रात्रिः, हे शुभे, अस्मान् अरोगान् प्रातर् ददातु। त्वं हि हस्तरहिते, प्रभाते अस्मभ्यं दिवसम् अंशेन वितर। अहं दशसहस्रं, मम आत्मा दशसहस्रं, मम चक्षुः दशसहस्रं, मम श्रोत्रं दशसहस्रं, मम प्राणः दशसहस्रः, मम अपानः दशसहस्रः, मम व्यानः दशसहस्रः; अहं सर्वं दशसहस्रं। दिव्यस्य सवितुः प्रेरणात् जातं त्वां गृह्णामि, अश्विनोः बाहुभ्यः, पूष्णः हस्ताभ्यश्च। आदौ कामः उत्पन्नः, स एव मनसः प्रथमं बीजम् आसीत्। हे काम, महता कामेन एकयोनिना संयुक्तः, यजमानाय श्रीं समृद्धिं च दातु। त्वं, हे काम, बलसम्पन्नः, सर्वव्यापी, नानारूपप्रकाशकः, मित्रस्य मित्रः; त्वं युद्धेषु बलवान्, यजमानाय बलं दातु। यः दूरात् आकाङ्क्षति, यः च इच्छति, यः च अक्षयः, तस्याः आशाः श्रुताः; ते कामेन स्वदीप्तिं जनयन्ति। कामः हृदयात् हृदयं प्रति मम आगच्छतु; यः कश्चन हर्षः वा चिन्तनं वा एषां मध्ये अस्ति, तत् मम अत्र आगच्छतु। यत् यदिह कर्म कुर्मः, कामम् इच्छन्तः, तत् तव हविः; सर्वं तत् अस्माकं समृद्ध्यै भूयात्, त्वं च इदं हविः गृहाण—स्वाहा। कालः सप्तारश्मा अश्वः सर्वाणि वहति; सहस्रचक्षुः, अजरः, बलवान्, सः एतानि भूतानि वहति। तस्मिन् प्राज्ञाः विवेकिनः आरोहन्ति; तस्य चक्राणि सर्वलोकाः। अयं कालः सप्तचक्रः, सप्तमुखः, तस्य नाभिः अमृतम्, अक्षः शाश्वतः; सः एतानि सर्वाणि लोकानि सञ्चालयति, कालः आद्यः देवः एव अग्रे गच्छति। पूर्णः घटः काले स्थाप्यते; वयं तं नानारूपेण स्थितम् पश्यामः। सः एतानि सर्वाणि लोकानि सञ्चालयति; तम् कालं परमं द्युम् आहुः। सः एव सर्वान् लोकान् आदत्त, सः एव सर्वान् लोकान् पर्यगात्। सः एषां जनकः पुत्रश्च अभवत्; तस्मात् तस्मात् न कश्चन तस्मात् ज्योतिष्मान् अस्ति। कालः एतद् द्यौः जनयत्; कालः एव इमां पृथिवीं। काले एव अतीतानागतं सर्वं कर्म च प्रतिष्ठितम्। कालः भूतानि ससर्ज; काले सूर्यः तपति। काले सर्वाणि भूतानि सन्ति; काले चक्षुः पश्यति। काले मनः, काले प्राणः, काले समाहृतं नाम; काले एते सर्वे प्राणी सुखं यान्ति यदा सः आगच्छति। काले तपः, काले ऐश्वर्यं, काले समाहृतं ब्रह्म; कालः सर्वस्येश्वरः, यः प्रजापतेः पिता अभवत्। तेन सर्वं प्रेर्यते, तेन सर्वं जायते, तस्मिन् सर्वं प्रतिष्ठितम्। कालः ब्रह्म भूत्वा परं धाम धारयति। कालः प्राणीन् ससर्ज; आदौ कालः प्रजापतिं ससर्ज। आत्मभूः कश्यपः कालयः समुत्थितः, तपश्च कालयः। कालनिः स्रुताः आपः, कालतः ब्रह्म, तपः, दिशः च। कालेन सूर्यः उदेति, कालेन पुनः अस्तं गच्छति। कालेन वायुः वति, कालेन महती पृथिवी धृता। महद् द्यौरपि काले प्रतिष्ठिता। कालः हि पुरा यत् भूतम् यच्च भविष्यति तदपि पुत्रवत् ससर्ज; कालतः ऋचः, कालतः यजुः जातम्। कालः यज्ञं व्यवस्थितवान्, देवेषु अव्ययम् भागं वितरन्; काले गन्धर्वाः अप्सरसो च प्रतिष्ठिताः, काले सर्वे लोका निलीयन्ते। काले अङ्गिराः देवः अथर्वा च स्थितौ; अयं लोकः, परं च लोकः, पुण्यलोकाः, तेषां च अधाराः, सर्वं कालः धारयति; ब्रह्मणा सर्वान् लोकान् विजित्य, कालः सः परो