भगस्य कृपया मम प्राणाय, प्राणापानाय, आयुषे, तेजसे, बलाय, ऊर्जसे, स्वस्तये, पुष्टये च रक्षां करोतु—स्वाहा। मरुतां गणाः अपि मां प्राणाय, प्राणापानाय, आयुषे, तेजसे, बलाय, ऊर्जसे, स्वस्तये, पुष्टये च रक्षन्तु—स्वाहा। प्रजापतिः प्रथमं बन्धनमकर्तृकं बलाय बध्नाति; अहं त्वां आयुषे, तेजसे, बलाय, वीर्याय च बध्नामि; स बन्धनमकर्ता त्वां रक्षतु। स बन्धनमकर्ता सदा सम्यगुत्थितः स्थातु, अव्याभिचार्य रक्षतु; न व्यापारी न च यक्ष्मणोऽपि त्वां हिंस्युः; इन्द्र इव रिपून् प्रक्षिपन् सर्वान् शत्रून् दूरं नयतु; स बन्धनमकर्ता त्वां रक्षतु। शतानि ताडयित्वा हन्तारः अपि नः न विजेषुः; तत्र इन्द्रः चक्षुः, प्राणं, बलं च संस्थापयत्; स बन्धनमकर्ता त्वां रक्षतु। इन्द्रस्य कवचेन त्वां वयम् आच्छादयामः, यः देवेषु श्रेष्ठतमः अभवत्; सर्वे देवाः पुनः त्वां नेतु; स बन्धनमकर्ता त्वां रक्षतु। अस्मिन् अभरणे शतानि शक्तीनि, सहस्रं प्राणानाम् अन्तर्गतं; व्याघ्र इव त्वं सर्वेषां शत्रूणां प्रति दृढः स्थातु; यः त्वां हन्तुं इच्छेत्, स एव हन्यताम्, अभरणं त्वां रक्षतु। घृतलेपितः, मधुमदुः, क्षीरसमृद्धः, सहस्रप्राणसम्पन्नः, शतजनिरेव, वीर्यदः—शिवः, हृष्टः, बली, क्षीरसमृद्धः अभरणः त्वां रक्षतु। यथा त्वं श्रेष्ठः, अनन्यः, प्रतिद्वन्द्विविनाशकः, स्वजातौ अधिपः, तथा त्वां सविता कुर्यात्; अभरणं त्वां रक्षतु। रात्रिः भूर्लोकं व्याप्य प्रवर्तते, स्वदीपैः आगता, दिवि महतीषु स्थानानि स्थापयन्ती, सा तमसा सर्वं व्याप्नोति। तव पारं न कश्चन अपश्यत्, न तव यौवनरूपम्; सर्वं त्वयि प्रविशति यदा गच्छसि; तव परं क्षेमं वयं गच्छेमहि, हे रात्रि, तव पुण्यं पारं वयं गच्छेमहि। ये तव ऋषयः, हे रात्रि, ये दृष्टिमन्तः नराः—नवति नव च ते; अशीत्यष्टौ, सप्त सप्त च। षट् षष्टिः, हे शुभे, पञ्च पञ्चाशत्, हे सौम्ये, चत्वारिंशच्चत्वारिंशत्, हे जयिनि, त्रिंशत्त्रिंशत् च। द्वौ विंशतिः तव, हे रात्रि, एकादश च अन्त्याः; एभिः रक्षिभिः अद्य अस्मान् रक्ष, हे दिवः दुहितर्, अधुना रक्ष। रक्षस्व अस्मान्—नः पापेषु इच्छुः न प्रभवेत्, न दुष्टचित्तः प्रभवेत्; न गोचोरः, न मेंषवृकः अद्य अस्मान् प्रभवेत्। न अश्वचोरः, न नरासुरः अस्मान् प्रभवेत्; चोरः दूरपथेन पलायेत, अन्येन दत्तेन पाशेन बद्धः स्यात्, पापकृत् अन्येन मार्गे गच्छतु। अधुना, हे रात्रि, त्रिपिच्छकं शिरोच्छिन्नं शक्तिहीनं कुरु; वृकस्य जिह्वां मूकय, चोरं कण्टके हन्य। त्वयि, हे रात्रि, वयं वसामः, त्वयि शयिष्यामः—त्वं जागरूक स्याः; अस्माकं पशूनां, अश्वानां, जनानां च रक्षां ददातु। यानि किञ्चिद् बहिर्वर्तते, यानि च अन्तः, सर्वाणि तानि परितः संवेष्टय; तुभ्यं तानि समर्पयामः। रात्रे, मातरः, उषसः कृते अस्मान् संवेष्टय; उषा दिवसस्य कृते अस्मान् संवेष्टयतु—हे शुभे, कराभ्यां। यदिह पतति, यदिह सर्पति, यत् पर्वतेषु मृगम् अस्ति—तस्मात् सर्वात्, हे रात्रि, अस्मान् रक्ष। पृष्ठतः रक्ष, पुरतः रक्ष, उत्तरतः अधस्तात् च रक्ष; हे शुभे, अस्मान् रक्ष, वयं तव स्तोत्रकाराः स्मः। ये रात्रौ जाग्रति, ये प्राणिषु जाग्रतः, ये सर्वपशून् रक्षन्ति—ते अस्माकं प्राणेषु जाग्रन्ति, ते अस्माकं पशुषु जाग्रन्ति। सत्यं, हे रात्रि, तव नाम विज्ञायते—घृतलेपिता इति तव नाम; भरद्वाजः त्वां वेत्ति—सा विज्ञात्री अस्माकं धनं पातु। या सक्रियाः कन्या, या युवती, संयता रात्रिः, या सवितुः भगस्य च, अश्वस्य तेजसा युक्ता, सौम्या, शोभायुक्ता, सा दिवि पृथिव्यां महत्त्वं पूरयति। सा सर्वाणि अतिक्रान्तवती, गम्भीरा, उच्चतमा, यां प्रख्याताः अपि न अतिक्रान्तवन्तः; सा दीप्तिमती रात्रिः, तां अनुगम्य, मित्रेण नियमवत्, शुभफलैः स्थितवती। अहं तां उत्तमां, सौभाग्यवत्, सुजातां रात्रिं स्तौमि; अत्र शुभबुद्धिः भूयासम्। मानवोत्पन्नैः, पशुजन्यैः, संपदोत्पन्नैः चापद्भ्यः अस्मान् रक्षतु। रात्रिः दीप्तिमती सिंहस्य बलं, पृषतस्य शक्तिं, व्याघ्रस्य तेजः, चित्रकस्य च तेजः गृहीत्वा; अश्वस्य शुक्लता, पुरुषस्य वीर्यं, उषसि त्वं नानारूपाणि सृजसि। सौम्या रात्रिः, सूर्यं अनुगम्य, शीतस्य माता, अस्मासु सौम्या भूत्वा; हे भाग्यवति, मम एषा स्तुतिः सर्वतः ज्ञायते, ताम् अवगच्छ। हे शुभे रात्रे, त्वं नृप इव अस्माकं स्तुतौ रमसे; वयं सर्वविजयिनः, सर्वज्ञाः भूयास्म, यथा त्वं उषसि विलीयसे। त्वं मम कृते ‘शान्ता’ इति नाम प्राप्ता, ये मम धनं इच्छन्ति तान् नय; हे रात्रि, तान् दूरं नय, यत्र चोरः न दृश्यते, यत्र सः न पुनः दृश्यते। त्वं शुभा, हे रात्रि, इवापातिता पयोमुद्रा; त्वं कन्या, सर्वपशुरूपधारिणी; हे दीप्तिमती, दृष्टिमन्ती, शोभनरूपधारिणी; त्वं पृथिवीं न परित्यजसि, यथा द्यौः। योऽद्य चोरः, पापकृत्, शत्रुः—रात्रिः तं समागत्य, तस्य कण्ठं हन्यात्, तस्य शिरः हन्यात्। तस्य पादौ यथोचितं न चलन्तु, हस्तौ यथाकामं न प्राप्नुताम्; यः मलिनेषु विचरति, सः पीड्यताम्, नश्यतु, नश्यतु, नश्यतु शुष्ककाष्ठे स्थित्वा। अधुना, हे रात्रि, त्रिधूम्रकं शिरोच्छिन्नं सर्पं शक्तिहीनं कुरु; वृकस्य अक्षाणि भञ्ज, चोरं कण्टके हन्य। ये तव, हे रात्रि, वृषभाः तीक्ष्णशृङ्गाः, दृढदंष्ट्राः—तैः अद्य अस्मान् सर्वेभ्यः आपद्भ्यः पारीयास्व, हे सर्वविजये। रात्रिं रात्रिं जीवित्वा, वयं शरीरैः पारं गच्छेम; यथा अद्राव्याः जनाः गभीरं सलिलं तरन्ति, तथा शत्रवः अस्मान् न तरन्तु। यथा शुष्कतृणं पतित्वा वायुः न अनुवर्तते, तथा, हे रात्रि, यो नः हिंसितुम् इच्छति, तं त्वं पतय। चोरं, गोचोरं, स्तेनं च दूरं नय; यश्च अश्वस्य शीर्षं गृहीत्वा तं हर्तुम् इच्छति, तमपि नय। यद् यत्, हे सौम्ये रात्रे, अद्य विभज्यते, यद् यत् त्वया अस्माकं भोजनाय दीयते, यथा अन्येषां तथैव— इत्येवं रात्रेः, भगस्य, मरुतां, प्रजापतेः, इन्द्रस्य, सर्वदेवानां, अभरणस्य, तथा उषसः, दिव्यपशूनां, सर्वरात्रेः च महिमा, संरक्षणं, स्तुतिः च प्रवहन्ति।