दक्षिणदिग्भ्यः पूर्वमावृतायां त्वां तव स्वे भागे स्थापयामि, भूमिं भुजाभ्यां धृतां, यथा दिवः उपरि। ये लोकान् मार्गांश्च कृतवन्तः, ये देवेष्टिपात्राः इह सन्ति, तान् वयं सम्यगुपास्महे। पश्चिमदिग्भ्यः अपि, तद्वदावृतायामेव, त्वां तव स्वे भागे स्थापयामि, भूमिं भुजाभ्यां धृतां, यथा दिवः उपरि। तान् एव विश्वकर्तॄन् मार्गकर्तॄंश्च वयं नमामः। उत्तरदिग्भ्यः पूर्वमावृतायां त्वां तव स्वे भागे स्थापयामि, भूमिं भुजाभ्यां धृतां, यथा दिवः उपरि। तान् लोककर्तॄन् मार्गकर्तॄंश्च वयं सम्यक् पूजयामः। स्थाणुदिग्भ्यः अपि, तद्वदावृतायां, त्वां तव स्वे भागे स्थापयामि, भूमिं भुजाभ्यां धृतां, यथा दिवः उपरि। तान् एव देवेष्टिपात्रान् वयं सम्यगुपास्महे। ऊर्ध्वदिग्भ्यः अपि, पूर्वमावृतायामेव, त्वां तव स्वे भागे स्थापयामि, भूमिं भुजाभ्यां धृतां, यथा दिवः उपरि। तान् लोककर्तॄन् मार्गकर्तॄंश्च वयं पूजयामः। त्वं धारयिता, त्वं प्रतिष्ठा, त्वं वंश्या। त्वं आप्यया, मधुपूर्णा, वातपर्णा च। इतोऽस्मादतो वा, यथा यमः प्रयन् यत्नशीलः, तथा माम् अवन्तु। ये देवभक्ताः, उपासकाः, त्वां सम्यगुत्पादयन्ति; तौ स्वे लोके उपविशेताम्, तद् विज्ञाय। इन्द्र, त्वं स्वे स्थाने अस्माकं कृते तिष्ठ; त्वां प्राचीं स्तुतिं सम्यक् संयोजयामः। इयं स्तुतिः पन्थानमिव कविना प्रसृता; सर्वेऽमृताः एतत् शृण्वन्तु। स त्रिभिः पदैः रूपेण अन्वगच्छत्, ततो नियमेन चतुष्पदं समासादयत्; अक्षरेण स्तोत्रं ममाप, अमृतनाभौ शुद्धयन्। स देवेषु मृत्युम् अवृणोत्, अपत्याय किमर्थम् अमृतत्वं न अवृणोत्? बृहस्पतिः यज्ञं व्यनमायत्, स ऋषिः, यमः च प्रियं रूपं विमुमोच। अग्ने, त्वं सर्वजन्मनां वेत्ता, हविर्गन्धिनं स्वबलात् पितृभ्यः प्रैषीरः; ते अद्यभुः। त्वं, देव, सिद्धं हविः खाद। उषसां गोष्ठे उपविष्टाः मनुष्या उपासकाय धनं लब्धवन्तः; पितरः तद् धनं तस्य पुत्रेभ्यः ददतु, अत्र बलं च यच्छन्तु। ये पितरः हविर्भुजः, अत्र आगच्छन्तु, स्वेषु आसनेषु उपविशन्तु, सुप्रणीताः; पवित्रदर्भे सिद्धं हविः खादन्तु, अस्मभ्यं वीरवद् धनं ददतु। ये अस्माकं पितरः सोमप्रियाः, आहूताः, पवित्रदर्भे, प्रियेषु विश्रान्तिषु—ते आगच्छन्तु, अत्र शृण्वन्तु, अस्मान् भाषन्तां, अस्मान् पालयन्तु। ये पितृपितरः, पितामहाः, ये सोमपाः, श्रेष्ठाः—तेषां सह यमः तुष्टः हविः खादतु, यथेष्टं। ये देवेषु उत्सुकाः, यत्नशीलाः, विधिप्रवीणाः, स्तोत्रकर्तारः—अग्ने, सह सहस्रशः देवमान्यैः सत्यैः ऋषिभिः, होतृमधि उपविश्य, आगच्छ। ये सत्याः, हविर्भुजः, हविपाः, ये इन्द्रेण देवैश्च सह याति—अग्ने, दातारः, परान्पूर्वांश्च ऋषीन् सहित्य, होतृमधि उपविश्य, आगच्छ। एषा पृथिवी, विस्तीर्णा, दूरगा, सौम्या, अस्मै समीपे भवतु; दक्षिणा भागः ऊर्णायुतः, अस्मै प्रियं कुर्यात्; पन्थानं पालयतु। उत्तिष्ठ पृथिवि, मा संप्रेषय; अस्मै सुलभा, सुप्रवृत्ता भूयाः; यथा माता पुत्रं संवेष्टयति, तथा त्वं एनं संवेष्ट। उत्तिष्ठन्त्यां पृथिव्यां, सहस्रं