देवः प्रस्थितवान्। रात्रीः, रात्रिः, अनवरतम् यानं वहन्ती, अश्व इव तस्य तृणं वहन्ती, तिष्ठति। वयं धनधान्येन हृष्टाः, अग्ने, न हानिं गृहे गच्छेम। हे वायो, यदस्त्रं तव, धनस्य, तत् तवास्तु; तेन अस्मान् अनुगृहाण। धनधान्येन हृष्टाः, अग्ने, न हानिं गृहे गच्छेम। सायं सायं, अग्निः गार्हपत्यः अस्माकं अस्तु; प्रातः प्रातः, सुमेधाः दाता अस्तु; हे धनद, धनेश्वरः भूत्वा अस्मान् धन्यं कुरु; वयं त्वदीयाः वह्निदायिनः शरीरे समृद्धिं प्राप्नुयाम। प्रातः प्रातः, अग्निः गार्हपत्यः अस्माकं अस्तु; सायं सायं, सुमेधाः दाता; हे धनद, धनेश्वरः भूत्वा अस्मान् धन्यं कुरु; वयं त्वदीयाः वह्निदायिनः शतं हिमानां समृद्धिं प्राप्नुयाम। नाहं प्रतप्तरं खादितारं भूयासम्; नमोऽन्नदाय, अन्नपतये, रुद्राय, अग्नये; हे सभा, मम सभां पालय, यूयं च सभासदः सभां पालय। हे इन्द्र, बहुश्रुत, सर्वं जीवितम् व्याप्नोषि; अहः अहः, मापितं भागं वहन्, अग्ने, अश्व इव तिष्ठसि। यमलोकात् त्वं समुत्थितः, मुद्यमानः, प्रज्ञ, मर्त्यान् संयोजयसि; एकाकी रथेन चरन्, वेत्थ, निद्रां बलिन्याः गर्भे माप्यसि। आदौ बन्धनवान् त्वां अपश्यत्, रात्रेः पूर्वं, दिवः जन्मनि; ततः स्वप्ने मध्ये त्वं उदतिष्ठः, चिकित्सकेभ्यः रूपं गुह्यं कृत्वा। महती धेनुः बलिनः देवांश् प्रति प्रत्यागच्छत्, महत्त्वं इच्छन्ती; तस्मै स्वप्ने त्रयस्त्रिंशत् देवाः, स्वर्गपतयः, ऐश्वर्यं न्यधत्त। न पितरः, न देवाः एतद् जानन्ति, यत्र जपाकारी मध्ये चरति; मनुष्याः, आदित्याः, वरुणेन शिक्षिताः, तृते स्वप्नम् स्थापयामासुः। यस्य क्रूरभागं दुष्टाः वितरन्ति, साधवः, अनिद्रया, पुण्यं जीवनं प्राप्नुवन्ति; त्वं परमबन्धनस्य हर्षः, दुःखिनः मनसः जातः। वयं सर्वाणि तव जातानि पूर्वं जानिम, त्वां च जानिम, हे स्वप्न, यः अत्रेशः; हे श्रीमान्, अस्मान् कीर्त्यै पालय, द्वेषिणः दूरं नय। यथा अङ्गं संयुञ्जन्ति, यथा खुरं संयुञ्जन्ति, यथा ऋणं संयुञ्जन्ति, एवं सर्वान् अशुभस्वप्नान् संयुञ्जीमहि, हे अप्रिये। राजानः संयुक्ताः, ऋणिनः संयुक्ताः, कुष्ठिनः संयुक्ताः, अङ्गानि संयुक्तानि; यः कश्चन अशुभस्वप्नः अस्माकं मध्ये अस्ति, तम् अशुभस्वप्नं, हे अनग, निष्क्रमयेम। हे देवपत्नीनां गर्भ, हे यमस्य हस्त, हे शुभस्वप्न, यद् मम अशुभं, तत् अपाकुरु; नाहं उलूकस्य वा कृष्णपक्षिणः मुखं पश्येयम्। त्वां, हे स्वप्न, एवमेव विज्ञायामः; त्वं स्वप्नाश्व इव, देहाश्व इव, त्वां अपाकरोमि। अस्मद्भ्यः, पशुभ्यः, गृहेभ्यश्च, यद् अशुभस्वप्नं, यद् देवपार्षदं, यद् पितृप्रियं, तत् सर्वं अपाकुरु। यद् देवपार्षदं, यत् पितृप्रियं, तत् अस्मद्भ्यः हारमिव विमुञ्च; सर्वान् अशुभस्वप्नान्, सर्वं मलिनं, नवमणीनिव अपाकरोतु; सर्वान् अशुभस्वप्नान् वयं रिपवे अपगच्छामः। एवं ऋषयः कालस्य, कामस्य, अग्नेः, इन्द्रस्य, निद्रायाश्च महत्त्वं, सर्वस्य जगतः ऐश्वर्यं च प्रकटयन्ति, यथा सर्वं काल एव आधारः, सर्वं कामः प्रेरयति, सर्वं अग्निः, इन्द्रः, निद्रा, स्वप्नश्च पालयन्ति।