दर्भः प्रतिद्वन्द्विनां विनाशकः, शत्रोः हृदयस्य दाहकः, राज्यस्य वृद्धिं करः रत्नं च, शरीरस्य पेयत्वेन अहं तं स्थापयामि। समुद्रः तडित्समेतः गर्जन् आसीत्, तस्मात् सुवर्णबिन्दुः उत्पन्नः, तस्मात् दर्भः जातः। औदुम्बररत्नेन, समृद्ध्यर्थं, स्रष्टा सर्वपशूनां वृद्धिं मम गोकुले ददातु। गृहाग्निः पशुपतिः अस्माकं भवतु; औदुम्बरः रत्नेषु वृषभः अस्मभ्यं समृद्धिं विमोचयतु। यः धारयति, यः फलदः, यः पोषणं ददाति, स मम गृहे वसतु; औदुम्बरस्य तेजसा स्रष्टा मम समृद्धिं ददातु। यद् अन्नं रसाः च द्विपद् चतुष्पद्भ्यः उत्पन्नाः, तेषां पूर्णत्वं अहं औदुम्बररत्नं धारयन् गृह्णामि। चतुष्पद् द्विपद् पशूनां समृद्धिं, यच्च धान्यं अस्ति, अहं संगृह्य; बृहस्पतिर्वा सवितृ वा गवां क्षीरं, ओषधीनां सारं मे ददातु। अहं पशुपतिः स्याम्; समृद्धिपतिः समृद्धिं मयि स्थापयतु; औदुम्बररत्नं मे धनं ददातु। औदुम्बररत्नं मे सन्ततिः च धनं च सह आगच्छतु; रत्नं इन्द्रेण प्रेरितं बलं तेजः च सह मे आगच्छतु। दैविकं रत्नं प्रतिद्वन्द्विनां विनाशकं, सम्पदर्थं धनं अस्मभ्यं आनयतु; अन्नपूर्णतां गोवृद्धिं च ददातु। यथा त्वं वृक्षः आदौ समृद्ध्या सह जातः, तथा सरस्वती मे धनवृद्धिं ददातु। सरस्वती मे धनं, क्षीरसमृद्धिं, धान्यं च ददातु; सिनिवाली तद् समीपं आनयतु, औदुम्बररत्नं च। त्वं रत्नेषु वृषभः, रत्नपतिः; त्वयि समृद्धिपतिः जातः; त्वयि सर्वविजयाः सम्पदः च, हे औदुम्बर; त्वं अस्माकं विजयाय, दुरितं, वैरं, क्षुधां च अपाकरोतु। त्वं ग्रामस्य नेता, प्रमुखः अभिषिक्तः; माम् तेजसा सिञ्च; त्वं वीर्यं, वीर्यं मयि वसतु; त्वं धनं, धनं मे ददातु। त्वं समृद्धिः; समृद्ध्या माम् एकीकुरु; गृहस्थ, माम् गृहस्य स्वामी कुरु; हे औदुम्बर, अस्माकं मध्ये धनं स्थापय, सर्ववीरसम्पदः ददातु; धनवृद्ध्यर्थं त्वां विमोचयामि। एषः औदुम्बररत्नं, वीर्ययुक्तं, वीरस्य बन्धनम्; अस्माकं मधुरसंधिं कुर्यात्, सर्ववीरसम्पदः ददातु। शतसन्धिः, दुर्गमः, सहस्रपत्रः, उच्चस्थितः दर्भः, ओषधिषु तीक्ष्णः—एषं ते दीर्घायुषः बध्नामि। तस्य केशाः न छिद्यन्ते, न च उरः प्रह्रियते; अचिन्नपत्रैः दर्भः रक्षणं ददाति। स्वर्गे तव शिखा, भूमौ स्थितः; सहस्रसन्धिना तव आयुः वर्धयामः। त्रयः स्वर्गे, त्रयः भूमौ अतिक्रान्तः; तेन अहं दुष्टवाचः वाक्यं च उपशमयामि। त्वं दीर्घजीवी, अहं शक्तिमान्; उभौ बलिनौ प्रतिद्वन्द्विनः जयाम। अस्माकं वैरं, युद्धस्य