सर्वे देवाः सम्यक् दक्षिणजानुना उपविष्टाः अस्माकं होमं प्रतिगृह्णन्तु, पितरः च यद् मानुषं प्रमादं किञ्चित् कृतवन्तः स्म, तस्मिन् नः किञ्चिदपि न हिंस्युः। तदा त्वष्टा स्वकन्यायै पतिं निर्माति, तेन सर्वं जगदेकत्वं प्राप्नोति। यमस्य माता, विवस्वतः पत्नी महत्यां कीर्तौ परिष्वज्य अन्तर्हिता अभवत्। अधुना, त्वं प्रपद्यस्व, प्रपद्यस्व तैः प्राचीनैः पन्थाभिः येन ते पूर्वजाः गतवन्तः। तत्र त्वं यमं च वरुणं च, उभौ राजानौ, स्वे स्वे क्षेत्रे प्रमदमानौ पश्यसि। गच्छ, गच्छ, सर्वतः प्रसर, अस्य लोकस्य निर्माणं पितरः तस्मै कृतवन्तः। दिवा अपि, आपः अपि, नक्तं अपि, यमः तस्मै विशदं विश्रामस्थानं ददाति। तेजसा त्वां सन्दध्मः, तेजसा त्वां ज्वालयामः। हे तेजस्विन्, पितॄन् अत्र वह, हविषि, अग्नौ। प्रभया त्वां सन्दध्मः, प्रभया त्वां ज्वालयामः। हे प्रभामान्, प्रभामन्तः पितॄन् अत्र वह, हविषि, अग्नौ। अङ्गिरसः पितरः, नवग्वाः, अथर्वणः, भृगवः, सोमवन्तः—एतेषां यज्ञियानां तेषां स्नेहं सौम्यं चास्माकं स्यात्। यमः अत्र आगच्छतु, युक्तैः अङ्गिरसैः सह, बहुरूपैः सह अत्र रमस्व। विवस्वन्तं, तव पितरं, आह्वयामि; अत्र अस्मिन् कुशे उपविश। यम, अस्मिन्कुशे न आरोह, अङ्गिरसैः पितृभिः सह संश्रय; त्वं, राजन्, ऋषिभिः कृताः स्तोत्राणि त्वां नयन्तु, अस्मिन्हविषि मुदस्व। अत्र ते गच्छन्ति, दिवं समुत्थाय, विजिग्यवः इव पन्थानमिव, अङ्गिरसः स्वर्गं गतवन्तः। यमाय सोमः शुद्ध्यते, यमाय हविः दीयते, यमाय एव यज्ञः गच्छति, अग्निना दूतेन सम्यक् प्रहितः। यमाय मधुरमधुना हविः जुहोति, तिष्ठतु; एष ऋषीणां, पितृणां, प्रपन्थानां नमः। यमाय राज्ञे घृतदुग्धं हविः जुहोति; स जीवेषु दीर्घायुः अस्मभ्यं ददातु, जीविताय। अग्ने, एनं न दह, नात्युष्णेन तपय, न तस्य त्वचं न तन्नमांसं भक्षय; यदा त्वं, जातवेदः, एनं पचसि, तदा एनं पितृभ्यो प्रेषय। यदा त्वं, जातवेदः, एनं पचसि, तदा पितृभ्यः एनं ददातु; यदि सः अधर्मस्य पन्थानं याति, तदा सः देवेषु वश्यः भवति। तिसृभिः कद्रुभिः सोमः शुद्ध्यते, षड्भिः विस्तीर्णैः पात्रैः एष महान्; सर्वाः छन्दांसि—त्रिष्टुब्, गायत्री—यमाय समर्प्यन्ते। सूर्यं चक्षुषा गच्छ, प्राणेन वातम्; धर्मेण स्वर्गं पृथिवीं च गच्छ; यदि इच्छसि, आपः प्राप्नुहि; शरीरमूलैः स्थावरैः साकं तिष्ठ। अजातं भागं तपसा—तस्मै तपस्व, तस्मै ते ज्वलनं, तस्मै दीप्तिः; शुभैः रूपैः जातवेदः, एनं धर्मस्य लोकं नय। हे जातवेदः, तव ये ज्वलन्तः तेजस्विनः शिखाः, येन त्वं द्यां अन्तरिक्षं च पूरयसि, ताः शिखाः एनं अनुगच्छन्तु; अन्याभिः शुभाभिः शिखाभिः एनं शुद्धं कुरु। अग्ने, यं हविषा चलन्तं प्रेषितम्, तम् पुनः पितृभ्यः मुञ्च; यः शेषः, जीवन्तं वस्त्रं इव, सः प्रकाशमानः शरीरं प्राप्नुयात्, संयुक्तः भूयात्। यमस्य द्वौ श्वानौ सारमेयौ, चतुरक्षौ, चित्रौ, उत्तमेन पन्था अतिक्रम्य, तदा पितॄन् यमेन सह भोजने प्रमुदितान् प्राप्नुहि। यम, तव द्वौ श्वानौ, रक्षिणौ, चतुरक्षौ, ये पन्थान् उपविशतः, नरान् पश्यतः—राजन्, एनं तयोः समर्पय; अस्मभ्यं अभयं रक्षां च ददातु। विस्तृतनासिकौ, हविषि उत्सुकौ, उदुम्बरवर्णौ, यमस्य दूता मनुष्यान् चरन्तः; ते अस्मान् दृष्टये, सूर्याय प्रतिददातु, अत्र आयुष्मन्तः कुर्वन्तु। कस्यचित् सोमः प्रवहति, अन्येषां घृतं हविः, येषां मधु प्रवहति—सः अपि तेषां समीपं गच्छतु, हे देवाः। ये पूर्वं सत्यस्य अनुचराः, सत्यम् जाताः, सत्येन वृद्धाः—ऋषयः, तपस्विनः, यम, तपसा जाताः—सः अपि तेषां समीपं गच्छतु। ये तपसा अजेयाः, तपसा स्वर्गं प्राप्तवन्तः, महान् तपः कृतवन्तः—सः अपि तेषां समीपं गच्छतु, हे देवाः। ये संग्रामेषु योधाः, वीराः, ये स्वजनाय देहं त्यक्तवन्तः, ये सहस्रं दत्तवन्तः—सः अपि तेषां समीपं गच्छतु, हे देवाः। ये सहस्रनेत्राः ऋषयः सूर्यं रक्षन्ति—ऋषयः, तपस्विनः, यम, तपसा जाताः—सः अपि तेषां समीपं गच्छतु। हे पृथिवि, एनं स्निग्धं कुरु, अचलं, सुरक्षितं विश्रामस्थानं; विस्तीर्णं शरणं ददातु। अस्य पृथिव्याः अप्रमिते विस्तीर्णे देशे एनं स्थापय; ये तव हविः दत्तवन्तः, जीवन्तः, तस्य मधुप्रवाहः स्यात्। त्वां मनसा, चिन्तया आह्वयामि; अत्र गृहेषु वासाय इच्छन् आगच्छ; पितृभिः सह, यमेन सह गच्छ; सौम्यः वातः त्वां अत्र अनयतु। मरुतः त्वां उन्नयन्तु, उर्ध्ववाहनाः त्वामुत्क्षिपन्तु; अजया शीतलं कृत्वा, वर्षा त्वां सिञ्चतु, हे वत्स। उत्थाय, तव प्राणः जीवाय, बलाय, दक्षाय, आयुषे स्यात्; तव मनः स्वं प्रति गच्छतु, ततः पितृभ्यः धावतु। तव मनः मासं प्रति न गच्छतु, न इन्द्रियाणि, न रसः; न किञ्चिद् अङ्गं वा शरीरं वा अत्र गच्छतु। त्वां वृक्षः न बाधेत, न महती देवी पृथिवी; पितृभ्यः, यमस्य राज्ञां मध्ये स्थानं प्राप्नुहि। यत् तव किञ्चित् दूरे गतं—प्राणो वा, जीवो वा, किमपि—तव समवेताः पितरः, तदेकैकं पुनः स्थापयन्तु। जीवन्तः एनं रुदन्ति; गृहात्, ग्रामात् एनं निष्क्रामयन्ति। मृत्युः, यमस्य प्राज्ञो दूतः, तस्य प्राणान् पितृभ्यः नयति। ये पापाः पितृभ्यः प्रविष्टाः, स्वजनवत् विचरन्ति, अर्हिताः, ते ये हविः हरन्ति, अग्निं वहन्ति, ते अस्मात् यज्ञात् दूरे अपसार्यन्ताम्। पितरः अत्र प्रविशन्तु, अस्माकं सुखं विश्रामस्थानं कुर्वन्तु, दीर्घायुः ददातु; वयम्, तेषां हविः दत्त्वा, बहून् शरदः जीवेम, वीर्ये न कदापि हीयेम। गवां त्वं पिण्डं पेषयामि, यस्याः दुग्धं आहारः—सा येन अत्र उपविष्टः जीवन्, सः जनानां पोषकः भवतु। एवं, देवैः पितृभिः च सह, यमस्य पन्थान् अनुगम्य, अग्निना शुद्धीकृतः, सोमेन सिक्तः, पृथिव्याः आलिङ्गनेन विश्राम्य, जीवः स्वगच्छति, पितृभ्यः संगच्छति, यमस्य राज्ञः कृपया अमृतत्वं प्राप्नोति।