यो वेद यथैवं, स सर्वेषां भूतानां परिचारको भवति। स निश्चलां दिशं प्रति प्रस्थितवान्। पृथिवी, अग्निः, ओषधयः, वृक्षाः, अरण्यवृक्षाः, तृणानि च तं अनुययुः। य एवमेतत् वेद, स पृथिव्यै, अग्नये, ओषधीभ्यः, वृक्षेभ्यः, अरण्यवृक्षेभ्यः, तृणेभ्यश्च प्रियं निवासस्थानं भवति। स ऊर्ध्वां दिशं प्रति प्रस्थितवान्। सत्यम्, ऋतम्, सूर्यः, चन्द्रमाः, नक्षत्राणि च तं अनुययुः। य एवमेतत् वेद, स सत्यस्य, ऋतस्य, सूर्यस्य, चन्द्रमसः, नक्षत्राणां च प्रियं निवासस्थानं भवति। स परां दिशं प्रति प्रस्थितवान्। तं ऋचः, सामानि, यजूंषि, ब्रह्म च अनुययुः। य एवमेतत् वेद, स ऋचः, साम्नः, यजुषः, ब्रह्मणश्च प्रियं निवासस्थानं भवति। स एष महिमा वृक्षत्वं प्राप्त्वा पृथिव्याः अन्तं गत्वा समुद्रत्वं प्राप्तवान्। तं प्रजापतिः, परमेष्ठी, पिता, पितामहः, आपः, श्रद्धा, वृष्टित्वेन जात्वा, परितः पर्यगच्छन्। या आपः, या श्रद्धा, या वृष्टिः, सर्वा एव तं प्रति गच्छन्ति य एवं वेद। श्रद्धा, यज्ञः, लोकोऽन्नं, अन्नादश्च तं परितः पर्यगच्छन्। स एव ईश्वरत्वेन स्थितः, तस्मात् क्षत्रियः जातः। स जनान्, स्वबान्धवान्, अन्नं, अन्नाद्यं च अतिक्रम्य स्थितवान्। य एवं वेद, स जनानां, स्वबान्धवानां, अन्नस्य, अन्नाद्यस्य च प्रियं निवासस्थानं भवति। स जनान् मध्ये विचरन् आसीत्। सभा, समिति, सेनाः, सुरा च तं अनुययुः। य एवं वेद, स सभायाः, समितेः, सेनायाः, सुरायाश्च प्रियं निवासस्थानं भवति। यदि वृात्यः एवं वेदित्वा राज्ञः गृहम् अतिथित्वेन आगच्छेत्, तं स्वातः अधिकं सत्कारं कुर्यात्। एवं क्षत्रबलं न हीयते, न च राज्यं क्षीयते। तस्मात् ब्रह्म च क्षत्रं च उत्थाय ऊचतुः—"कः जनान् प्रविशेत्?" "ब्रह्म बृहस्पतिरूपेण, क्षत्रमिन्द्ररूपेण प्रविशतु" इति। तस्मात् ब्रह्म बृहस्पतिरूपेण, क्षत्रमिन्द्ररूपेण प्रविष्टम्। एषा हि पृथिवी बृहस्पतिः, द्यौरिन्द्रः। एषोऽग्निर्ब्रह्म, स सूर्यः क्षत्रम्। ब्रह्म तं प्रति गच्छति; स ब्रह्मणा दीप्तिमान् भवति, यः पृथिवीं बृहस्पतिं, अग्निं ब्रह्म वेद। इन्द्रः तं प्रति गच्छति; स बलसम्पन्नः भवति, यः सूर्यं क्षत्रं, द्यां च इन्द्रं वेद। यदि वृात्यः एवं वेदित्वा गृहम् अतिथित्वेन आगच्छेत्, तदा गृही स्वयम् उपेत्य तं पृच्छेत्—"वृात्य, कुत्र आगतः? वृात्याय आपो अस्तु, वृात्यः तृप्यतु। वृात्य, यथा इच्छसि तथा अस्तु; वृात्य, यथा कामयसि तथा अस्तु; वृात्य, यथा संकल्पयसि तथा अस्तु" इति। यदि तं पृच्छेत्—"वृात्य, कुत्र आसीः?"—एतेन तस्य देवयानः पन्थाः निरुद्धः। यदि तं वदेत्—"वृात्य, आपः!"—एतेन तस्य आपः निरुद्धाः। यदि तं वदेत्—"वृात्य, तृप्यन्तु त्वाम्!"—एतेन तस्य प्राणः वर्धते। यदि तं वदेत्—"वृात्य, यथा इच्छसि तथा अस्तु!"—एतेन तं प्रियं ददाति। स प्रियं प्राप्नोति, प्रियाणां प्रियः भवति, य एवं वेद। यदि तं वदेत्—"वृात्य, यथा कामयसि तथा अस्तु!"—एतेन तस्य ईश्वर्यं ददाति। स ईश्वर्यं प्राप्नोति, ईश्वराणाम् ईश्वरः भवति, य एवं वेद। यदि तं वदेत्—"वृात्य, यथा संकल्पयसि तथा अस्तु!"—एतेन तस्य कामं ददाति। स कामं प्राप्नोति, काम्यानां काम्यः भवति, य एवं वेद। तस्मात् यदि विद्वान्, अग्निषु प्रज्वलितेषु, अग्निहोत्रे स्थापिते, वृात्यं गृहे अतिथिं प्रतिगृह्णाति, स्वयम् उपेत्य तं वदेत्—"वृात्य, अनुजानिहि; अहम् हविः प्रह्रियामि" इति। यदि स अनुजानाति, तर्हि प्रह्रियात्; यदि न अनुजानाति, न प्रह्रियात्। यः विदुषा वृात्येन अनुज्ञातः हुत्वा प्रह्रियाति, स पितृणां पन्थानं वेद, देवयानं पन्थानं वेद। तस्य देवेषु हविः न छिद्यते। अस्मिन्लोके तस्य दृढं प्रतिष्ठा भवति, यः विदुषा वृात्येन अनुज्ञातः हुत्वा प्रह्रियाति।