दूरतमं तव तीरं कोऽपि न दृष्टवान्, न तव यौवनरूपं कश्चन अवलोकितवान्। सर्वं तव मध्ये प्रविशति यदा त्वं चलसि। हे रात्रे, त्वया अस्माकं दूरतमं, शुभतमं तीरं अव्यथं प्राप्नुयाम। तव दृष्टिमन्तः ऋषयः, हे रात्रे, मनुष्याः—नवत्युत्तरनव, अशीत्यष्ट, सप्त सप्तकाः च तव। षष्ट्युत्तरषट्, हे ज्योतिर्मयी, पञ्चाशदुत्तरपञ्च, हे सौम्ये, चत्वार्युत्तरचत्वारि, हे विजयी, त्रिंशदुत्तरत्रयः च तव। द्वाविंशतिः तव, हे रात्रे, एकादशः अन्तिमाः; एतेषां रक्षकैः अद्य अस्मान् रक्ष, हे दिव्यकन्ये, इदम् रक्ष। रक्ष—दुष्टचिन्तकः अस्मान् न बाधेत, पापचिन्तकः न बाधेत; गोचौरः न बाधेत, मेषवृकः न बाधेत अद्य। अश्वचौरः न बाधेत, न मानुषेषु राक्षसः; चौरः दूरमार्गे धावेत, परदत्तया रज्ज्वा बद्धः भवेत, दुष्टः अन्यमार्गे गच्छतु। हे रात्रे, त्रिपिच्छकं, शिरच्छिन्नं निर्बलं कुरु; वृकस्य जिह्वां मौनं कुरु, चौरं वनान्तरे निहन्य। त्वयि, हे रात्रे, वयं वसामः, त्वयि वयं शयामः—त्वं जागरूक भव; अस्माकं गोभ्यः, अश्वेभ्यः, जनभ्यः रक्षां दत्तु। यद् बहिः, यद् अन्तः, सर्वं रात्रे, त्वं सर्वतः आवृत्य धारय; तुभ्यं तत् सर्वं समर्पयामः। रात्रे, मातः, प्रातःस्यानिमित्तं अस्मान् आवृत्य धारय; प्रातः अस्मान् दिवसस्य निमित्तं आवृत्य धारय—हे ज्योतिर्मयी, तव हस्ताभ्याम्। यत् इह उड्डीयते, यत् इह सर्पति, यत् पर्वतेषु वन्यं जीवति—तस्मात् सर्वात्, हे रात्रे, अस्मान् रक्ष। पृष्ठतः रक्ष, अग्रतः रक्ष, उत्तरतः अधः च रक्ष; हे ज्योतिर्मयी, अस्माकं गायकान् रक्ष। ये रात्रौ जाग्रतः, ये प्राणिषु जाग्रतः, ये सर्वगोषु रक्षन्ति—ते अस्माकं जीवने, अस्माकं गोषु जाग्रतः। हे रात्रे, तव नाम ज्ञातम्—घृतान्ना तव नाम; भरद्वाजः त्वां जानाति—सा ज्ञात्री अस्माकं धनं पालयतु। रात्रिः, क्रियावती, यौवना, आत्मनिग्रहिता, देवस्य सवितुः, भगस्य, अश्वतेजसा, सौम्या, दीप्तिमती, स्वेन महत्त्वेन दिवं पृथिवीं च पूरयति। सा सर्वाणि अतीत्य, गम्भीरा, उत्तमस्थानीया, यां प्रसिद्धाः न अतीत्य; दीप्तिमती रात्रिः, अनुगच्छन्ती, वरदायिनी स्थित्वा, मित्रस्य नियमवत्। अहं तां उत्तमां, सौभाग्यवतीं, कुलजननीं रात्रिं स्तौमि; तत्र सुमनाः स्याम्। मनुष्यसम्भूतदुःखात्, पशुप्रभूतसमृद्धिदुःखात् अस्मान् रक्षतु। रात्रिः, दीप्तिमती, सिंहस्य बलं, व्याघ्रस्य शक्तिं, वृष्णस्य तेजः, चित्रस्य कान्तिं गृहीत्वा; अश्वस्य शुक्लता, पुरुषस्य वीर्यं, प्रातः अनेकानि रूपाणि सृजसि। शुभा रात्रिः, सूर्यं अनुगच्छन्ती, शीतजननी, अस्मान् अनुग्रहं कुर्यात्। हे सौभाग्यवती, सर्वदिशि तव स्तुत्या अस्मान् जानीहि। हे ज्योतिर्मयी रात्रे, त्वं नृपवत् अस्माकं स्तुत्यं रमसे; वयं सर्वविजयिनः, सर्वज्ञाः