यदा वयं जलाः न हिंस्याः इति उक्तवन्तः, हे वरुण, तस्मात् कारणात्, सहस्रशक्तिमन्, त्वं सर्वदुर्भिक्षेभ्यः अस्मान् विमोचय। यं त्वं अनुयास्यसि, हे अनुलेपन, मित्रः च वरुणः त्वां अनुयाताम्; दूरं यान्तौ पुनः भोगाय प्रतिनिवर्तेताम्। हे अनुलेपन, यथा ऋणं ऋणेन प्रतिनिवर्तते, एवं दुष्टमन्त्रं दूरं नय; मन्त्रः कृतो वा अकृतो वा, स गृहात् निर्गच्छतु; त्वं मन्त्रस्य चक्षुः भव, हे पापहन्तर्, अस्माकं वाक्यं शृणु। यः कश्चन अशुभः स्वप्नः अस्माकं मध्ये अस्ति, गोषु वा, गृहे वा, तस्मात् पापहन्ता प्रियः अस्मान् विमोचयतु, अहितः अस्मान् कुर्यात्। अनुलेपनं यत् अपां बलवीर्येण समृद्धं, अग्नौ जातम्, जातवेदसः उत्पन्नम्, चतुर्विधं गिरिजं अनुलेपनं, यं दिशः च प्रदेशाः वहन्ति, स ते शुभमस्तु। चतुर्विधं अनुलेपनं तव बध्नाति; सर्वाः दिशः तव अभयाः स्युः; त्वं सूर्यवत् दृढः तिष्ठ; एते जनाः तव करं वहन्तु। एकं रत्नं धारय, एकं कुरु, एकस्मिन्स्नानं कुरु, एकेन पिब; चतुर्विधं अनुलेपनं चतुर्णां निरृतिनां बन्धेभ्यः अस्मान् पातु। अग्निः स्वेन तेजसा मां पातु—प्राणाय, अपानाय, जीवनाय, तेजसे, वीर्याय, बलाय, आरोग्याय, श्रेयसे—स्वाहा। इन्द्रः स्वेन बलेन मां पातु—प्राणाय, अपानाय, जीवनाय, तेजसे, वीर्याय, बलाय, आरोग्याय, श्रेयसे—स्वाहा। सोमः सौम्येन मां पातु—प्राणाय, अपानाय, जीवनाय, तेजसे, वीर्याय, बलाय, आरोग्याय, श्रेयसे—स्वाहा। भगः सौम्येन मां पातु—प्राणाय, अपानाय, जीवनाय, तेजसे, वीर्याय, बलाय, आरोग्याय, श्रेयसे—स्वाहा। मरुतः गणैः मां पान्तु—प्राणाय, अपानाय, जीवनाय, तेजसे, वीर्याय, बलाय, आरोग्याय, श्रेयसे—स्वाहा। प्रजापतिः आदौ तव बन्धनं करोति, अबद्धं बलाय; अहं त्वां जीवनाय, तेजसे, वीर्याय, बलाय बध्नामि; अबद्धः त्वां पातु। अबद्धः ऊर्ध्वं तिष्ठतु, अव्यभिचारिणं रक्षतु; न व्यापारी न मन्त्रकृत् त्वां हिंसन्तु; इन्द्र इव रिपून् अपहन्तु, सर्वान् शत्रून् दूरं नयतु; अबद्धः त्वां पातु। शतं प्रहरणानि हन्ति च न हन्यते; तत्र इन्द्रः दृष्टिं, प्राणं, बलं च स्थापयति; अबद्धः त्वां पातु। इन्द्रस्य कवचेन त्वां आवयामः, यः देवेषु स्वामी अभवत्; सर्वे देवाः त्वां पुनः नयन्तु; अबद्धः त्वां पातु। अस्मिन् अभरणे शतशः शक्तयः, सहस्रं प्राणाः तत्र स्थिताः; व्याघ्रवत् सर्वेषां रिपूणां प्रति दृढः भव; यः त्वां हन्तुम् इच्छति, स एव हन्यताम्, अभरणं त्वां पातु। घृतलेपितः, मधुमधुरः, दुग्धसमृद्धः, सहस्रप्राणः, शतजन्मा, वीर्यदः—शुभः, हृष्टः, बलवान्, दुग्धसमृद्धः अभरणं त्वां पातु। यथा त्वं श्रेष्ठः, निरुत्तरः, शत्रुहन्ता, स्वजात्याः अधिपः, एवं त्वां सविता कुर्यात्; अभरणं त्वां पातु। रात्रिः पृथिवीमणडलम् आवृणोति, स्वदीप्तिभिः उपगता; सा दिवः