दूरस्थात् त्वरमाणः आगच्छतु; तुभ्यं द्यावापृथिव्यौ शुभे भवेताम्। इति राजा वरुणः उक्तवान्; स त्वां आहूतवान्—एहि तस्य समीपम्। ततः इन्द्रः, मनुष्येषु प्रविश्य, मनीषिभिः सह, वरुणेन सह स्थितवान्। स त्वां सभायाम् आह्वयत्; स देवतान् अर्चितवान्, जनान् व्यवस्थितवान्। बहुविधाः, सम्पन्नाः, विविधरूपाः मार्गाः सर्वे संगम्य त्वां महान्तम् अकुर्वन्। सर्वे ते, ऐक्येन, त्वाम् आह्वयन्तु; बलवान् सौम्यः तव वशे अस्तु। तदा पत्ररत्नम् आगतम्—बलसम्पन्नम्, प्रतिद्वन्दिनः पराजयन्। देवतानां वीर्यम्, ओषधीनां पयः, तेजश्च मां अव्ययम् अस्तु बलाय। पत्ररत्न, मयि राजत्वं स्यात्; त्वं स्थैर्यं ददातु। जनसमावाये अहम् उत्तमः, श्रेष्ठश्च भूयासम्। यत् रत्नम् देवैः वने निहितम्, तेषां प्रियं, तत् दीर्घायुष्यम् अस्मभ्यं देवा ददतु। सोमपर्णः, बलवान्, इन्द्रेण दत्तः, वरुणेन संरक्षितः, सः प्रियतमा, दीर्घायुष्या, शतं शरदान् प्रभास्वरः अस्तु। पत्ररत्नं मां पापात् रक्षतु, रिपोः आक्रमणात् च। आर्यमणः अनुग्रहेण, संमत्या च, अहम् अन्येभ्यः श्रेष्ठः अस्मि। ये कुशलिनः—रथकाराः, कर्माराः, धीमतः—हे पत्र, त्वं सर्वान् जनान् मम वशे कुरु। ये राजानः, राजनियुक्ताः, सारथयः, ग्रामपतयः—हे पत्र, त्वं सर्वान् जनान् मम वशे कुरु। त्वं पत्रः, शरीररक्षकः, वीरसंगतः, मया वीर्ययुक्तः। संवत्सरस्य शक्त्या, तेन त्वां बध्नामि, हे रत्न। पुमान् पुमांसं जातः, अश्वत्थवृक्षः, खदिरस्य उपरि स्थितः। सः मम शत्रून्, द्वेष्यांश्च, निहन्तु। हे अश्वत्थ, शत्रून् निष्कासय, दूरं नय; इन्द्रेण, मित्रेण, वरुणेन सह। यथा अश्वत्थः अतलसागरं पतितः, तथा त्वं सर्वान् द्वेष्यांश्च, द्वेषिणश्च, पतय। त्वं स्थितः, विचलन्, वृषभवत् धृध्राणां मध्ये—त्वया, हे अश्वत्थ, वयं प्रतिद्वन्दिनः जयेम। तव शक्त्या, विनाशः, मृत्युपाशाश्च विमुच्यन्ताम्; हे अश्वत्थ, शत्रून् पतय। यथा त्वं अश्वत्थस्य मूलानि ऊर्ध्वं जनयसि, तथा मम शत्रोः शिरः सर्वतः भिन्धि, जहीहि च। ये पतिताः, ते नौः इव प्रवाह्यन्ताम्; दुःखेन प्रेरिताः, न पुनरागच्छन्ति। मनसा, चिन्तया, ब्रह्मणा, अश्वत्थशाखया च, वयं तान् दूरं नयामः। शशकस्य शीघ्रगामिनः शिरसि औषधिः अस्ति; तस्य शृङ्गे क्शेत्रियं, क्षयम्, अपस्मारं च नाशितम्। बलवान् शशकः त्वां चतुर् पादैः अन्वगच्छत्; तस्य शृङ्गे क्शेत्रियस्य औषधिः हृदि स्थितस्य। यत् उद्घाटितम्, चतुर्भिः कोणैः युक्तम्, तेन वयं सर्वं क्शेत्रियं