अत्र किल, यत्किञ्चिदिह पतति, यत्किञ्चिदिह सर्पति, यच्च पर्वतेषु वन्यं जीवम् अस्ति, तस्मात्सर्वात् रक्षस्व नः निशे। त्वं पृष्ठतः पुरतः च, उत्तरतः अधः च, अस्मान् पालय, हे शोभने, वयं हि तव स्तौतारः स्म। ये रात्रौ जाग्रतः, ये भूतानां मध्ये जाग्रतः, ये सर्वपशून् रक्षन्ति, ते अस्माकं जीवितस्य च, पशूनां च रक्षायाम् अपि जाग्रतः सन्ति। नूनं, हे निशे, तव नाम गृत्स्नं—घृतप्रुषा इति ते नाम; भरद्वाजः त्वां वेद; सा वेदिनी अस्माकं धनं पालयतु। सा क्रियावती कन्या, युवती, संयता रात्रिः, या सवितुः भगस्य च स्वामिनी, अश्वस्य दीप्त्या युक्ता, सौम्या, प्रभया पूर्णा, द्यावापृथिव्योः महत्त्वं पूरयति। सा सर्वाणि अतिक्रान्तवती, गम्भीरा, सर्वोत्तमा, यां कीर्तिमन्तः न अतिचक्रुः; सा दीप्तिमती रात्रिः, अनुयाता, मित्रस्य नियमवत्, आशिषा तिष्ठति। अहं तां श्रेष्ठां, भाग्यवतीं, सुसन्तानां रात्रिं स्तौमि; सुभगमना भूयासम्। मानवात् उत्पन्नेभ्यः, पशुभ्यः, धनसमृद्धेः च, सर्वेभ्यः आपद्भ्यः अस्मान् पालय। रात्रिः दीप्तिमती सिंहस्य बलम्, पृश्नेर वीर्यम्, व्याघ्रचर्मणः तेजः, चित्ररदस्य प्रभाम् च आदत्त। अश्वस्य शुक्लता, पुरुषस्य ओजः चास्याः; त्वं प्रभाते बहूनि रूपाणि सृजसि। सा शुभा रात्रिः, सूर्यस्य अनुयायिनी, हिममातृका, अस्मासु सौम्या भूत्वा, सर्वदिशः स्तुत्यं त्वां जानीयात्। हे भाग्यवति, अस्मत्स्तोत्रं जानीहि, येन सर्वतः त्वां स्तौमि। हे शोभने रात्रे, त्वं नः स्तोत्रे राज्ञेव रमसे; यथासि सर्वविजयी, सर्वज्ञा, एवं वयं प्रभाते सर्वशोभनाः स्याम। त्वं मम कृते 'शान्ता' इति नाम धृतवती, ये मम धनम् इच्छन्ति तान् दुरितान् नय; यत्र चौरः न दृश्यते, यत्र पुनः न दृश्यते। त्वं शुभा रात्रिः, अनावर्तिता पात्रेव; त्वं कन्या, सर्वे पशून् वहसि। दीप्तिमती, दृष्ट्या युक्ता, रमणीयरूपा असि; त्वं पृथिवीं न परित्यजसि, नभसो यथा। यः अद्य चौरः, पापकृत्, मृत्युवैरि वा अस्ति, तं रात्रिः संप्राप्तवती ग्रीवां हन्तु, शिरः हन्तु। तस्य पादौ न चलन्तु, हस्तौ न गच्छन्तु, यः मलिनेषु विचरति, स नश्यतु, नश्यतु, नश्यतु, शुष्ककाष्ठे स्थित्वा। अधुना, हे रात्रे, त्रिधूमकं शिरश्छिन्नं सर्पं निर्बलय; वृकस्य क्रीडां भञ्ज, चौरं कानने हन। ये तव, हे रात्रे, वृषभाः तीक्ष्णशृङ्गाः, दंष्ट्रिणः, तैः अद्य अस्मान् सर्वेभ्यः आपद्भ्यः पारय, जयिनि। रात्रिं प्रति रात्रिं जीवित्वा, वयं शरीरैः पारयाम; यथा अजलाः गभीरं सलिलं तर्तुं शक्नुवन्ति, तथा शत्रवः अस्मान् न अतिवर्तन्ताम्। यथा शुष्कतृणं पतित्वा वायुः नानुगच्छति, तथा, हे रात्रे, यो नः हिंसितुम् इच्छति, तं पातय। चौरं, पशुचौरं, दस्युम् अपि दूरं नय; अश्वस्य शिरसि लुब्धकं च