एकदा अहं दीर्घायुषः स्यामिति प्रार्थयामि, पूर्णं जीवनपर्यन्तं यास्यामि। पुनः सर्वे सह जीवेम, सहैव जीवेम, पूर्णं जीवनपर्यन्तं मम आयुः भूयात्। जीवेम चिरम्, जीवेम, पूर्णं जीवनपर्यन्तं मम आयुः भूयात्। इन्द्रः जीवतु, सूर्यः जीवतु, देवा जीवंतु, अहं च जीवामि, पूर्णं जीवनपर्यन्तं मम आयुः भूयात्। तदा वरदायिनी वेदमाता या मया स्तूयते, सा शुद्धान् द्विजातीन् प्रेरयतु। सा मे आयुः, प्राणम्, अपत्यं, पशून्, कीर्तिम्, धनं, ब्रह्मतेजश्च ददातु। एतद् सर्वं दत्त्वा सा ब्रह्मलोकं प्रति यातु। यस्य पात्रात् वेदं समाहृतवन्तः, तस्मिन्नेव पुनः स्थापयामः। ब्रह्मतेजसा यज्ञः संपन्नः। अस्माकं तपसः कृते देवाः कुप्येयुः मा। इन्द्रं वयं सोमपेषणे वृषभं आह्वयामः। सः सोममध्वा अस्मान् पातु, त्रातु च। यस्य गृहे मरुतः, बृहद् व्योम्नः वीर्यवन्तः, वसन्ति, सः पुरुषः सुतरां रक्षितः भवति। गोमांसं ये खादन्ति, वामांसं ये खादन्ति, सोमचिह्नितान् विप्रान् च, तेषां कृते वयं अग्निं स्तौमः। मरुतः सोमं पातु, सुत्तुभ्वृत्त्या, तेजसा, ऋतूनां यथान्यायम्। अग्निः अपि अग्निधायाः पात्रात्, सुत्तुभ्वृत्त्या, तेजसा, ऋतूनां यथान्यायं सोमं पातु। इन्द्रः ब्रह्मणः पात्रात्, सुत्तुभ्वृत्त्या, तेजसा, ऋतूनां यथान्यायं सोमं पातु। द्रविणोददेवः सोपकर्णस्य पात्रात्, सुत्तुभ्वृत्त्या, तेजसा, ऋतूनां यथान्यायं सोमं पातु। इन्द्रः, त्वं मनसा आगच्छ, सोमं पिब। एषा त्वदीया बार्हिषी आसनं सिद्धम्। तव पिङ्गलौ अश्वौ, प्रार्थनया युक्तौ, त्वां आनयेताम्। अस्माकं स्तोत्राणि शृणु। वयं त्वां सोमपिबन्तं, सोमयाजकैः सह, स्तोत्रैः आह्वयामः। सौम्य सोमपिबन्, त्वं अस्माकं हविषि आगच्छ। मधुमन्तं सोमं पिब, शोभनकेशिन्। अहं तव उदरे पातुं पातुम्, अंगेषु प्रवहतु। जिह्वया मधु गृहाण। मधुरः, सुविशुद्धः, मधुमान् सोमः तव शरीरे प्रीयताम्। सोमः तव हृदि शमं ददातु। एषः सोमः तव कृते सुतः, मातरं शिशुभिः परिवृतां इव, त्वां प्रति प्रवहतु। बलवता ग्रीवा, दृढेन उदरेण, बलिष्ठभुजेन, इन्द्रः सोमे उपविष्टः, शत्रून् हन्ति। इन्द्रः, त्वं अग्रे गच्छ, सर्ववीर्यस्य अधिपः, रिपून् नाशय। तव अङ्कुशः दीर्घः अस्तु, येन सोमयाजिनं धनं ददासि। एषः सोमः शुद्धः, इन्द्र, बार्हिषे उपनिहितः; आगच्छ, शीघ्रं पिब। एषः सोमः तव प्रीत्यै, स्तुत्यै, युद्धाय च सुतः। आखण्डल, त्वं आहूतः। यस्य वृषभः, अपत्यं, कुंडपाय्यश्च तव; तस्मिन् त्वं मनः स्थापयामि। इन्द्रं वयं सोमपेषणे वृषभं आह्वयामः। सोमरसस्य माधुरीं पिब। इन्द्रः, सुतस्य सोमस्य रसेन तुष्ट्या, निश्चयज्ञ, बहुस्तुत, पिब, प्रमोदस्व, तृप्य। इन्द्रः, सर्वैः देवैः सह प्रेरितं यज्ञं नेतु; स्तुत्य, जनानां नाथ, पारय। इन्द्र, एते सुताः सोमाः त्वां प्रति प्रवर्तन्ते, सत्यम् अधिपः; दीप्ताः बिन्दवः, इन्द्र, तव गृहे। सुतं सोमं उदरे स्थापय, इन्द्र, श्रेष्ठ; बिन्दवः, इन्द्र, तव बलाय। गायक, अस्माकं सुतं सोमं पिब, त्वं मधुधाराभिः मुदितः; इन्द्र, तव कीर्तिरत्र। अक्षय्याणि बलानि इन्द्रं यशसा अनुगच्छन्ति; सोमं पीत्वा सः महत्तमः जातः। दूरेभ्यः, समीपेभ्यः च, वृत्रहन्, त्वं आगच्छ; एतानि अस्माकं स्तोत्राणि गृहाण। यदा दूरसमीपयोः मध्ये त्वं आहूतः, इन्द्र, तदा तस्मात् अत्र आगच्छ। त्वं उदयसे, सूर्य, कीर्तिमान्, वृषभः, नराधिपः; अस्तं गच्छसि, सूर्य। यः बाहुबलात् नवतिः नव च पुरः अपातयत्, वृत्रघ्नं अहिं च हन्ति। सः इन्द्रः, सखा, अश्ववाँश्च, गोमाँश्च, यवमाँश्च, अस्मभ्यं वक्षसीव पयः दुहेत्। इन्द्रः, सुतस्य सोमस्य रसेन तुष्ट्या, निश्चयज्ञ, बहुस्तुत, पिब, प्रमोदस्व, तृप्य। एवं पूर्ववत् पिब, तुष्ट्या मुदस्व; प्रार्थनां शृणु, स्तोत्रैः वर्धस्व; सूर्यं प्रकटय, अस्माकं कामं पूरय, शत्रून् नुद, गावः अग्रे नय, इन्द्र।