सर्वेषु लोकेषु, विजयोऽस्माकं, उत्कर्षोऽस्माकं, मृत्युरस्माकं, तेजोऽस्माकं, ब्रह्मविद्या चास्माकं, स्वर्गोऽस्माकं, यज्ञोऽस्माकं, पशवोऽस्माकं, प्रजा अस्माकं, वीराः अस्माकं। एवं सत्यम्, तस्मात् तं, तं वंशधरं, तस्य पुत्रं, तं वितरामः। स दुःखबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तथा, तं वितरामः, स कदाचित् अशुभबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स पराजयबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स देवपुत्रबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स बृहस्पतिबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स प्रजापतिबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स ऋषिबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स ऋषिपुत्रबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स अङ्गिरसां बन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स अङ्गिरसपुत्रबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स अथर्वणां बन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स अथर्वणपुत्रबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स अरण्यपतिबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स अरण्यजनबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स ऋतूनां बन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स ऋतुबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स मासबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स पक्षबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स अहर्निशबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स संयुक्तदिनबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स दिवादिव्यबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स इन्द्राग्निबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स मित्रावरुणबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। तं वितरामः, स वरुणराजबन्धनात् न विमुक्तः भवतु। विजयोऽस्माकं, उत्कर्षोऽस्माकं, श्रीरस्माकं, तेजोऽस्माकं, ब्रह्मविद्या चास्माकं, स्वर्गोऽस्माकं, यज्ञोऽस्माकं, पशवोऽस्माकं, प्रजा अस्माकं, वीराः अस्माकं। विजयोऽस्माकं, उत्कर्षोऽस्माकं, श्रीरस्माकं। सर्वे युद्धानि, सर्वे वैराणि अस्मद् दूरं नयन्तु। अग्निः, सोमः, पूषा च एवम् ऊचुः—"धर्मलोकात् त्वं मा पतः।" स्वर्गं प्राप्तवन्तः, तेजः प्राप्तवन्तः, सूर्यस्य दीप्तिं समागतवन्तः। यज्ञः धनवान् भवतु, अहं धनं जितवान्, अहं धनवान् भवामि; धनं मयि स्थापय। मित्र, त्वया सह मैत्रीं वृणोमि; विस्तीर्णानि समुद्राणि अतिक्रम्य, बुद्धिमान् पितृवंशजं पृथिव्यां दीप्यमानं सेतुं स्थापयेत्। यः मैत्रीं न इच्छति, रूपभेदं करोति, स तव मित्रः न; असुरवीराः, महात्मनः, दिवं धारयन्तः, विस्तीर्णे विश्वे प्रसिद्धाः। अमृताः अपि एकं दृश्यं मर्त्यं त्वां इच्छन्ति; तव मनः अस्मासु न स्थापय, अस्माकं शरीरं ग्रहीतुं मा इच्छ, हे युवा। यत् पूर्वं अकुर्म, तद् इदानीं मा कुर्म; सत्यम् भाषामः, मिथ्यां मा गृहीम; गन्धर्वः आपः, कन्या च—स एव बन्धुः, स एव सौहार्दम्। गर्भे, जनकः दम्पती, तवष्टा देवः, बहुरूपी सविता; तस्य नियमः न कश्चन भङ्क्तुम् शक्नोति, पृथिव्यां दिवं च तस्य पात्रं जानन्ति। कः अद्य गोः सत्ययुगं योजयति? बलवान्, दीप्तिमान्, दीर्घायुषः? ते हृदि निकटे, हर्षं वहन्तः; यः तेषां सेवा अकरोत्, स जीवति। कः अस्य प्रथमं दिनं जानाति? कः तं पश्यति? कः अत्र घोषयितुं शक्नोति? मित्रावरुणयोः महत् क्षेत्रम्—कथं मनुष्याणां उत्पत्तिं कथयामि? यमस्य भगिनी यमं इच्छति, तेनैव गर्भे समागमं कामयति, तेनैव शय्यां युज्यति; पतिं कामयन्ती, शरीरं संयोजयितुं इच्छति, स तु यानस्य चक्रं मार्गे इव विछिन्नं करोति। एते न स्थिताः, न उपविष्टाः; देवस्य गुप्तारः अत्र विचरन्ति। अन्येन सह यास्यसि, यः तव प्रियः, तेन सह विछिद्य यास्यसि यानचक्रं मार्गे इव। नक्तं दिवा च अस्मान् अनुगृह्णीयात्; सूर्यस्य चक्षुः पुनः पुनः अस्मान् मिमीते; दिवा नक्तं, पृथिवी दिवं च बन्धुना युक्ताः—यमी यमात् पृथक् अभवत्। गच्छ, पश्चात् वंशे, यत्र पत्न्यः पुत्रान् जनयन्ति; वृषभस्य भुजं आलिङ्ग्य, पतिं अन्विच्छ, हे सौभाग्यवती, यथा इच्छसि।