हिमालयात् प्रवहन्त्यः आपः भवतः कल्याणाय भवन्तु, सरःसु प्रवहन्त्यः आपः अपि भवतः कल्याणाय भवन्तु। या उपशान्ता आपः, या वर्षमाणा आपः, ताः अपि भवतः कल्याणाय सन्तु। मरुभूमिषु याः आपः, पल्वलेषु याः आपः, उत्खाताः आपः, घटेषु नीताः आपः—सर्वाः भवतः कल्याणाय भवन्तु। निरभ्राः गम्भीराः आपः यदा आह्रियन्ते तदा ताः अतिगम्भीराः भवन्ति; औषधेषु सर्वेषु एता आपः सर्वाधिकं स्वस्त्ययन्यः, ताः वयं आवहाम। दिव्यानां आपां प्रवाहानां च वयं पीतवन्तः; संस्तरेषु अपि पीतवन्तः; अतः यूयं शीघ्रगामिनः अश्वा इव भूत्वा अस्मान् पालयन्तु। एता आपः शुभाः, रोगनाशिन्यः; यथा तृप्तिः आगच्छति, तथा अस्मभ्यं भेषजानि ददातु। स्वर्गात् पृथिव्याः, अन्तरिक्षात्, वृक्षेभ्यः, ओषधीभ्यः, यत्र यत्र वह्निधरः विभक्तः, स्तुतः, स्वागतः, तत्र तत्र सर्वतः आगच्छ। तव महिमा आपःsu, वनेषु, ओषधीषु, पशुषु, अन्तः आपःsu अस्ति; अग्ने, तानि सर्वाणि रूपाणि संगृह्य, धनद, उदार, अस्मान् प्रति आगच्छ। देवेषु तव महिमा दिव्या, पितृषु तव रूपं प्रविष्टम्; यं श्रियम् मानवेषु वितनोषि, तेन अस्मभ्यं धनं ददातु। प्राज्ञे, विदुषे, श्रुतवत्, अहम् उपसर्पामि वचसा, वाणीया अनुग्रहम् याचमानः; यत्र भीः अस्ति, तत्र अस्माकं रक्षणं भूयात्; अग्ने, देवान् यज, अपद्रुत्य पापम्। यां प्रथमां हविः आथर्वणः अकरोत्, या जाताः, या वह्निधरः प्रोष्ठपदीं चकार, ताम् एव प्रथमां अहम् आवहामि; अग्निः एताभिः प्रेरितः हविः अग्नये प्रेषयतु, स्वाहा। मम पुरतः दिव्यः प्रेरणा स्थापिता, शुभा, अनुग्रहवती, चिन्तनाय माता; सा अस्मभ्यं प्रीयताम्। यां प्रेरणां इच्छामि, सा मम स्यात्, सा यथाकामं मम मनसि प्रविशतु। प्रेरणया, बृहस्पते, प्रेरणया अस्मान् प्रति आगच्छ; भाग्यस्य भागं ददातु, अस्मान् अनुगृह्णातु। बृहस्पतिः, अङ्गिरसः अपत्यः, मम एतां वाचं अभ्यनुजानातु; यस्य देवत्वानि देवाः अभवन्, सुप्रेरिताः इच्छाः अस्मान् अनुयान्ताम्। इन्द्रः सर्वचराचरस्य जनस्य, पृथिव्याः, सर्वस्य बहुरूपस्य अधिपः; तस्मात् यः यजते तस्मै धनं ददाति, स्तूयमानः अपि दूरात् समीपं आनयति। सहस्रबाहुः, सहस्रचक्षुः, सहस्रपादः पुरुषः सर्वतः पृथिवीं संपर्य, दशाङ्गुलं अतीत्य तिष्ठति। त्रिभिः पादैः सः दिवं व्यत्यष्ट, चतुर्थेन पुनः इह स्थितवान्; सः सर्वत्र व्याप्य, खाद्याखाद्ये च स्थितः। एतावन्तः तस्य महिमानः, पुरुषः तु एतेभ्यः अपि महान्; तस्य चतुर्थं भागः सर्वाणि भूतानि, त्रयो भागाः स्वर्गे अमृताः। पुरुष एव सर्वमिदं—यत् भूत्वा, यच्च भविष्यति; सः अमृतस्य अधिपः, यत् तेन सह वर्धते। यदा पुरुषं विभागं अकुर्वन्, कियन्तः तं वितरन्त? किम् अस्य मुखम्, किं बाहू, किं उरू, किं पादा