मानानि तिष्ठन्तु; तव गृहाणि घृतप्रवणा रम्याणि सन्तु; अत्र सर्वाणि शरणानि अस्मै सन्तु। अस्मै पृथिवीं स्थापयामि, सीमां स्थापयामि; मा त्वां हिंस्याम्। पितरः एतत् स्तम्भं धारयन्तु; यमः तत्र विश्रान्तिस्थानं करोतु। अग्ने, मा एतां चमसं लिंशीरः; सा देवानां सोमिनां च प्रिया। एषा चमसा देवपान्या; तत्र अमृताः देवाः मोदन्ताम्। अथर्वा इन्द्राय पूर्णां चमसं वहन्, जयन्तं; तत्र सुकृतां भागं करोति, तत्र सोमः सर्वदाः स्रवति। यद् यद् कृष्णपक्षी, पिपीलिका, सर्पः, पशुर्वा त्वां अस्पृशत्, तत् सर्वं अग्निः, सोमश्च, ब्राह्मणस्यानेतेऽन्ने, शं करोतु। क्षीरवन्तः ओषधयः, क्षीरसम्पन्ना, मम क्षीरं, आपां क्षीरं—तत् सर्वं माम् एकत्र शुद्धयतु। एता नार्यः, अविधवा, सुमङ्गल्यः, स्नेहघृतस्पर्शिन्यः स्युः; अश्रुविहीनाः, रोगवर्जिताः, धनसम्पन्नाः, प्रथमे जन्मनि संमिलन्तु। पितृभिः सह, यमेन सह, हविभिः सुकृतैः सह, परमं स्वर्गं गच्छ; सर्वं दोषं परित्यज्य, पुनः प्रत्यागच्छ, ज्योतिष्मन्तः तव शरीरेण सह गच्छन्तु। ये अस्माकं पितुः पितरः, पितामहाः, ये विशालं अन्तरिक्षं प्रविष्टवन्तः—तेषां धर्ममयः मार्गः अद्य अस्माकं शरीराणि स्वेच्छया रूपयतु। तव कृते कुहूः शुभा, हिमः सौम्यः पततु; शीतले, शैत्ये, सुखे, हर्षे, मण्डूकस्य आपः, तत्र ते कल्याणं भूयात्—अस्याग्नेः शमं कुर्यात्। विवस्वान्, सर्वज्ञः, उदारः, दीर्घायुः, दातारः, अस्माकं रक्षां ददातु; अत्र बहवः वीराः, गोऽश्वसमृद्धाः, सन्तु, समृद्धिः मयि अस्तु। विवस्वान् अस्मान् अमृतत्वे स्थापयतु; मृत्युः गच्छतु, अमृतः मा गच्छतु; एतान् जनान् जरसा रक्षतु—प्राणाः यमस्य न यान्तु। यो महिमा अन्तरिक्षं धारयति, स ऋषिः, पितृणां मध्ये प्राज्ञः—तम्, हे विश्वामित्रवंश्या, हविषा पूजयध्वम्; यमः स नः जीविताय सुरक्षितं पन्थानं ददातु। ऋषयः, परमं स्वर्गं आरोहत, मा बिभीत; सोमपाः, एषा वह्निः वः, वयं परमं ज्योतिः प्राप्तवन्तः। अग्निः महत्तेजसा दीप्तिमान् धूम्रं चिनोति, वृषा दिवि पृथिव्यां गर्जति; स द्योरन्तेऽपि उदेति, महा महिषः आपां अङ्के वर्धते। दिवि, यदा सुशिखी पक्षी पतति, तदा हृदयेन अनुशोधन्तः त्वां पश्यन्ति; स सुवर्णपक्षः वरुणस्य दूतः, पक्षी, शीघ्रगः, यमस्य गृहे। इन्द्र, पितेव पुत्रेभ्यः बलं अस्मभ्यं ददातु; बहुप्रार्थित, अस्मिन्पन्थानि अस्मान् शिक्ष, यथा वयं जीवितं ज्योतिः प्राप्नुयाम। केकाभिः आच्छादिताः कुम्भाः, ये देवैः तव कृते स्थापिताः—ते हविषा पूर्णाः, मधुराः, घृतसमृद्धाः सन्तु। यानीदं तिलयुक्तानि धान्यानि तव कृते विकिरामि, हविषा पूर्णानि—तानि बहूनि, बलवन्ति सन्तु; राजा यमः तानि स्वीकुर्यात्। वृक्ष, यत् तव मध्ये स्थापितं, तत् पुनः ददातु; यमस्य आसने, स सभायाम् उपविश्य भाषेत। एवं स मरुतां पन्थानम् अनुसृत्य, दिशः, भूमिं, पितॄन्, देवान्, यमं च, श्रद्धया, हविषा, स्तुतिभिः च सम्यक् पूजयन्, अमृतत्वं, बलं, सौम्यतां, धर्मं, स्वर्गं च प्रार्थयन्, दिव्यं पन्थानम् अनुसरति।