श्रद्धया, सम्यग्ज्ञानपूर्वकं, अथर्ववेदस्य दिव्येषु मन्त्रेषु प्रवृत्तं काव्यं कथामिव प्रवदामि। यदा ऋत्विजः यज्ञकर्मणि प्रवर्तन्ते स्म, तदा ते लघुभ्यः स्वाहा इति हविर्ददन्, एकमन्त्रात् न्यूनाय स्वाहा इति च, रक्तेभ्यः स्वाहा, द्वौ सूर्याविति स्वाहा, व्रात्येभ्यः स्वाहा, प्रजापतिभ्यः स्वाहा, विषासह्याय स्वाहा, मङ्गलिकेभ्यः स्वाहा, ब्रह्मणे स्वाहा इति च विविधेभ्यः देवेभ्यः सम्यक् हविरार्पयन्ति स्म। एवं यदा सर्वे शक्तयः ब्रह्मणि संनिहिताः, तदा ब्रह्मैव ज्येष्ठं, ब्रह्मैव प्रथमतः परमं दिवं व्याप्तवान्। प्राणिषु ब्रह्मैव आद्यं जातम्; कः तेन समो वा समरः? कः ब्रह्मणः प्रतिद्वन्द्वी? ततः ऋत्विजः प्रार्थयन्ते—येना देवाः सवितारं देवमनु धारयन्त, तेन ब्रह्मणस्पते, एषं राजानं सम्पूर्णं कुरु, स्वाराज्याय। इन्द्रं दीर्घायुषे महद्राज्याय परितः कुरु, यथा जरया न हन्येत, सदा स्वाराज्ये जागरूकः स्थातुमर्हेत्। इन्द्रं दीर्घश्रवसे च परितः कुरु, यथा जरया न हन्येत, सदा श्रवणे जागरूकः स्थातुमर्हेत्। परितः, परितः अस्मान् तेजसा संवेष्टय; जरां मृत्युमपसारय; दीर्घमायुः प्रयच्छ। बृहस्पतिः एतद्वसनं दत्तवान्, सोमराजा तेन संवेष्टव्यः। हे जर, अपसर्प; एतद्वसनं धारय; शापेभ्यः गृहान् पालय; शतं शरदः जीव, विश्रुतः भूत्वा, धनधान्येन संवेष्टितः। त्वं एतद्वसनं कल्याणाय धारय; आपां पालयिता शापेभ्यः अभवः; शतं शरदः जीव, विश्रुतः सन्, जीवन् रम्यं धनं वितर। यत्र यत्र संयोगः, यत्र यत्र बलस्य स्पर्धा, यत्र यत्र पुरस्कारस्य स्पर्धा, तत्र तत्र वयं मित्रवत् इन्द्रं आह्वयामः सहाय्याय। सुवर्णवर्णः, अव्ययः, सुतपुत्रः, प्रजया जरां मृत्युम् जयतु—एवं वदति अग्निः, एवं सोमः, बृहस्पतिः, सविता, इन्द्रश्च। अथ मनः श्रमेण विना, त्वां, श्रेष्ठं, युञ्जे; त्वं परं तीरं नय, दुहिता धावतु। यदा अग्निजातं सुवर्णं मर्त्येषु अमृतं स्थाप्यते, तस्य यः वेद, स एव तस्य पात्रं भवति; यः तद् धारयति, स जरामृत्युना विमुक्तः भवति। तत् सुवर्णं, सूर्यसदृशं, यद् प्राचीनः मनुः अपत्यैः अन्वेष्टुमिच्छत्, तत् चन्द्रः तेजसा विसृजति; यः तद् धारयति, स दीर्घायुषी भवति। दीर्घायुषे, तेजसे, वीर्याय, बलाय—यथा त्वं जनानां मध्ये सुवर्णेन शोभसे। यद् राजा वरुणः वेद, यद् देवः बृहस्पतिः वेद, यद् इन्द्रः वृत्रहा वेद—तद् तवायुषः, तव तेजः भूयात्। वृषा त्वां