श्रद्धया, मनसा, चिन्तया च अहम् त्वां आह्वयामि—इमासु गृहेषु वासाय इच्छन्तीं त्वां समागच्छतु। पितृभिः सह, यमेन सह गच्छ; सौम्या वाता त्वां अनुकूलतया आनयन्तु। मरुतः त्वां उन्नयन्तु, उर्ध्ववाहनाः त्वामुत्तोलयन्तु; अजेन शीतलतां कृत्वा, वर्षा त्वां सिञ्चतु, हे बालक। उत्तिष्ठ, तव प्राणः आयुषे, बलाय, दक्षाय, जीवाय भवतु; तव मनः स्वस्थानं गच्छतु, ततः पितृभ्यः शीघ्रं प्राप्नुहि। न तव मनः मासाय गच्छतु, नाङ्गेभ्यः, न रसेभ्यः; न तव किञ्चनाङ्गं वा शरीरं वा अत्र गच्छतु। न वृक्षः त्वां पीडयतु, न मह्यं दिव्या पृथिवी; पितृभ्यः मध्ये, यमस्य राज्ञः मध्ये स्थानं प्राप्नुहि। यद्वा तव किञ्चिद् दूरं गतं, प्राणो वा आयुः वा अन्यदपि यत् निर्गतम्—संहृताः पितरः त्वां पुनः, अङ्गशः अङ्गशः, स्थापयन्तु। जीवन्तः तस्य कृते अश्रूणी अपातयन्; गृहात्, ग्रामात्, एनं वहन्तु। मृत्युर्नाम यमस्य प्राज्ञः दूतः तस्य प्राणान् पितृभ्यः नयति। ये पितृणां मध्ये प्रविष्टाः, दुष्टाः, स्वजनवत् विचरन्ति, अप्रयुक्ताहुतयः, ते ये हविर्हरणाः, अग्निधारिणः, एतेषां यज्ञात् दूरं नीयन्ताम्। पितरः सर्वे अत्र प्रविशन्तु, अस्माकं सुखमायतनं कुर्वन्तु, दीर्घायुषः ददतु; वयम् अपि तान् हविर्दानैः तर्पयन्तः, बहून् शरदान् जीवेम, वीर्ये न कदापि क्षीयेम। त्वदर्थं दुग्धं भोजनं च या धेनुः, तया यः अत्र जीवन् आसीत्, स जनानां पोषकः भवतु। सुमद्गजैर्युक्तां, सेवितां वा, वहनां नवानां वा, तां तीर्थां तर; यः त्वां आहतवान्, यः हन्तव्यः, स एव तादृशः भवतु, अन्यं भागं न प्राप्नुयात्। यमः दूरः, विवस्वान् समीपः; ततोऽन्यत् किञ्चिद् न पश्यामि। यमस्य यज्ञे त्वं मम स्थापिता, विवस्वान् त्वां पृथिव्याम् विस्तारयामास। अमृतं मर्त्येभ्यः व्यपोह्य, विवस्वतः कृते भेदं कृतवन्तः। अश्विनौ तद् दत्तं निनयतुः, सरण्युः तौ जुह्वानौ त्यक्तवती। ये निहिताः, ये उपरि स्थापिताः, ये दग्धाः, ये प्रकटिताः—तान् सर्वान् पितॄन् अत्र आनय, हे अग्ने, हविः भुञ्जानान्। ये अग्निना दग्धाः, ये न दग्धाः, ये स्वबलात् दिवि रमन्ते—त्वं तान् जानासि, हे जातवेदः, यदि जानासि; ते हविः, बलिं च अनुगृह्णन्तु। अग्ने, एनं अतिवा न दह; न तनुं तस्य तापय; तव तेजः दारुषु अस्तु, यत् दीप्तं तत् भूमौ अस्तु। अस्य विश्रान्तिं ददामि; योऽत्र आगतः, स मम भवतु। यमः