महति निवेशने तिष्ठति; तस्याः तिमिरं प्रविस्तीर्णम्। तव दूरं पारं न कश्चित् अपश्यत्, न तव यौवनरूपम्; सर्वं त्वां प्रविशति यदा त्वं चलसि; अस्माकं रात्रे, तव परमं पारं अहितेन प्राप्नुमः, तव शुभं परमं पारं प्राप्नुमः। रात्रे, तव ऋषयः ये मनुष्यदृष्टयः, नवतिः नव च ते; अशीतिः अष्ट च, सप्त सप्तकानि च। षष्टिः षट्, हे शुभे, पञ्चाशत् पञ्च, हे सौम्ये, चत्वारिंशत् चत्वारि, हे जयिनि, त्रिंशत् त्रयः च। द्वाविंशतिः तव, हे रात्रे, एकादश च अन्त्याः; एभिः रक्षिभिः अद्य अस्मान् पातु, दिवः कन्ये, अद्य अस्मान् पातु। रक्षस्व अस्मान्—न दुष्टचित्तः अस्मान् विजेतुं शक्नोतु, न पापबुद्धिः; न गवां चौरः, न मेंषाणां वृकः अद्य अस्मान् विजेतुं शक्नोतु। न अश्वचौरः, न मनुष्येषु राक्षसः अस्मान् विजेतुं शक्नोतु; चौरः दूरमार्गेण पलायेत, परदत्तेन रज्ज्वा बध्येत, पापकृत् अन्येन मार्गेण गच्छतु। अद्य, हे रात्रे, त्रिपिच्छं, शिरश्छिन्नं, शक्तिहीनं कुरु; वृकस्य मुखं मुनच्, वनस्थे चौरं नाशय। त्वयि, हे रात्रे, वयं वसामः, त्वयि शयिष्यामः—त्वं जागरूक भव; अस्माकं पशूनां, अश्वानां, जनानां च रक्षां ददातु। यच्च बहिः, यच्च अन्तः, सर्वं त्वं समन्तात् आवर; तव वयम् एतानि समर्पयामः। रात्रे, अम्ब, प्रत्यूषाय अस्मान् आवर; उषसा दिवसे आवर—हे शुभे, हस्ताभ्यां। यत् किञ्चित् अत्र पतति, यत् किञ्चित् अत्र सर्पति, यत् पर्वतेषु वन्यं, तस्मात् अस्मान् रात्रे पातु। पृष्ठतः पातु, पुरतः पातु, उत्तरतः अधः च पातु; हे शुभे, अस्मान् पातु, वयं तव स्तोतारः। ये रात्रौ जाग्रतः, ये प्राणिषु जाग्रतः, ये सर्वपशून् रक्षन्ति, ते अस्माकं प्राणानां, पशूनां च जाग्रतः। सत्यं, हे रात्रे, तव नाम प्रसिद्धम्—घृतलेपिता तव नाम; भरद्वाजः त्वां वेत्ति—सा विज्ञात्री अस्माकं धनं पातु। युवतिः, कन्या, स्वसंयता रात्रिः, सवितुः भगस्य च, अश्वस्य तेजसा, सौम्या, शोभमान्या, दिवं पृथिवीं च पूरयति। सा सर्वाणि समतीत्य, गम्भीरा, उत्तमा, या श्रेष्ठैः अपि नातिवर्तिता; दीप्तिमती रात्रिः, तां अनुसृत्य, आशीर्भिः सह तिष्ठति, मित्रस्य विधिभिः इव। अहं तां उत्तमां, शुभां, सुकृतां रात्रिं स्तौमि; अत्र सुमनाः स्याम्। मनुष्यजातात्, पशुसंपत्तेः च जातात्, सर्वेभ्यः भयात् अस्मान् पातु। रात्रिः दीप्तिमती, सिंहस्य बलम्, व्याघ्रस्य तेजः, चित्रकस्य, तिगेरस्य, श्वेताश्वस्य तेजः, नरस्य वीर्यं च गृह्णाति; प्रातः बहूनि रूपाणि सृजसि। शुभा रात्रिः, सूर्यं अनुसृत्य, हिमस्य माता, अस्मान् अनुगृह्णातु। हे शुभे, सर्वतः यया स्तुत्या त्वां स्तौमि, तां त्वं जानीहि। हे शुभे रात्रे, त्वं अस्माकं स्तुत्यां राजेव प्रीणासि; वयं सर्वविजयिनः, सर्वज्ञाः स्याम, यथा त्वं दीप्तिमती प्रातः वियासि।