एषा कथा वैदिकी, विवाहसंस्कारस्य दिव्यवर्णनम्, अथर्ववेदस्य चतुर्दशे काण्डे प्रथमप्रपाठके द्वितीये च प्रवहति। अत्र कन्यायाः गृहे स्थातव्यम्, अन्यत्र गन्तव्यम् नास्ति, इति आशीर्वचनेन आरभ्यते। गवः अपत्यैः सह वर्धन्ताम्, सूर्यायाः शोभा, सोमस्य तेजः, यत् किञ्चिद् मङ्गलं तद् सर्वे देवाः अस्यै कन्यायै मनः ददतु। गवः अपत्यैः सह प्रविशन्तु, देवतानां भागः नापचीयताम्; तस्मै पुष्णा च सर्वे मरुतः, धाता च सविता च समृद्धिं ददतु। येन मार्गेण सखायः अस्मान् वरणाय आगच्छन्ति, ते मार्गाः सम्यग् भूयासुः; भगः, अर्यमा, धाता च तेजः ददतु। यत् तेजः अक्षेषु सञ्जातम्, यद् वा सुरायां, यद् वा गवां मध्ये, तत् अश्विनौ अस्यै कन्यायै रक्षां कुर्याताम्। येन महत् पापरहितं प्रहृतम्, अश्विनौ, येन वा सुरायां, येन वा अक्षासु अभिषिक्तम्, तेन तेजसा अस्यै रक्षां कुर्याताम्। यो अग्निहीनः जलासु दीद्यति, यं विप्राः यज्ञेषु स्तुवन्ति, स जलपुत्रः मधुमतीः अपां अस्मै ददातु, येन इन्द्रः बलवान् अभवत्। यद् तेजः शरीरम् उपतप्तम्, तत् अहं आपः प्रक्षालयामि; यत् दीप्तं तेजस्वि, तत् अहम् उद्दधामि। ऋत्विजः अस्यै स्नानजलानि आनयन्तु, आपः अपत्यहीनतां अपाकुर्युः; पुषा अर्यम्णः अग्निं परिक्रामतु, श्वशुरः श्वश्रूः भ्रातरः च प्रतीक्षन्ताम्। स्वर्णं ते शुभम् अस्तु, आपः शुभाः सन्तु, संयोगः शुभः स्यात्, युगं सौम्यं भवतु; शतधाराभिः आपः शुभाः सन्तु, पतिसंयोगे सौम्यता वर्तताम्। द्यौः रथः, द्यौः अक्षः, द्यौः युगम्, शतक्रतो इन्द्र; त्वं सूर्यायाः त्वचं निर्मलाम् अकरः। आशाभिः, कल्याणकाम्या, जनस्य सौम्यं समृद्धिं च चिन्तयन्ती, पतिसंयुक्ता, अमृतत्वाय अस्मान् संयच्छतु। यथा सिन्धुः नदी राजत्वं प्राप, एवं त्वं पतिगृहं प्रविश्य राज्ञी भूयाः। श्वशुरेषु राज्ञी भव, भ्रातृषु अपि राज्ञी; श्वश्रुषु, जामातृषु अपि राज्ञी भव। ये न चिच्छेदुः, न विचिच्छेदुः, ये वव्रुः, ये वस्त्रम् ददुः, ते त्वां जराय युञ्जन्तु; एतत् वस्त्रं जीवितेन युक्तं धारय। यदा जीवतीं स्त्रियं यज्ञाय नयन्ति, तदा जनाः दीप्तिमन्तः दीर्घश्रृङ्खलां अनुयान्ति; यत् पितृणां प्रियं, तेन पतयो हृष्टाः भवन्तु; अहं वध्वं समालिङ्गामि। दिव्यायाः पृथिव्याः अङ्के अपत्याय दृढं शिलां स्थापयामि; तत्र स्थिता, तेजस्विनी भव, सविता दीर्घायुष्यम् ददातु। येन अग्निः पृथिव्याः दक्षिणं हस्तं गृहीतवान्, तेन अहम् अपि तव हस्तं गृह्णामि; मा कम्पस्व, मया सह सुतैः धनैः च भव। सविता देवः तव हस्तं गृह्णातु, सोमराजा त्वां सुतवत् करोतु; अग्निः सर्ववित्तमाः पत्नीं पतये सौभाग्यवतीं दीर्घायुषीं करोतु। सौम्यायै तव हस्तं गृह्णामि, यथा मया सह पत्या जरद्गवो भवेत्; भगः, अर्यमा, सविता, पुरन्धिः, गृहस्य समृद्ध्यै त्वां मे ददुः। भगः तव हस्तं गृहीतवान्, सविता अपि; त्वं धर्मपत्नी, अहं गार्हपत्यः। एषा स्त्री मम सौभाग्याय भूयात्, बृहस्पतिः त्वां मे ददातु; मया सह पत्या पुत्रवत्या शतं