एषा कथा यथाक्रमं श्रुत्या अवन्तर्य वेदवाक्येषु प्रतिपादिता, श्रद्धया, सौम्यया च वाचया सम्प्रेष्यते। यः एवं विद्वान् भवति, स सम्पूर्णं अधिपत्यं प्राप्नोति; स अधिपतिर्नाधिपतिषु अधिपतिः भवति। यदि कश्चित् तस्मै ब्रूयात्—“व्रात्य, यथा ते इच्छाः, तथा स्यात्”—स तस्मै इच्छां ददाति। यः एवं वेद, स इच्छां प्राप्नोति; स इच्छितेषु इच्छितः भवति। तस्मात्, यदा पण्डितः, यज्ञाग्नीन् प्रज्वल्य, अग्निहोत्रं स्थापयित्वा, व्रात्यं अतिथिं गृहं नयति, तदा स स्वयमेव व्रात्यं समीपं गत्वा वदेत्—“व्रात्य, अनुमन्यस्व; अहं यजामि।” यद्यस्मै अनुमन्यते, तदा यजेत्; यदि न अनुमन्यते, न यजेत्। यः पण्डितेन व्रात्येन अनुमन्यः सन् यजति, स पितृणां मार्गं वेद, देवतानां मार्गं वेद। देवेषु तस्य यज्ञः न विच्छिद्यते। अस्मिन् लोके तस्य स्थिरं प्रतिष्ठा भवति, यः पण्डितेन व्रात्येन अनुमन्यः सन् यजति। यः तु पण्डितेन व्रात्येन अनुमन्यः न सन् यजति, स न पितृणां मार्गं वेद, न देवतानां मार्गं वेद। देवेषु स अप्रयुक्तेषु वीरतमः भवति। अस्मिन् लोके तस्य न प्रतिष्ठा भवति, यः व्रात्येन यथाविधि विमुक्तः न सन् यजति। यदि यः एवं वेद, व्रात्यं अतिथिं गृहं नयति, तं एकरात्रं स्थापयति, तदा स सर्वान् भूमौ पुण्यान् लोकान् स्वं कुर्यात्। यदि द्वितीयं रात्रिं स्थापयति, सर्वान् अन्तरिक्षे पुण्यान् लोकान् स्वं कुर्यात्। यदि तृतीयं रात्रिं स्थापयति, सर्वान् दिवि पुण्यान् लोकान् स्वं कुर्यात्। यदि चतुर्थं रात्रिं स्थापयति, पुण्यानां पुण्यतमं लोकं स्वं कुर्यात्। यदि अनन्तरात्रं स्थापयति, सर्वान् अनन्तान् पुण्यान् लोकान् स्वं कुर्यात्। यदि व्रात्यब्रू नाम्ना अनव्रात्यः अतिथिः गृहं आगच्छति, तं आनीयेत्, न च आनीयेत्। अस्मै देवाय अहं जलं याचामि; देवः अत्र वसतु; अहं आवृत्य, आवृत्य अस्मै देवाय तिष्ठामि। यः एवं वेद, तस्य तस्मिन्नेव देवता यज्ञः क्रियते। यदा स पूर्वदिक् प्रति गतवान्, वायुवर्गः भूत्वा, मनः अन्नादं कृत्वा, अगच्छत्; मनसा अन्नादेन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। यदा दक्षिणदिक् प्रति गतवान्, इन्द्रः भूत्वा, बलम् अन्नादं कृत्वा, अगच्छत्; बलेन अन्नादेन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। यदा पश्चिमदिक् प्रति गतवान्, वरुणराजः भूत्वा, आपः अन्नादं कृत्वा, अगच्छत्; आपः अन्नादेन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। यदा उत्तरदिक् प्रति गतवान्, सोमराजः भूत्वा, सप्तर्षिभिः सह, हविः अन्नादं कृत्वा, अगच्छत्; हविषा अन्नादेन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। यदा स्थाणुदिक् प्रति गतवान्, विष्णुः भूत्वा, विराड् अन्नादं कृत्वा, अगच्छत्; विराड् अन्नादेन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। यदा पशुषु गतवान्, रुद्रः भूत्वा, ओषधीर् अन्नादं कृत्वा, अगच्छत्; ओषधिभिः अन्नादेन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। यदा पितृषु गतवान्, यमराजः भूत्वा, स्वधा-रूपम् अन्नादं कृत्वा, अगच्छत्; स्वधया अन्नादेन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। यदा मनुष्येषु अग्निः भूत्वा, “स्वाहा” शब्दं उच्चार्य, अन्नस्य शब्दं कृत्वा, अगच्छत्; स्वाहा-शब्देन अन्नस्य शब्देन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। यदा ऊर्ध्वदिक् प्रति गतवान्, बृहस्पतिः भूत्वा, “वषट्” शब्दं उच्चार्य, अन्नस्य शब्दं कृत्वा, अगच्छत्; वषट्-शब्देन अन्नस्य शब्देन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। यदा देवेषु ईशानः भूत्वा, “मन्यु” शब्दं उच्चार्य, अन्नस्य शब्दं कृत्वा, अगच्छत्; मन्यु-शब्देन अन्नस्य शब्देन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। यदा प्रजासु प्रजापतिः भूत्वा, श्वासं उच्चार्य, अन्नस्य शब्दं कृत्वा, अगच्छत्; श्वासेन अन्नस्य शब्देन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। यदा अन्तर्येषु परमेष्ठी भूत्वा, ब्रह्म उच्चार्य, अन्नस्य शब्दं कृत्वा, अगच्छत्; ब्रह्मणा अन्नस्य शब्देन अन्नं भक्ष्यते—यः एवं वेद। तस्य व्रात्यस्य सप्त प्राणाः, सप्त अपानाः, सप्त व्यानाः सन्ति। तस्य प्रथमः प्राणः, ऊर्ध्वः नाम, अग्निः भवति। द्वितीयः प्राणः, प्रौढः नाम, आदित्यः भवति। तृतीयः प्राणः, अभ्यूडः नाम, चन्द्रः भवति। एवं श्रुत्याः सन्देशः, व्रात्यस्य महत्त्वं, तस्य अतिथित्वं, यज्ञस्य विधिः, दिशासु तस्य रूपाणि, प्राणानां तस्य देवस्वरूपाणि च, श्रद्धालुभिः अनुवेदनीयम्।