तव अङ्गेभ्यः नाशयामः। ये दिवि स्थिताः, नक्षत्ररूपेण विचरन्तः—ते अधो-ऊर्ध्वबन्धनानि क्शेत्रियस्य त्वत्तः विमोचयन्तु। आपः हि औषधयः, रोगनाशकाः, सर्वेषां औषधिः—ता अपि त्वां क्शेत्रियात् विमोचयन्तु। यत् त्वयि क्शेत्रियं उत्पन्नम्, ताडनात्, तस्य औषधिं जानामि; तत् त्वयि क्शेत्रियं नाशयामि। नक्षत्राणां, उषसां च निवृत्तेः, सर्वं पाप्मानं नश्यतु, क्शेत्रियं च आपगच्छतु। मित्रः ऋतुभिः आगच्छतु, पृथिवीं रश्मिभिः व्यवस्थितवान्; ततः वरुणः, वायुः, अग्निः च, अस्माकं महद्, सुरक्षितं क्षेत्रं स्थापयन्तु। धातृ, रति, सविता च एतत् गृह्णन्तु; इन्द्रः, त्वष्टा च मम वाक्यं प्रीयन्ताम्; अदितिं देव्या वीरमातरं, स्वजनमध्येषु श्रेष्ठां, आह्वयामि। सोमं प्रेरयन्तं, आदित्यांश्च उत्तरदिशि, सप्रेम नमस्कारेण आह्वयामि; अयं चाग्निः, दीर्घकालं स्वजनैः सह प्रज्वलितः, विरोधिनः द्वारा न प्रज्वलितः। अत्रैव स्थीयताम्, अन्यत्र मा गच्छत; स गोपालकः, पोषणपतिः, आगतः; तस्य इच्छया, सर्वे यूयं, देवाः, समागच्छन्तु। वः मनांसि, संकल्पाः, क्रियाश्च, एकीकुर्युः; विभक्तान् अपि अहम् एकत्र करोमि। अहम् मम मनसा वः मनांसि गृह्णामि; मम विचारः वः विचारान् अनुगच्छति; वः हृदयानि मम वशे स्थापयामि, पन्थानः मम अनुगच्छन्तु। द्यौः पिता, पृथिवी माता, हलस्य सीरस्य च; यथा देवा तौ संयोजयन्, तथा आपः पुनः संयुञ्जन्तु। या न शक्ता वहितुम्, सा मनुना धारिता; अहं शुष्कशाखां फलिनीं करोमि, गवां स्तनवत्। पीतसूत्रेण खरगलः बध्यते; कुशलिनः श्रावस्युं, शुष्मं, काबवं, वध्रिं च स्थिरीकुर्युः। यैः श्रावस्यवः चलन्ति, देवाः असुरमायया; बन्धुरा, काबवः च वानरवत्, मलिनः। अहम् तव अहिताय निन्दामि, काबवं मलिनीकुर्यामि; अश्वहीनरथवत्, शापैः त्वं गमिष्यसि। शतम् विष्कन्धाः पृथिव्याम् व्याप्ताः; तेषु, त्वां अग्रे उत्थापितवन्तः, रत्नं, विष्कन्धनाशनम्। सा प्रथमं जागरिता, यमस्य धेनुः अभवत्; सा, पयस्विनी, अस्माकं परमैश्वर्यं, परमं समृद्धिं ददातु। या देवैः प्रीयमाणा, रात्रिः, गावः इव आगच्छन्ती; सा संवत्सरस्य पत्नी, अस्माकं शुभा भवतु। एवं मन्त्रेषु उक्तं सर्वं, एकैक्येन, देवतानां कृपया, औषधीनां शक्त्या, वृक्षाणां बलात्, रत्नस्य तेजसा च, सर्वे जनाः, रोगाः, शत्रवः, पाप्मानः च, संरक्षिताः, नीताः, निवारिताः च भवन्तु। देवा, औषधयः, आपः, पृथिवी, द्यौश्च, अस्माकं शुभाय, दीर्घायुषस्य, ऐश्वर्यस्य, सौम्यस्य च कारणम् भवन्तु।