दर्भस्य महत्त्वं प्रकट्यते—दर्भधारणेन वीर्यकृत्यं साध्यते। दर्भं धारयन् न भीतः भवेत्; अन्यान् तेजसा अतिक्रम्य, सूर्यवत् चतुर्दिशं प्रकाशय। ततः जङ्गिदस्य गुणाः वर्ण्यन्ते—अयं जङ्गिदः रक्षिता, सर्वं यदस्माकं द्विपद् चतुर्पद् च रक्षतु। यद् लोभं, त्रिपञ्चाशत् संख्यया, शतं, कृतं वा अकृतं वा—जङ्गिदः तानि सर्वाणि, ऊर्जा-सारं, अपाकरोतु। सारं, कृत्रिमध्वनि, सप्तसाराणि—जङ्गिदः तव विषं, अस्त्रं, दुष्टं, तानि सर्वाणि नाशयतु। एषः जङ्गिदः मन्त्रविद्यायाः विनाशकः, वैरस्य च विनाशकः; स बलवान् जङ्गिदः जीवितस्य पन्थानं सुरक्षितं करोतु। जङ्गिदस्य महिमा सर्वतः अस्मान् रक्षतु; येन स प्रसारं संग्रहम् च अतिक्रामत्, शक्त्या वीर्येण च। देवाः तं त्रिः विदार्य, पृथिव्यां स्थापयन्; प्राचीनब्राह्मणाः तं 'अङ्गिराः' इति अवदन्। पूर्वाः औषधयः, नूतनाः वा, तव अतिक्रान्तुं न शक्नुवन्ति; तीक्ष्णः जङ्गिदः निवारयति, रक्षिता च, शुभतमः च। अधुना, महाशक्तिमन् जङ्गिद, अनुग्रहं कुरु; एकदा, तीक्ष्णाः भक्षिता, उपेन्द्रः बलं दत्तवान्। तीक्ष्णः त्वं, इन्द्रः तव मध्ये वीर्यं स्थापयत्; सर्वरोगान् अपाकरोतु, दानवान् विनाशयतु, हे औषधे। जङ्गिदः क्षयम्, प्रसारणम्, क्षयव्याधिं, पृष्ठपीडाम्, सर्वकालीनज्वरम्, सर्वं विषं अपाकरोतु। इन्द्रस्य नाम श्रुत्वा, ऋषयः जङ्गिदं दत्तवन्तः, यं देवाः बलनाशकस्य प्रधानं भैषज्यं कृतवन्तः। जङ्गिदः अस्मान् रक्षतु, धनरक्षकः इव निधिं; यं देवाः ब्राह्मणाः च शत्रुनाशकं रक्षकं च कृतवन्तः। यत् दुष्टहृदयम्, भीषणा दृष्टिः, दुष्कृत्कर्तुः आगमनम्—सहस्राक्षः रक्षकः जङ्गिदः तद् जागरूकतया नाशयतु। दिवः, पृथिव्याः, अन्तरिक्षात्, औषधिभ्यः, भूतात्, भविष्यतः च—जङ्गिदः सर्वदिशः अस्मान् रक्षतु। देवैः कृतानि यानि भैषज्यानि, अन्यानि वा उत्पन्नानि—तानि सर्वाणि विश्वभैषज्यानि, जङ्गिदः विषमुक्तानि करोतु। शतगुणः, नित्यं अव्ययः, ऊर्जा-संपन्नः, क्षयम् राक्षसान् च निवारयति; तेजसा आरोहन्, रत्नं सर्वदुर्गं अपाकरोति। शृङ्गाभ्याम् राक्षसान् निवारयति, मूलाभ्याम् मन्त्रविद्यायः निवारयति; मध्ये क्षयम् जयति—तत्र तं हानि न स्पृशति। सर्वं क्षयम्, लघु वा महत् वा, यद् ध्वनति—एतत् शतगुणं रत्नं, नित्यं अव्ययम्, सर्वदुर्गं अपाकरोति। शतं वीर्यं उत्पादितम्, शतं क्षयम् अपाकृतम्; सर्वदुर्गं हत्वा, राक्षसान् विक्षिप्य। एतत् रत्नं, सुवर्णशृङ्गः वृषभः, शतगुणं, सर्वदुर्गं छित्वा, राक्षसान् अतिक्रान्तवान्। शतं गन्धर्वाप्सरसां दुर्भाग्यं, शतं पुनः पुनः आगच्छन्ति, शतगुणेन अपाकरोमि। अग्निना दत्तं तेजः आगतम्—प्रभा, कीर्ति, ऊर्जा, आयुः, बलं