यत्र ब्रह्मविदः यान्ति, दीक्षया तपसा च समन्विताः, तत्र मामाप्नयन्तु आपः, अमृतत्वं मयि तिष्ठतु। आपः स्वाहा। यत्र ब्रह्मविदः दीक्षया तपसा च यान्ति, तत्र माम् ब्रह्मा नयतु, स एव मे ब्रह्म ददातु। ब्रह्मणे स्वाहा। जीवनस्य परित्राणं त्वं, मुनिनां भेषजमसि। हे अनुलेपन, त्वं शान्तिदायकोऽसि, आपः शमय, अस्मान् अभयमावह। यत् किंचिद् पाण्डुरोगं, यद् वातपीडनं, यद् व्यापद्यमानं व्याधिं, तत्सर्वं त्वया अनुलेपनेन शरीरात् निष्कास्यते। पृथिव्याः सम्भूतमिदं शुभं अनुलेपनं, मानवजीवनस्य धारकं, दीर्घायुषः, रथकौशलस्य, अभयस्य च कारणं भवतु। हे प्राण, प्राणं पालय; जीवेषु सौम्यता भूयात्। हे निरृति, विनाशबन्धनात् अस्मान् मोचय। त्वं नद्याः गर्भः, विद्युतः कुसुमं; वातः प्राणः, सूर्यः दृष्टिः, दिव्यं वर्षा पोषणं। दिव्यमनुलेपनं त्रिशिखं मां सर्वतः पातु; न बाह्यौषधयः, न पर्वतानां औषधयः त्वां अतिक्रामन्तु। एतदनुलेपनं व्याधिं मध्ये, पार्श्वे, उपरि च निष्कासयतु; सर्वरोगान् अपाकरोतु, सम्पूर्णतया विनाशयतु। हे वरुण, नृणां मिथ्यावचनं बहुशः जायते; तस्मात्, सहस्रशक्तिन्, सर्वदुःखात् अस्मान् विमोचय। यद्वयं जलानां हिंसां वदामः, यद्वा वरुणे, तस्मात् सहस्रशक्तिन्, सर्वदुःखात् अस्मान् विमोचय। मित्रावरुणौ अनुलेपनं पृष्ठतः गच्छेतां; दूरं गत्वा पुनः सुखाय प्रतिनिवर्तेताम्। अनुलेपन, यथा ऋणं ऋणेन निवर्तते, तथा पापमपि गृहात् निष्कासय; मन्त्रदृष्टिः भव, पापहर, शृणुष्व। यद् दुःस्वप्नं, गवां मध्ये, गृहे च, तस्मात् पापहरः प्रियोऽस्मान् विमुञ्चतु, अभयम्। आपः तेजसश्च बलस्य जातम् अनुलेपनं, अग्नेर्जातवेदसः सम्भूतम्; चतुर्धा पर्वते जातम्, दिशः प्रदेशाश्च यत् वहन्ति, तद् अनुलेपनं ते शुभं भवतु। चतुर्धा अनुलेपनं ते बद्धम्; सर्वाः दिशः अभयाः स्यु; सूर्यवत् स्थिरो भव; इमे जनाः ते बलिं वहन्तु। एकं रत्नं धारय, एकं कुरु, एकेन स्नानं कुरु, एकेन पिब; चतुर्धा अनुलेपनं चतुर्निर्ऋतीनां बन्धनात् अस्मान् पातु। अग्निः तेजसा माम् रक्षतु—प्राणाय, अपानाय, आयुषे, तेजसे, बलाय, वीर्याय, स्वस्तये, श्रीये—स्वाहा। इन्द्रः बलिना माम् रक्षतु—प्राणायादिषु—स्वाहा। सोमः सौम्येन माम् रक्षतु—प्राणायादिषु—स्वाहा। भगः प्रीत्या माम् रक्षतु—प्राणायादिषु—स्वाहा। मरुतः गणैः माम् रक्षन्तु—प्राणायादिषु—स्वाहा। प्रजापतिः