, पानाय छिन्नम्। प्रियाः एकत्र मदाय समागच्छन्ति; दक्षिणतः गच्छन्तः सोमाः इन्द्रं परिवर्तन्ते।” “तम्, अद्भुतम्, अजय्यम्, बलप्रियं, मदप्रियं, वत्सं गोवद्भ्यः इव गोष्ठे, वयं नवीनैः स्तोत्रैः इन्द्रं गीयाम। तम्, दिवि दीप्तिमन्तम्, उदारम्, बलसमावृतम्, पर्वतम् इव दानशालिनम्, अन्नवत्, जयिनम्, सहस्रिणम्, शीघ्रं गावः वहन्तम्, वयं इच्छामः। अहं तव तं वीर्यं, तं प्राचीं विद्याम्, उपसर्पामि, येन त्वं भृगुभ्यः धनं दत्तवान्, येन प्रस्कण्वम् उपजग्मिवान्।” “येन, महेन्द्र, त्वं महतीः नद्यः प्रावर्तयः, तव बलम्, वृषभ, तत्; यस्य महत्त्वं क्षणेन न नश्यति, यं पृथिव्यौ न अतिक्रमतः। तव मधुराणि गीतानि, इन्द्र, उद्यन्ति; अक्षीणाः स्तुतिप्रवाहाः धन्याय, रथाः इव जयाय युध्यन्ते। कण्वा इव, भृगवः इव, सूर्याः इव, सर्वे दीप्तिमन्तः, उत्सुकाः इन्द्रं स्तोत्रैः स्तुवन्ति; प्रियमेधाः उच्चैः गायन्ति।” “इन्द्रः, पुरोभिद्, दासं बलात् अपावर्तयत्, धनं ददाति, दयां दर्शयति, शत्रूंश् विक्षिपति; प्रार्थनया प्रेरितः, बलम् वर्धयन्, उभे पृथिवीम् अन्तरिक्षं च सम्पूरयत्। तव बलवत् यज्ञाय अहम् एषां वाचम् प्रेषयामि, अमृतत्वाय समलङ्कृताम्; इन्द्र, त्वं मनुष्यजातीनाम् अधिपः, देवसैन्यानाम्, पूर्वजानाम् च।” एवं ऋषयः सोमयज्ञे अग्निम्, इन्द्रं, द्रविणोदं च आह्वयन्ति, सोमपानाय, स्तुतिपूर्वकं, यज्ञं सम्पादयन्ति, इन्द्रस्य वीर्यं, दानशीलता, शत्रुनाशनशक्तिं च पुनः पुनः स्तुवन्ति, तस्य महत्त्वं, कीर्तिं, सोमपानात् वर्धमानं च भावयन्ति।