एवमेव तेषां अमृतत्वं—यज्ञ एव—इति निर्दिष्टम्। तस्मिन्नेव यज्ञे, व्रात्यस्य महिमा वर्ण्यते। तस्य व्रात्यस्य दक्षिणं नेत्रं सूर्यः, वामं नेत्रं चन्द्रमाः; दक्षिणं कर्णं अग्निः, वामं कर्णं पवमानः। तस्य प्राणद्वारौ दिवस्-निशे, मस्तकस्य कपाले दिति- अदिती, वर्षः तस्य शीर्षम्। स व्रात्यः दिवा पश्चिमां दिशं पश्यति, रात्रौ पूर्वाम्; तस्मै व्रात्याय नमः। अपि च, उद्बद्धः आपां वृषा, उद्बद्धाः देवाः अग्नयः। भिन्दन्, परिवृण्वन्, पेषयन्, समूलं नाशयन्—एवं सः प्रवर्तते। स एव नाशकः, मनःहरः, खनकः, दाहकः, आत्मदूषकः, शरिरदूषकः। एषा तमिस्रं प्रेषयामि—मां मा संवृणोतु। अस्माभिः एषा तमिस्रं तस्मै प्रेष्यते, यो नो द्वेष्टि, यं च वयं द्विष्मः। अहं आपां सीम्नि स्थितः, त्वां समुद्राय प्रेषयामि। यस्य आप्सु अग्निः विद्यते, तस्मै नाशकं, खनकं, शरिरदूषकं प्रेषयामि। यः अग्निः आपः प्रविष्टः, स एवायं; यद् भयंकृतं युष्मासु, तद् एषः। स इन्द्रबलं सम्यक् सिञ्चतु। आपः, शत्रुं अस्मद् दूरं कुरुत। आपः अस्माकं एनांसि वहन्तु, अशुभस्वप्नांश्च वहन्तु। सौम्यया दृष्ट्या मां पश्यन्तु, सौम्येन शरीरेण त्वकं स्पृशन्तु। याः आप्सु अग्नयः सौम्याः ताः वः आवहामि; देव्यो मां बलं तेजश्च ददतु। वाक् अपहत्या, पूर्णा वीर्येण मधुमत्या च अस्तु। त्वं मधुमती भव; अहम् अपि मधुमतीं वाकं वदामि। रक्षिता ममाहूयते, त्राता चाहूयते। मम कर्णौ शुभश्रुतौ स्तः, शुभं श्रुत्वा पवित्राणि शृण्वीयाम्। मम शुभश्रुतिः, प्रहृष्टश्रुतिश्च मां मा त्यजेताम्; श्येनदृष्टिः नित्यं भातु। त्वं ऋषीणां वेदि:; दिव्याय वेदये नमः। अहम् ऐश्वर्यस्य शीर्षः, समाना नाम शीर्षः स्याम्। मां मा व्यथयतु, मा हिंसयतु; मम शीर्षं धर्मश्च मा नश्येताम्। विस्तीर्णं च समिधं मा नश्येताम्, धारकं च आधारश्च मा नश्येताम्। मोक्षः श्यावाश्मा च मा नश्येताम्, स्रवदातृ मातारिश्वा च मा नश्येताम्। बृहस्पतिः मम आत्मा, नराणां मध्ये कीर्तिमान्, हृदयप्रियः। मम हृदयम् अव्यथा; अहं विस्तीर्णः, पशूनां गोष्ठः, सागरः, धर्मे प्रतिष्ठितः। अहम् ऐश्वर्यस्य नाभिः, समाना नाम नाभिः स्याम्। त्वं आसनं पात्रं, मृत्यूनां मध्ये अमृतम्। मम प्राणो मा व्यपगच्छतु, अपानः मा मां विहाय यातु। सूर्यः दिवसं रक्षतु, अग्निः पृथिवीं, वायुः अन्तरिक्षं, यमः मनुष्येषु, सरस्वती पृथिव्यां सत्त्वेषु। मम प्राणः अपानश्च मा नश्येताम्; मा मां जनानाम् मध्ये निष्कासय। सर्वाः शुभा उषसः सन्ध्याश्च, आपः, सभाश्च, अस्माभिः उपभुज्यन्ताम्। त्वं शक्वरी, त्वं पशवः; मित्रावरुणौ मा मां त्यजेताम्; मम प्राणः अपानश्च, अग्निः कौशलं ददातु। शयने, तव उत्पत्तिं विद्मः—त्वं यमस्य पुत्रः, कर्मकर्ता; त्वं अन्तकः, त्वं मृत्यु:। एवं त्वां विद्मः, शयने, पापस्वप्नात् मां पाहीति। पुनः—तव उत्पत्तिं विद्मः, शयने; त्वं निरृत्याः पुत्रः, यमस्य करणम्; त्वं अन्तकः, त्वं मृत्यु:। एवं त्वां विद्मः, शयने, पापस्वप्नात् मां पाहीति।