इन्द्रः तस्य समीपं गच्छति, स च बलसम्पन्नः भवति। यः सूर्यं क्षत्ररूपेण, द्यां तु इन्द्ररूपेण वेत्ति—यदि एवं विद्वान् व्रात्यः अतिथिरूपेण गृहम् आगच्छेत्, तदा गृहस्थः स्वयमेव तम् उपेत्य एवं ब्रूयात्—“व्रात्य, कुत्र आगतः? व्रात्याय आपः दद्यात्, व्रात्यः तृप्तः स्यात्। व्रात्य, यथा इच्छसि, तथा अस्तु; व्रात्य, यथा मन्यसे, तथा अस्तु; व्रात्य, यथा सङ्कल्पयसि, तथा अस्तु।” यदि कश्चित् तं पृच्छेत्—“व्रात्य, कुत्र आसीः?”—एतेन स देवयानं मार्गं तस्य निरोद्धि। यदि ब्रूयात्—“व्रात्य, आपः!”—एतेन स तस्य आपः निरोद्धि। यदि ब्रूयात्—“व्रात्य, तृप्तिं प्राप्नुहि!”—एतेन स तस्य प्राणं वर्धयति। यदि ब्रूयात्—“व्रात्य, यथा इच्छसि, तथा अस्तु!”—एतेन स तस्य प्रियं ददाति। एवं विद्वान् प्रियं प्राप्नोति, प्रियेषु प्रियः भवति। यदि ब्रूयात्—“व्रात्य, यथा मन्यसे, तथा अस्तु!”—एतेन स तस्य ऐश्वर्यम् ददाति। एवं विद्वान् ऐश्वर्यं प्राप्नोति, ऐश्वर्येषु ऐश्वर्यवान् भवति। यदि ब्रूयात्—“व्रात्य, यथा सङ्कल्पयसि, तथा अस्तु!”—एतेन स तस्य कामं ददाति। एवं विद्वान् कामं प्राप्नोति, कामेषु काम्यः भवति। तस्मात् यदि विद्वान्, यदा अग्नयः प्रज्वलिताः स्युः, अग्निहोत्रं च प्रतिष्ठितम्, व्रात्यं अतिथिं गृहं प्राप्य स्वयम् उपेत्य ब्रूयात्—“व्रात्य, अनुजानिहि; अहम् हविः करिष्यामि।” यदि स अनुजानाति, तदा हविः कुर्यात्; यदि न अनुजानाति, न कुर्यात्। यः विदुषा व्रात्येन अनुज्ञातः हविः करोतिः, स पितृणां मार्गं वेत्ति, देवयानं मार्गं वेत्ति। देवेषु तस्य हविः न विच्छिद्यते। अस्मिन्लोके तस्य दृढं प्रतिष्ठानं भवति, यः विदुषा व्रात्येन अनुज्ञातः हविः करोतिः। यः तु अननुज्ञातः हविः करोतिः, स न पितृणां मार्गं वेत्ति, न देवयानं मार्गं वेत्ति। स देवेषु अहुतानां मध्ये वीरतमः भवति। अस्मिन्लोके तस्य न किञ्चित् आवासः शेषते, यः एवं विदुषा व्रात्येन अननुज्ञातः हविः करोतिः। यः एवं विद्वान् व्रात्यं अतिथिं कृत्वा एकरात्रं गृहं वासयति, स पृथिव्यां सर्वान् पुण्यान् लोकान् अवाप्नोति। यदि द्वितीयं रात्रिं वासयति, स अन्तरिक्षस्थे सर्वान् पुण्यान् लोकान् अवाप्नोति। यदि तृतीयं रात्रिं वासयति, स दिवि सर्वान् पुण्यान् लोकान् अवाप्नोति। यदि चतुर्थीं रात्रिं वासयति, स पुण्यतमेषु पुण्यं लोकं अवाप्नोति। यदि अनन्तरात्रं वासयति, स अनन्तान् पुण्यान् लोकान् अवाप्नोति। यदि अव्रात्यः “व्रात्यब्रु” इति नाम्ना अतिथिरूपेण गृहं आगच्छेत्, तं आनीयमानम् आनीयमानं च कुर्यात्। “एष देवता, तस्मै आपः याचे; एष देवता वसतु; एनं परिव्यामि, एनं परिवेष्यामि”—इति। यः एवं वेत्ति, तस्य तस्मिन्नेव देवते हविः क्रियते। स पूर्वां दिशं प्रति प्रस्थितवान्, वातगणः भूत्वा अगच्छत्, मनः अन्नादं कृत्वा; येन मनसा अन्नादेन अन्नं भक्ष्यते, स एव वेत्ति। दक्षिणां दिशं प्रति इन्द्रः भूत्वा अगच्छत्, बलम् अन्नादं कृत्वा; येन बलेन अन्नादेन अन्नं भक्ष्यते, स एव वेत्ति। पश्चिमां दिशं प्रति वरुणराजा भूत्वा अगच्छत्, आपः अन्नादं कृत्वा; येन आपोऽन्नादाः अन्नं भक्षयन्ति, स एव वेत्ति। उत्तरां दिशं प्रति सोमराजा सप्तर्षिभिः सह अगच्छत्, हविः अन्नादं कृत्वा; येन हविरन्नादेन अन्नं भक्ष्यते, स एव वेत्ति। स्थाणुं दिशं प्रति विष्णुः भूत्वा अगच्छत्, विराडन्नादं कृत्वा; येन विराडन्नादेन अन्नं भक्ष्यते, स एव वेत्ति। पशुषु रुद्रः भूत्वा अगच्छत्, ओषधीरन्नादं कृत्वा; येन ओषध्यः अन्नं भक्षयन्ति, स एव वेत्ति। पितृषु यमराजा भूत्वा अगच्छत्, स्वधारूपं अन्नादं कृत्वा; येन स्वधया अन्नं भक्ष्यते, स एव वेत्ति।