आक्रमणं, दुष्टजनान् च त्वं सहनं कुरु, बहून् मम मित्राणि कुरु। देवैः जातः, दिव्यस्तम्भः दर्भः—तेन अहं सर्वदा जनानां अन्नं पोषणं च लभेय। दर्भ, माम् ब्राह्मणाय, राजन्याय, शूद्राय, आर्याय, येषां वयं इच्छामः, सर्वदृशां च प्रियं कुरु। यो जातः भूमिं स्थिरां कृतवान्, अन्तरिक्षं व्योम च उपधारयत्—यम् वह्यमानं दुष्टं न स्पृशति—स दर्भः वरुणः तेजस्वी च अस्मान् रक्षतु। प्रतिद्वन्द्विसूदनः, शतसन्धिः, शक्तिमान्, ओषधिषु अग्रः—स दर्भः सर्वतः अस्मान् रक्षतु; तेन युद्धे संग्रामे च जयेम। सहस्रमूल्यः, शतसन्धिः, क्षीरसमृद्धः, आपां अग्निः, ओषधीनां राजा—स दर्भः सर्वतः अस्मान् रक्षतु; दिव्यरत्नं दीर्घायुष्या अस्मान् संयोजयति। घृतलेपितः, मधुरः, क्षीरसमृद्धः, भूमेः धारकः, अव्यभिचारः, अचलः—प्रतिद्वन्द्विनां अपाकारी, अधमं पतयन्—दर्भः महाशक्त्या उत्थायतु। त्वं भूमिं बलात् प्रविशसि, वेदीं शोभनं उपविशत्; ऋषयः त्वां शुद्धिकरं वहन्तः, अस्मान् दुष्टात् शुद्धयन्तु। तीक्ष्णराजः, विषजयः, राक्षसघ्नः, सर्वजनप्रियः—एष देवशक्तिः दर्भः तव दीर्घायुषः सुखाय बध्नामि। दर्भेन वीर्यकर्माणि क्रियन्ते; दर्भं धारयन् न भयं कुर्यात्; तेजसा अन्यान् अतिक्रम्य, सर्वदिशासु सूर्यवत् प्रकाशय। त्वं जङ्गिदः, जङ्गिदः रक्षकः; जङ्गिदः द्विपद् चतुष्पद् सर्वं अस्माकं रक्षतु। यद् लोभमयम्, त्रिपञ्चाशत् संख्या, शतं, कृतं वा अकृतं वा—जङ्गिदः एतान् सर्वान् ऊर्जा-सारं अपाकरोतु। सारम्, कृत्रिमध्वनिः, सप्तसाराः—जङ्गिदः तव विषं, अस्त्रं, दुष्टं अपाकरोतु, तान् विनाशयतु। एषः तु तन्त्रविनाशकः, वैरविनाशकः च; शक्तिमान् जङ्गिदः अस्मान् आयुःपथे सुरक्षितं नेतु। जङ्गिदस्य महत्त्वं सर्वतः अस्मान् रक्षतु; येन विस्तारं संकुचनं च शक्त्या वीर्येण जयति। त्रिः विदारितम्, देवाः तं निर्मितवन्तः, भूमौ स्थापितम्; प्राचीनब्राह्मणाः तं 'अङ्गिराः' इति ज्ञातवन्तः। न पूर्वाः ओषधयः न नवाः तव अतिक्रान्ताः; तीक्ष्णः जङ्गिदः अपाकारी, रक्षकः, सर्वशुभः च। अद्य, हे महाशक्तिमन् जङ्गिद, प्रसन्नः भव; एकदा तीक्ष्णाः भक्षिता, उपेन्द्रः बलं दत्तवान्। तीक्ष्णः त्वं, हे ओषधे; इन्द्रः तव वीर्यं स्थापितवान्; सर्वरोगान् अपाकरोतु, राक्षसान् विनाशयतु, हे ओषधे। एवं दर्भः, औदुम्बरः, जङ्गिदः च, दिव्यरत्नानि, समृद्धिं, आयुः, रक्षणं, वीर्यं, तेजः, सम्पदः च अस्माकं जीवनस्य सर्वाङ्गेण ददाति, सर्वदुष्टं अपाकरोति, शुभं वर्धयति।