इति? तस्य मुखात् ब्राह्मणः, बाहुभ्यां राजन्यः, उरुभ्यां वैश्यः, पद्भ्यां शूद्रः अजायत। तस्य मनसः चन्द्रमाः, चक्षुषः सूर्यः, मुखात् इन्द्राग्नी, प्राणात् वायुः अजायत। नाभेः अन्तरिक्षम्, शीर्ष्णः दिवः, पाद्भ्यां पृथिवी, कर्णाभ्यां दिशः; एवं लोकान् व्यवस्थितवन्तः। आदौ विराज् अजायत, विराजः पुरुषः; सः जातः, पृथिवीं अतीत्य, पुरस्तात् पश्चात् च व्याप्तवान्। यदा देवाः पुरुषं हविषा यज्ञं अकुर्वन्, वसन्तः घृतम्, ग्रीष्मः इन्धनम्, शरद् हविः। तं यज्ञं, आद्यं पुरुषं, वर्षाभिः अभिषिञ्चन्; तेन देवाः, साध्याः, वसवः यज्ञं अकुर्वन्। तस्मात् सम्पूर्णात् यज्ञात् अश्वाः अजायन्त, द्विपद् चतुष्पद् पशवः; गावः, अजाः, अवयः अपि तस्मात् अजायन्त। तस्मात् सम्पूर्णात् यज्ञात् ऋचः, साम, छन्दांसि, यजुः अपि अजायन्त। तस्मात् सम्पूर्णात् यज्ञात् मिश्रं घृतम्, पशून्, विहगान्, ग्राम्यवन्यान् सृजति। सप्त समिधः, त्रिः सप्त धिष्ण्यः, यदा देवाः यज्ञं कुर्वन्तः पुरुषं पशुं बद्धवन्तः। महादेवस्य शीर्ष्णः, सोमराज्ञः, सप्तत्यधिक सप्त भागाः जाताः, यदा पुरुषः सृजितः। द्यौः स्थिता ज्योतिर्भिः सह, पृथिव्यां शीघ्रगैः जीवैः सह, उत्तमं मेधां इच्छन् अहम् दिव्यम् लोकं तुर्मिषं वचसा नमामि। अग्निः, कृत्तिकाः, रोहिणी, शुभा मृगशीर्षा, आर्द्रा, पुनर्वसुः, मधुरवाच् पुष्यः, दीप्तमना अश्लेषा, अयनं, मघा—एते सर्वे मम शुभं कुर्युः। पूर्वोत्तरफाल्गुन्यः, हस्तः, चित्रा, स्वाती, सुखं, राधा, विशाखा, अनुराधा, ज्येष्ठा, मूलं—एते शुभफलदाः मम सन्तु। पूर्वाषाढा अन्नं ददातु, उत्तराषाढा बलं ददातु, अभिजित् पुण्यं ददातु, श्रवण, श्रविष्ठा पुष्टिं ददातु। शतभिषक् उत्तमा मम समीपं आगच्छतु, प्रोष्ठपदे शुभं ददातु, रेवती, अश्वयुजा समृद्धिं ददातु, भरणी धनं ददातु। यावन्ति नक्षत्राणि दिवि, अन्तरिक्षे, आपःsu, पृथिव्यां, पर्वतेषु, दिशःsu, यानि चन्द्रमाः संनद्धानि सञ्चारयति, तानि सर्वाणि मम शुभाय सन्तु। अष्टाविंशति शुभानि नक्षत्राणि मयि सौम्येन संयोगं कुर्वन्तु; अहम् ऐक्यम्, कल्याणं च इच्छामि; अहं शुभम् ऐक्यम् च वाञ्छामि; अहोरात्रेभ्यः नमः। प्रातः, सायं, दिवा, शुभलक्षणैः, सौम्यैः चिन्हैः मम कल्याणं भूयात्; अग्ने, सुहव, अस्मभ्यं स्वस्ति कुर्याः, गत्वा हृष्टः पुनः प्रतिनिवर्तस्व। सर्वं द्वेषं, अपवादं, निन्दां, कलुषं दूरं कृत्वा, सवितर्, मम रिक्तपात्राणि अपाकुरु। वयं यत् शुद्धं, शुभं, पापरहितं, अनिन्दितं खादेम, तद् अस्तु; तव नासिका, शुभे, पापरहिता अस्तु, यच्च पुण्यं तद् मम प्रवाह्यतु। एवं सम्पूर्णं पवित्रं आख्यानं, मन्त्राणाम् अनुक्रमेण, श्रद्धया, सौम्येन, भगवता भावेन, संक्षिप्य निवेदितम्।