च। अग्निः मे त्रयस्त्रिंशद् शक्त्यः ददातु। मम शरीरे तेजः स्थापय, ऊर्जा, आयुः, बलं च। त्वां गृह्णामि इन्द्रियाय, कर्मणि, शक्त्यै, शतशरदायुः। पोषणाय, बलाय, ऊर्जा-संपन्नाय, धैर्याय, जयाय, जनस्य शासनाय, शतशरदायुः त्वां आह्वयामि। ऋतुभ्यः, ऋतुभागेभ्यः, मासेभ्यः, वर्षेभ्यः, पोषकाय, व्यवस्थापकाय, समृद्धाय, प्रजापतये, अर्पयामि। यः सुगन्धितं गुग्गुलुं भक्षयति, तं रोगः न जयति, न शापः तं स्पृशति। तस्मात् रोगाः सर्वदिशं पलायन्ते, यथा मृगाः अश्वाः च धावन्ति, यदा गुग्गुलु, लवणम्, समुद्रलवणम् अस्ति। तस्य नाम 'उभयान्तधारः'—रक्षायै। हिमालयात् दिव्यः रक्षकः कु्ष्ठः आगच्छतु; सर्वं ज्वरं, मन्त्रविद्यां च विनाशयतु। तव त्रिणामानि, हे कु्ष्ठ—नदीजातः, नदीप्रियः, नदीमानवः। यस्मै त्वां सायं, प्रातः, दिवा च सम्बोधामि। तव माता 'जीवती' इति, पिता 'जीवताः' इति; यस्मै त्वां सायं, प्रातः, दिवा च सम्बोधामि। त्वं औषधीनां श्रेष्ठः, यथा व्याघ्रः पशुषु, सिंहः वन्येषु; यस्मै त्वां सायं, प्रातः, दिवा च सम्बोधामि। त्रिः शम्भुभ्यः, त्रिः अङ्गिरसः, त्रिः आदित्येभ्यः, त्रिः विश्वदेवेभ्यः—एषः कु्ष्ठः, विश्वभैषज्यं, सोमेन सह स्थितः। अश्वत्थवृक्षः, दिव्यस्थानम्, तृतीयं अनन्तं दिवम्—तत्र अमृतस्थानम्, तत्र कु्ष्ठः जातः। एषः कु्ष्ठः, विश्वभैषज्यं, सोमेन सह स्थितः। सुवर्णनावः, सुवर्णबन्धनैः, दिवि गच्छति; तत्र अमृतस्थानम्, तत्र कु्ष्ठः जातः। एषः कु्ष्ठः, विश्वभैषज्यं, सोमेन सह स्थितः। यत्र नावस्य अवरोहः, यत्र हिमालयस्य शिरः—तत्र अमृतस्थानम्, तत्र कु्ष्ठः जातः। एषः कु्ष्ठः, विश्वभैषज्यं, सोमेन सह स्थितः। यस्मै त्वं पूर्वं ज्ञातः, इक्ष्वाकुना, यस्मै त्वं इच्छितः, यस्मै त्वं, वासो, उपभुक्तः—तस्मात् त्वं विश्वभैषज्यं। शिरःपीडाम्, तृतीयम्, सदंदिरम्, हायनम्—सर्वव्यापि, अधोगामी ज्वरं अपाकरोतु। यद् मनसि, वाचि च, शून्यं अस्ति, यत्र सरस्वती क्रुद्धा अभवत्—बृहस्पतिः सर्वदेवैः सह तद् पूरयतु। आपः, मम प्रज्ञां न हरन्तु, न त्वं ब्रह्मन्; त्वं शोषयित्वा, आह्वाने प्रवाहय—अहं आहूतः, विद्वान्, दीप्तः च। मम प्रज्ञां, दीक्षा, तपः च न हिंसयतु; दीर्घायुषे शुभं अस्माकं भवतु, मातरः शुभाः भवतु। अश्विनौ, यौ अस्माकं दीप्तिम् आनयताम्, तमः अपाकरोताम्—तत् अन्नं अस्मभ्यं दत्तम्। ऋषयः, स्वर्गज्ञः, शुभं इच्छन्तः, पूर्वं तपः दीक्षां च कृतवन्तः; तस्मात् ऐश्वर्यं, बलं, ऊर्जा च उत्पन्नम्—देवाः तद् तस्मै दत्तु। एवं दिव्यौषधीनां, मन्त्राणां, तेजसः, ऋषीणां च महिमा वर्ण्यते—यैः जीवनं सुरक्षितं, रोगाः विनाशिताः, बलं, आयुः, शुभं च लभ्यते।