श्रुणुत, धर्म्यम् इमं पवित्रं च चरित्रम्। यदा जीवः मृत्युपथं प्रति प्रस्थितः, स यमस्य द्वौ श्वानौ, सारमेयौ, चतुरक्षौ, चित्रीकृतौ, सन्मार्गे अग्रे स्थितौ, अतिक्रम्य, पितॄन् प्रति याति, ये यमेन सह हविषां मधुना तुष्टाः सन्ति। हे यम, तव ते द्वौ श्वानौ, रक्षिणौ, चतुरक्षौ, मार्गे निषण्णौ, मनुष्याण् निरीक्षन्तौ, अस्य आत्मनः रक्षणं तयोः समर्पय; अस्मभ्यं अभयं, निरापदं च कुरु। ते श्वानौ, विस्तीर्णनासिकौ, हविर्लोभिनौ, उदुम्बरवर्णौ, यमस्य दूतौ, जनान् मध्ये विचरन्तः, अस्मान् सूर्यम् प्रति, द्रष्टॄन् पुनः कुर्युः, आयुष्मन्तं च समर्पयन्तु। कस्यचित् सोमः प्रवहति, अन्यस्य घृतं हविः, केषाञ्चन मधु प्रवहति—स अपि तेषां समीपं यातु, हे देवाः। ये सत्यस्य पन्थाः, सत्यजाताः, सत्येन वृद्धाः, तपसा जाताः, मुनयः, यम, सः अपि तेषां समीपं यातु। ये तपसा दुर्जयाः, तपसा स्वर्गम् प्राप्ताः, महातपस्विनः, सः अपि तेषां समीपं यातु, हे देवाः। ये संग्रामेषु शूराः, स्वजनार्थं शरीरं त्यक्तवन्तः, ये सहस्रदातारः, सः अपि तेषां समीपं यातु। ये सहस्रनेत्राः ऋषयः, आदित्यं रक्षन्तः, मुनयः, तपसा जाताः, सः अपि तेषां समीपं यातु। हे पृथिवि, अस्मै सौम्या भूत्वा, अचला, सुरक्षितस्थानं च ददातु; विस्तीर्णं शरणं अस्मै प्रददातु। अस्य पृथिव्याः अनन्ते, विस्तीर्णे देशे, एनं स्थापय; ये जीवन्नपि हविः दत्तवन्तः, तानि तस्य मधुमन्ति स्यु:। अहं मनसा, धिया च त्वां आह्वयामि; गृहेषु वासाय इच्छन् आगच्छ; पितृभिः सह, यमेन च सह गच्छ; सौम्यः वायुः त्वां अनुगृह्णातु। मरुतः त्वां उन्नयन्तु, उद्वहः त्वां उत्थापयन्तु; अजया शीतलः कृत्वा, वर्षा त्वां सिञ्चतु, हे वत्स। उत्थाय, तव प्राणः आयुषे, बलाय, दक्षाय, जीविताय च अस्तु; तव मनः स्वजनं प्रति गच्छतु, ततः पितॄन् प्रति धावतु। न तव मनः मासं प्रति गच्छतु, न इन्द्रियाणि, न रसं; न किञ्चन अङ्गं वा शरीरं वा अत्र गच्छतु। न वृक्षः त्वां बाधेत, न महती दिव्या पृथिवी; पितॄणां मध्ये, यमस्य राज्ञः मध्ये स्थानं विन्दस्व। यद् यत् तव भागं दूरं गतं, प्राणो वा, आयुः वा, अन्यद् वा यत् निष्क्रान्तम्, तव समागताः पितरः, तं भागशः पुनः स्थापयन्तु। जीवन्तः तस्य कृते अश्रूणि मुञ्चन्ति; तम् गृहेभ्यः, ग्रामात् च वहन्तु। मृत्युः, यमस्य प्राज्ञदूतः, तस्य प्राणान् पितॄन् प्रति निनाय। ये दुष्टाः पितृभ्यः मध्ये