हेमन्तान् जीव। त्वष्टा बृहस्पतेः प्रज्ञया रम्यं वस्त्रं चकार; तेन सविता भगः च अस्यै स्त्रियै सुतवत् वस्त्रं धारयेताम्, यथा सूर्यायै। इन्द्रः अग्निः, द्यावापृथिवी, मातरिश्वा, मित्रावरुणौ, भगः, अश्विनौ, बृहस्पतिः, मरुतः, ब्रह्मा, सोमः - एते सर्वे एषां स्त्रियाः सुतवत्यै भूयुः। बृहस्पतिः प्रथमं सूर्यायाः शिरसि केशान् सम्यग् अकार्षीत्; तेन अश्विनौ अस्यै स्त्रियै पतये अलंकारं ददाताम्। एषा स्त्रियाः स्वभावः - या पतिं ज्ञातुम् इच्छति, सा मनसा सञ्चरति; अहम् अपि ताम् नवसखिभिः अनुगच्छामि; को हि एतान् बन्धान् विमुञ्चति, स एव जानाति। अहं एतान् बन्धान् विमोक्ष्यामि; अस्या रूपं मयि अस्ति, अहं तद् जानामि, मनसः कूटरम् पश्यन्; न अहम् अपहृतवान्, न च मनसा विमुक्तः, अहमेव वरुणस्य बन्धान् विमोचयामि। वरुणस्य बन्धेभ्यः त्वां विमोचयामि, येन सविता त्वां सौम्येन बबन्ध; अहं वध्वे विशालं लोकं, सुलभं पथं, पतिसंयुक्तम् करोमि। उत्तिष्ठ, रक्षांसि अपाकुरु, एतां स्त्रीं साधुभ्यः सह स्थापय; प्राज्ञः स्रष्टा अस्यै पतिं अन्विच्छत्, भगः राजा अपत्याय ज्ञात्वा आगच्छतु। भगः चत्वारि पादान् अकरोत्, चत्वारि च चक्राणि; त्वष्टा मध्ये अचिनोत्, अरान् सम्यक् योजयामास; सा स्त्री अस्माकं शुभा भूयात्। सा विविधानां रूपाणां सुवर्णवर्णं सुश्लिष्टं सुचक्रम् आवरणं धारयेत्; वधूः, अमृतस्य सूर्यस्य लोकं आरोह, पतिभ्यः पन्थानं सुखं कुरु। सविता, अस्मभ्यं तां दारम् आनय, या भ्रातरं न हन्ति, पतिं न हिंसति, या वरुणस्य प्रिया, बृहस्पतेः सुतवती, या पतिं न हिंसति, इन्द्र। स्तम्भ, कन्यां मा हिंसीः, देवैः कृतस्य पन्थाः; दिव्यगृहस्य उपवेशने वध्वाः मार्गं सुखं कुर्मः। मन्त्रः अन्ते, आदौ, मध्ये च युक्तः स्यात्, मन्त्रः सर्वत्र भवतु; दिव्यानां पुरीम् प्रविश्य, पतिगृहे शुभा, शोभना, सुखदा च भव। त्वदर्थं अग्रे सूर्यां विवाहरथेन युक्ताम् अयोजयन्; अग्ने, अस्मभ्यं सुतवत् दारं, समृद्ध्या सह पतिभ्यः ददातु। अग्निः दारं दीर्घायुष्या, शोभया सह प्रत्यर्पयत्; तस्या पतिः शतं हेमन्तान् दीर्घायुष्या जीवतु। सोमः तव प्रथमः पतिः, गन्धर्वः द्वितीयः, अग्निः तृतीयः, चतुर्थः मनुष्याः। सोमः तां गन्धर्वाय अददात्, गन्धर्वः अग्नये, अग्निः मम धनं पुत्रांश्च, ताम् अपि स्त्रीं अददात्। युवां शुभचेतसा, अश्विना, रथिनाव् आगच्छतम्; वाञ्छाः हृदि वसन्तु; युवां रक्षिणौ, सौम्यौ, शोभायाः अधिपती भवतम्; अस्माकं आर्यम्णः प्रीतिर्भवतु। हृष्टचेतसा, शुभसंकल्पेन, सर्ववीर्यं कीर्तिमन्तं धनं ददतम्; सुखं तरणं, उत्तमं पानं, स्थिरत्वं, दुष्कल्पस्य अपाकरणं ददतम्। ओषधयः, नद्यः, क्षेत्राणि, वनानि च वध्वं रक्षन्तु, या पतये सुतवती। एवं कन्यायाः विवाहसंस्कारः, देवतानां कृपया, ऋत्विजां मन्त्रैः, पितृणां आशीर्वादैः च, सौम्येन, शोभया, अपत्येन च, समृद्ध्या च, पतिगृहे प्रवेशः, धर्मपत्नीभावः, दीर्घायुष्यम्, सौभाग्यं च, अस्यां वैदिक्यां कथायाम् प्रकाशते।