त्वां प्रथमं अबध्नात्, अभद्वम्, बलाय; अहम् आयुषे, तेजसे, बलाय, वीर्याय च त्वां बध्नामि; अभद्वा त्वां पातु। अभद्वा उत्तिष्ठतु, नित्यं पालयतु; न व्यापारी, न मन्त्रवित् त्वां हिंसयेत्; इन्द्रवत् शत्रून् नुदतु; अभद्वा त्वां पातु। शतं ताडनं हननं च अस्मान् न विजिग्युः; तत्र इन्द्रेण दृष्टिः, प्राणः, बलं च स्थापितम्; अभद्वा त्वां पातु। इन्द्रस्य कवचेन त्वां वयम् आवृणुमः, यः देवेषु स्वामी अभवत्; सर्वे देवाः त्वां पुनः नयन्तु; अभद्वा त्वां पातु। अस्याभरणस्य शतशक्तयः, सहस्रप्राणाः अस्मिन् निहिताः; व्याघ्रवत् त्वं शत्रुषु स्थिरो भव; यस्त्वां हन्तुमिच्छति, स एव हन्यताम्; अभरणं त्वां पातु। घृतलेपितं, मधुरं, क्षीरसम्पन्नं, सहस्रप्राणयुक्तं, शतजं, वीर्यदायकं, शुभं, हृष्टं, बलवद्, क्षीरसमृद्धं अभरणं त्वां पातु। यथा त्वं श्रेष्ठः, निरवद्यः, प्रतिद्वन्द्विनाशकः, स्वजात्यां स्वामी, तथा त्वां सविता कुर्यात्; अभरणं त्वां पातु। रात्रिः पृथिव्याः क्षेत्रे व्याप्य तिष्ठसि, दीपैः आगता; दिवः महद्भ्यः स्थानेषु तिष्ठसि; तव तमः इदानीं प्रवर्तते। तव पारं न कश्चन अपश्यत्, न तव यौवनं; सर्वं त्वयि प्रविशति गतायाम्; त्वां वयं परं पारं सम्यक् गच्छेम, हे रात्रि, तव शुभं परं पारं गच्छेम। रात्रेः तव ऋषयः, दृष्टवन्तः पुरुषाः, नवत्येकनवतिः, अष्टाशीतिः, सप्त सप्ततयः च। षट्षष्टिः, पञ्चपञ्चाशत्, चत्वारिंशच्चत्वारिंशत्, त्रयस्त्रिंशत् च तव। द्वाविंशतिः तव, एकादश अन्त्याः; एभिः रक्षिभिः अद्य अस्मान् पालय, दिवः कन्ये, पालय। रक्षस्व, न दुष्टचित्तः अस्मान् विजेष्टुं शक्नोतु, न पापकामः; न गोचोरः, न मेषवृकः अद्य अस्मान् विजेष्टुं शक्नोतु। न अश्वचोरः, न मानुषेषु राक्षसः अस्मान् विजेष्टुं शक्नोतु; चोरः दूरमार्गे गच्छतु, अन्येन रज्ज्वा बद्धः भवतु, पापकृत् अन्येन मार्गे गच्छतु। इदानीं, हे रात्रि, त्रिशिखं शिरोहीनं निर्बलम् कुरु; वृकस्य जिह्वां शमय, कानने चोरं नाशय। त्वयि, हे रात्रि, वयं वसामः, त्वयि शयिष्यामः—त्वं जागरूक भव; अस्माकं पशूनां, अश्वानां, जनानां च रक्षां दिहि। यद् बहिः, यद् अन्तः, सर्वं परितः संवेष्टय; तुभ्यं तत् समर्पयामः। हे रात्रे मातरः, प्रातःस्मृत्यर्थं अस्मान् संवेष्टय; प्रातः अस्मान् दिवाय संवेष्टय—हे शुभे, कराभ्यां रक्षस्व।