सप्तमं तस्य पादमेकं दानानि भवन्ति। तस्य वृात्यस्य प्रथमः प्राणः—एषा पृथिवी; द्वितीयः प्राणः—अन्तरिक्षम्; तृतीयः प्राणः—द्यौः; चतुर्थः प्राणः—नक्षत्राणि; पञ्चमः प्राणः—ऋतवः; षष्ठः प्राणः—पर्यायाः; सप्तमः प्राणः—संवत्सरः। देवाः एकस्मिन्नेव हेतौ सञ्चरन्ति; ऋतवः हि संवत्सरं वृात्यं च अनुसरन्ति। यदा ते सूर्ये प्रविशन्ति, अमावास्यायां पौर्णमास्यां च, तदा तेषां तदेकमेवामृतत्वं—यद् हविः। तस्य वृात्यस्य—तस्य दक्षिणं नेत्रं सूर्यः, वामं नेत्रं चन्द्रमाः। दक्षिणः कर्णः अग्निः, वामः कर्णः पवमानः। अहोरात्रे तस्य नासिके; दितिरेव च अदिति: तस्य शिरःकपाले; संवत्सरः तस्य शिरः। स वृात्यः दिवा पश्चिमां दिशं पश्यति, रात्रौ पूर्वां दिशं पश्यति। वृात्याय नमः। अपि च, उदकानां वृषा विमुक्तः, दिव्याः अग्नयः विमुक्ताः। भञ्जनं, परिवेष्टनं, संकर्षणं, सर्वतः नाशनं च। स नाशकः, मनःहरः, खनकः, दग्धा, आत्मदूषकः, शरीरदूषकः च। एषा तमिस्त्रा मया प्रेष्यते; सा मां मा संवेष्टु। अनया तमिस्त्रया वयं तं प्रेषयामः—यो नो द्वेष्टि, यं च वयं द्विष्मः। अहं जलानां सीमान्ते स्थित्वा त्वां सागरे प्रेषयामि। यस्य जलासु अग्निः अस्ति, तं नाशकं खनकं शरीरदूषकं प्रेषयामि। योऽग्निः जलानि प्रविष्टः, स एव; यद् भयङ्करं युष्मासु, तद् एषः। स इन्द्रस्य बलिना सिञ्चतु। आपः, शत्रुं अस्मद् दूरं कुरुत। आपः, पापं नयन्तु, दुःस्वप्नं च नयन्तु। सौम्येन चक्षुषा मां पश्यन्त्वापः; सौम्येन शरीरेण त्वक् स्पृशन्तु। य आन्तर्यामिनः सौम्याः अग्नयः, तान् वयं आवहामः; देवीः मे बलं तेजश्च ददतु। वाक् मे निर्भया, बलवती, मधुमती चास्तु। त्वं मधु भूयाः; अहं मधुरां वाचं वदामि। रक्षिता ममाहूयते, त्राता चाहूयते। मम श्रोत्रे शुभश्रुत्यौ, मम श्रोत्रे शुभवाचः श्रूयन्ताम्; शुभा ऋचा श्रूयन्ताम्। शुभश्रुतिः, सावधानश्रुतिः मां मा त्यजेताम्; श्येनस्य चक्षुः नित्यं दीप्तं तिष्ठतु। त्वं मुनिनां वेदि:; दिव्यायै वेदये नमः। अहं वित्तानां शिरः स्याम्, समाना: शिरः स्याम्। मां नापद्येत, मां न हिंस्यात्; शिरः धर्मश्च मे न नश्येताम्। विस्तीर्णं च समिधं च मां मा नश्येताम्; धारकं च धारणं च मां मा नश्येताम्। मोचनं शिलां च मां मा नश्येताम्; स्नेहदं मातरिश्वानं च मां मा नश्येताम्। बृहस्पतिः मे आत्मा, स पुरुषेषु विश्रुतः, हृदयप्रियः।