स्याम, यदा त्वं प्रातः दीप्तिमती गच्छसि। त्वं ममार्थे ‘शान्ति’ नाम धृतवती, ये मम धनं इच्छन्ति तेषां प्रति; हे रात्रे, तान् दूरं कुरु, हे अत्र जाग्रती—यत्र चौरः न दृश्यते, यत्र सः पुनः न दृश्यते। शुभा रात्रिः, अपातितकुम्भवत्; त्वं कन्या, सर्वगोषु रूपं धारयसि। दीप्तिमती, दृष्ट्या, शोभनरूपा; त्वं भूमिं न त्यजसि, नभः इव। ये अद्य चौरः, कृतघ्नः, शत्रुः—रात्रिः, तं मिलित्वा, तस्य ग्रीवां, शिरः निहन्य। तस्य पादौ यथोचितं न चलन्तु, हस्तौ यथाकामं न स्पृशन्तु; यः मलिनं गच्छति, सः निहन्यताम्, विनश्यतु, विनश्यतु, विनश्यतु शुष्कदर्भे स्थित्वा। हे रात्रे, त्रिसमिद्धं शिरच्छिन्नं सर्पं निर्बलं कुरु; वृकस्य पाशं भञ्जय, चौरं वनान्तरे निहन्य। ये तव, हे रात्रे, गोः, तीक्ष्णशृङ्गाः, दृढदन्ताः—तेन अद्य सर्वदुःखानि अस्मान् तारय, हे सर्वविजयी। रात्रिः रात्रिं जीवित्वा, वयं शरीरैः तीरं गच्छेम; यथा अपारः जलं न तर्तुं शक्यते, तथा शत्रवः अस्मान् न तर्तुं शक्यन्ते। यथा शुष्कस्तम्भः पतित्वा, वायुः न अनुगच्छति, तथा, हे रात्रे, यः अस्मान् हन्तुं इच्छति, तं पतय। चौरं, गोचौरं, द्रव्यचौरं दूरं कुरु; अश्वस्य शिरः हर्तुं इच्छति, तं अपि दूरं कुरु। यत् धनं, हे सौम्ये रात्रे, अद्य विभज्यते, यत् त्वं अस्मान् यथान्यं पुष्णासि—अस्मान् प्रातः अक्लेशितान् कुरु; प्रातः अस्मान् दिवं विभजतु, हे ज्योतिर्मयी, यतः त्वं हस्तवती नासि। अहं दशसहस्रः, आत्मा दशसहस्रः, चक्षुः दशसहस्रः, श्रोत्रं दशसहस्रः; प्राणः दशसहस्रः, अपानः दशसहस्रः, व्यानः दशसहस्रः; अहं सर्वं दशसहस्रः। त्वां गृणामि, दिव्यसवितुः प्रेरणात् जातां, अश्विनोः बाहुभ्यः, पूष्णः हस्ताभ्यः। आदौ कामः उत्पन्नः, मनसः प्रथमबीजम्; हे काम, महाकामेन सह, एकयोनिः, यजमानस्य महत् संपदं देहि। त्वं, हे काम, बलस्थः, सर्वव्यापी, बहुरूपदर्शी, मित्रस्य मित्रः; युद्धेषु बलवान्, यजमानाय बलं देहि। यः दूरात् इच्छति, यः अन्वेषति, यः न क्षीयते, आशाः तं शृण्वन्ति; कामेन ताः स्वदीप्तिं सृजन्ति। कामः हृदयात् हृदयं मम आगच्छतु; यत् हर्षः, यत् चिन्तनं, एषां जनानां मध्ये, तद् मम आगच्छतु। यत् कर्म अत्र वयं काममिच्छन्तः कुर्मः, तत् तव अर्पणम्; सर्वं अस्माकं सफलं भवतु, त्वं तद् अर्पणं स्वाहा स्वीकरोतु। कालः सप्तरश्मिः अश्वः, सर्वं वहति; सहस्राक्षः, अजरः, महाबलः, जीवांश्च वहति। तं विद्वांसः, विवेकिनः आरोहन्ति; तस्य चक्राणि सर्वलोकाः। सः कालः सप्तचक्रः, सप्तमुखः, तस्य नाभिः अमृतः, अक्षः शाश्वतः; सः सर्वलोकान् गच्छति, कालः प्रथमः देवः, नूनं अग्रे गच्छति। एवं रात्रेः, कामस्य, कालस्य च महिमा, अस्माकं जीवनं, रक्षणं, स्तुतिः, यज्ञः, सर्वं एकस्मिन् प्रवाहे प्रवहति।