विज्ञाय प्रत्युवाच—एषः मम वित्तस्य समीपे तिष्ठतु। आयुषः एषः परिमाणं मापेमहि, यथा न ऋणं गच्छेम; शतं शरदान् प्राप्नुयाम, पूर्वं यथा। (एवमेव सप्तवारं आयुषः परिमाणं मापेमहि, शतं शरदान् प्राप्नुयाम।) मा मातरं विहाय, दिवं लोकं प्राप्नुयाम, दीर्घायुषः स्याम। मा पूर्वं कालात् गच्छेयम्, न शतानां शराणां मध्ये, न च अकाले। प्राणः, अपानः, व्यानः, आयुः, सूर्यदर्शनाय चक्षुः—निष्कलङ्केन पन्था, यमस्य अधिपत्ये, पितृभ्यः गच्छतु। ये प्रमुखाः, प्रमोदमानाः, द्वेषं, अपुत्रतां च त्यक्त्वा, परं गताः, ते दिव्यं लोकं विविदुः, दिवः शिखरे दीप्तिमन्तं। दिवम् आप्लुतम्, अन्तरिक्षं पूर्णम्, तृतीयं परमं स्वर्गं, यत्र पितरः निवसन्ति। ये पितरः पितुः, पितामहाः, ये विशालं अन्तरिक्षं प्रविशन्ति, ये पृथिवीं दिवं च पश्यन्ति—तान् पितॄन् नमस्यामः। अद्य त्वं सूर्यं दिवि न पुनः पश्यसि; यथा माता शिशुं संवेष्टयति, तथा त्वां पृथिवी संवेष्टयतु। अद्य त्वं जरां वा अन्यत् किञ्चन न पश्यसि; यथा पत्नी पतिं वस्त्रेण संवेष्टयति, तथा त्वां पृथिवी संवेष्टयतु। मातुः भूमेः शुभवस्त्रेण त्वां संवेष्टयामि; जीवतां मध्ये शुभं, पितृभ्यः पोषणं, च त्वयि अस्तु। अग्निः सोमश्च, पन्थानं विधाय, देवेषु श्रेष्ठं स्थानं स्थापयामासतुः। पूषाणं, यः मृतान् शीघ्ररथैः नयति, प्रेषयन्तु; ते तत्र गच्छन्तु। पूषा, प्राज्ञः, भूतानां रक्षकः, त्वां नयतु, यः गवां नाशं न जानाति। स पितृभ्यः ददाति, अग्निः देवेषु शुभदान्यः। आयुः, विश्वं जीवनं, त्वां सर्वतः पातु; पूषा पुरतः पालयतु; यत्र धर्मिष्ठाः निवसन्ति, तत्र त्वां देवः सविता स्थापयतु। एते द्वौ अग्नी त्वदर्थं युङ्क्ते, प्राणस्य नयनाय; ताभ्यां यमस्य स्थानं सभा च प्राप्नुहि। एषः तव प्रथमवस्त्रम्, आगतम्; यत् पूर्वं धारितं, तत् त्यजतु। प्राज्ञ, यज्ञदानस्य फलाय, यत्र तव दानानि बन्धुषु वितरन्ते, तत्र गच्छ। अग्निवर्मा धारय, गावाभिः परिवृतः; मेदसा मज्जया च आवृतः भव। त्वं बलवान्, उत्साही, शीघ्रं नीयस्व, विलम्बं विना स्थानं प्राप्नुहि। मृतस्य हस्तात् दण्डं गृह्णन्, निष्क्रान्तप्राणः, श्रवणेन, तेजसा, बलवता च—अत्र वयं वीराः, सर्वान् शत्रून्, विरोधिनः च जयेम। मृतस्य हस्तात् धनुः गृह्णन्, बलतः, तेजसा, वीर्येण—धनं, पुष्टिं च संहृत्य, समीपं आगच्छ, जीवतः लोके पुनरावर्तस्व।