गावः पालयन्तु; बली त्वां अश्वैः रक्षतु; वायुः त्वां ब्रह्मणा पालयतु; इन्द्रः त्वां शक्तिभिः रक्षतु। सोमः त्वां ओषधिभिः पालयतु; सूर्यः ताराभिः रक्षतु; चन्द्रः वृत्रहा आपो रक्षतु; वायुः प्राणेन पालयतु। त्रिणि दिवः, त्रिणि पृथिव्याः, त्रिणि अन्तरिक्षाणि, चत्वारि समुद्राः; त्रयः स्तोमाः, त्रयः आपः इति वदन्ति—एते त्वां त्रिः त्रिभिः शक्तिभिः पालयन्तु। त्रिणि दिवः, त्रिणि समुद्राः, त्रयः रोचमानाः, त्रयः सुखलोकाः; त्रयः मातरिश्वनः, त्रयः सूर्यस्य—एतान् तव रक्षाय नियोजयामि। घृतैः त्वामग्निं अभिषिञ्चामि, सर्पिषा त्वां वृद्धयामि; न त्वां अग्निः, न चन्द्रमाः, न सूर्यः, न प्राणः मायाभिः हिंस्युः। तव प्राणः, अपानः, आयुः न मायाभिः हिंस्युः; दीप्ताः, सर्वज्ञाः देवाः, दिव्येन वेगेन धावतु। प्राणेन अग्निः संयुक्तः; वायुः प्राणेन संयुक्तः; प्राणेन देवाः सूर्यं सर्वतः पश्यन्तं सृजन्। जीव, दीर्घायुष्या आयुषा युक्तः; मा म्रियथाः। प्राणेन, आत्मना जीव; मा मृत्योरधीनः भव। यद् देवैः निहितं निधिं, यद् इन्द्रः दिव्यैः पथिभिः अन्वविन्दत्—आपः सुवर्णं त्रिः त्रिभिः पालयन्ति; एते त्वां त्रिः त्रिभिः शक्तिभिः पालयन्तु। त्रयस्त्रिंशत् देवाः, त्रयः शक्तयः, प्रिया, आप्सु निहिताः; यद् सुवर्णं अस्मिन् उपविते स्थाप्यते, तेन स वीर्यं कुर्यात्। ये दिवि एकादश देवाः, ते देवाः एतद् हविः गृह्णन्तु। ये अन्तरिक्षे एकादश देवाः, ते देवाः एतद् हविः गृह्णन्तु। ये पृथिव्यां एकादश देवाः, ते देवाः एतद् हविः गृह्णन्तु। अग्रे च पृष्ठतः च शत्रुभ्यः अस्मान् विमुक्तान् कुरुत; सविता मां दक्षिणतः पालयतु, इन्द्रबली वामतः। आदित्याः दिवः पालयन्तु, अग्नयः पृथिव्याः पालयन्तु; इन्द्राग्नी मां पुरतः रक्षेताम्, अश्विनौ सर्वतः शरणं दद्याताम्; जातवेदाः परतः पालयतु, प्रजापतयः सर्वतः कवचं भूयुः। एवं, अहं एतदुपवितं त्वयि बध्नामि दीर्घायुषे तेजसे च; एषा दर्भा रिपूणां जयाय, शत्रूणां हृदयानां दाहाय। शत्रूणां हृदयानि दहन्ती, रिपूणां मनांसि शोषयन्ती; हे दर्भ, त्वं दुरत्यया—तेजसा सर्वान् दह, पीडय। एवं मन्त्रैः, ऋत्विजः, यजमानः च, देवान् प्रार्थयन्ति, हविषा तान् तर्पयन्ति, तेजसा, आयुषा, बलवता जीवनं प्रार्थयन्ति, अमृतत्वं च। सर्वे देवाः, ब्रह्मणः प्रधान्यं, सुवर्णस्य दिव्यत्वं, तेजसः, आयुषः, रक्षायाः च महत्त्वम् एकत्र प्रतिपादयन्ति।