अपाकुरु। यत् किञ्चिद्, हे सौम्ये रात्रे, अद्य विभज्यते, येन त्वं अस्मान् यथान्यांश्च पुष्णासि। अस्मान् निशि अखिलान् अव्यथान् उषसि ददातु; उषः अस्मभ्यं दिवसं वितरतु, हे दीप्ते, यतः त्वं निरस्त्रिया असि। अहं दशन्यास्मि, मम आत्मा दशन्या, मम चक्षुः दशन्या, मम श्रोत्रं दशन्या; मम प्राणः दशन्या, अपानः दशन्या, व्यानः दशन्या; अहम् अखिलः दशन्या। त्वां गृह्णामि, दिव्यस्य सवितुः प्रेरणात्, अश्विनोः बाहुभ्यः, पूष्णः हस्ताभ्यः जाताम्। कामः आदौ उत्पन्नः, स एव मनसः प्रथमं बीजम्; हे काम, महाकामेन संयुक्तः, एकगर्भः, उपासकाय श्रीं धनं च प्रयच्छ। त्वं, हे काम, बलस्थः, विश्वव्यापी, नानारूपदर्शी, सखिभ्यः सखा; युद्धेषु बलवान्, उपासकाय वीर्यं ददातु। यः दूरात् इच्छति, यः अन्विष्यति, यः अक्षिण्णः, तेषां आशाः शृण्वन्ति; ते कामेन स्वदीप्तिं जनयन्ति। कामः हृदयात् हृदयं प्रति माम् आगच्छतु; यत् किञ्चिद् हर्षणं वा चिन्तनं वा एतेषां जनानां, तत् अत्र मम आगच्छतु। यत् किञ्चिदत्र क्रियते, कामम् इच्छन्तः, तत् तव हविः; सर्वं नः सफलं भूयात्, त्वं चैतद् हविः गृहाण—स्वाहा। कालः सप्तारश्मा अश्वः सर्वं वहति; सहस्रचक्षुः, अजरो, महावीर्यः, स एतानि भूतानि बिभर्ति। तम् एव धीरा विविदिषवः आरोहन्ति; तस्य चक्राणि सर्वाणि लोकाः। स कालः सप्तचक्रः, सप्तमुखः, अमृतनाभिः, अनन्तधुरः; स सर्वं जगद् विचालयति, कालः प्रथमः देवः अग्रे प्रवर्तते। पूर्णः घटः काले स्थाप्यते; स बहुरूपेण दृश्यते। स सर्वं जगद् विचालयति; तम् एव कालं परमं व्योम आहुः। स एव सर्वं जगद् उपादत्त; स एव सर्वं जगद् अभितः परिक्रामति। स एषाम् पिता च पुत्रः च अभवत्; तस्मात् न कश्चन तस्मात् अधिकः तेजस्वी अस्ति। कालः एतत् दिवं जनयामास; कालः एवेमां पृथिवीं च। काले एव अतीतानागतं कर्म च तिष्ठति। कालात् भूतानि सृज्यन्ते; काले सूर्यः तपति। काले एव सर्वे भूतानि सन्ति; काले चक्षुः पश्यति। काले मनः, काले प्राणः, काले समाहितं नाम; कालेन एते प्राणिनः आगत्य हृष्यन्ति। काले तपः, काले ऐश्वर्यं, काले समाहितं ब्रह्म; कालः सर्वस्य स्वामी, यः प्रजापतेः अपि पिता अभवत्। तेन सर्वं प्रेर्यते, तेन सर्वं जायते, तस्मिन् सर्वं प्रतिष्ठितम्। कालः ब्रह्मत्वं प्राप्त्वा परमेश्वरम् अधारयत्। कालः भूतानि सृजति; आदौ कालेन प्रजापतिः सृजितः। स्वयम्भूः कश्यपः कालात् उत्पन्नः, तपश्च कालात्। कालात् आपः, कालात् ब्रह्म, तपः, दिशः च उत्पन्नाः। कालेन सूर्यः उदेति, कालेन पुनः अस्तं गच्छति। कालेन वायुः वति, कालेन महती पृथिवी तिष्ठति। महाकाशः अपि काले प्रतिष्ठितः। एवं रात्रिः, कामः, कालः च, एते त्रीन् विश्वस्य नियामकान्, सर्वं जगद् पालयन्ति, रक्षन्ति, पुष्णन्ति च।