प्रविष्टाः, स्वजनवत् विचरन्तः, अप्रयुक्ताः, ये हविः हरन्ति, अग्निं वहन्ति, ते अस्मात् यज्ञात् दूरं नीयन्ताम्। पितरः सर्वे अत्र प्रविशन्तु, अस्मभ्यं सुखं विश्रमस्थानं कुर्वन्तु, दीर्घायुः प्रयच्छन्तु। वयं तेषां हविर्दानात् बहूनि वर्षाणि जीवेम, न कदापि वीर्ये व्यथाम्। त्वदर्थं धेनुं पेषयामि, यस्याः दुग्धं आहारः; सा जीवन्निह उपविष्टः जनानां पोषकः अस्तु। सुवहायुक्तं, सुप्रयुक्तं, उत वा नवतरं वहनानां स्थानं तर; यः त्वां ताडितवान्, यो हन्तव्यः, स एव तं भागं प्राप्नोतु, अन्यं किञ्चन न प्राप्नुयात्। यमः दूरस्थः, विवस्वान् समीपस्थः; तस्मात् परं अहं किञ्चन न पश्यामि। यमस्य यज्ञे त्वं मम स्थापितः; विवस्वान् त्वाम् पृथिव्याम् विस्तारितवान्। ते अमृतं मर्त्येभ्यः अपाकुर्वन्, विवस्वतः कृते विभागं कृत्वा; अश्विनौ तद् दत्तं निनयतुः; सरण्युः तौ यमलौ त्यक्तवती। ये निहिताः, ये उपरि स्थापिताः, ये अग्निना दग्धाः, ये प्रकाशे स्थापिता, तान् सर्वान् पितॄन् अत्र आह्वय, हे अग्ने, हविः भागार्थम्। ये अग्निना दग्धाः, ये अनग्निदग्धाः, ये स्वशक्त्या स्वर्गमध्यं हृष्यन्ति, तान् त्वं जानासि, हे जातवेदः, यदि जानासि; ते यज्ञं हविश्च प्रीत्या गृह्णन्तु। अग्ने, एनं अतिविहिंसय मा; न तस्य शरीरं दह; तव तेजः दारुषु अस्तु; यत् दीप्तम्, तद् पृथिव्याम् अस्तु। अहं एनं विश्रामस्थानं ददामि; यः अत्र आगतः, स मम अस्तु, यदि अत्र अस्ति। यमः, जानन्, प्रत्युवाच—एषः मम वित्तस्य समीपे तिष्ठतु। आयुषः प्रमाणं मापयाम; यथा किञ्चन न हीयेत; वयं शतं शरदानि पूर्वं प्राप्नुयाम। (एषः मन्त्रः सप्तवारं पुनरुक्तः—शतं शरदानि जीवेम।) मातरं न वियुज्येय, स्वर्गलोकं प्राप्नुयाम्, दीर्घायुः स्याम्; न कालात् पूर्वं गच्छेय, न शतशरैः हन्येय, न च अकाले। प्राणः, अपानः, व्यानः, आयुः, चक्षुः सूर्यदर्शनाय—अमृग्यमार्गेण, यमस्य शासनतः पितॄन् प्रति गच्छतु। ये पूर्वे अग्रे सन्तः, हृष्टाः, द्वेषं अपत्यत्वं च त्यक्त्वा, स्वर्गलोकं समन्वविन्दन्, आकाशस्य शिखरे दीप्तिमन्तः। द्यौः आपूर्यते, अन्तरिक्षं पूर्णं, तृतीयं परमं स्वर्गम्, यत्र पितरः वसन्ति। ये पितुः पितरः, पितामहाः, ये विशालं अन्तरिक्षं प्रविष्टाः, ये पृथिवीं दिवं च पश्यन्ति, तेषां पितॄणां नमो विदेम। इदानीं त्वं सूर्यं दिवि पुनः न द्रक्ष्यसि। यथा माता पुत्रं संवेष्टयति, तथा त्वां पृथिवी समावेष्टु।