सोमेन आदित्या बलवन्तो भवन्ति, सोमेनैव पृथिवी महती जयति। नक्षत्रमध्यगता सोमः तेषां मध्ये प्रतिष्ठितः अस्ति। यः सोमपानं करोति, तेन मन्यते ‘सोमं पितवानस्मि’ इति, यदा ओषधयः पीड्यन्ते। किन्तु ब्राह्मणैः यः सोमः विज्ञायते, तस्मात् मर्त्यः कश्चन न खादति। यदा त्वां सोम, पिबन्ति, तदा त्वं punar पूर्णः भवसि; सोमस्य रक्षकः वायुः, मासाः तस्य रूपम्। आवरणैः संरक्षितः सोमः, बर्हिषा रक्षितः, सोमः तिष्ठति शृण्वन् अश्मानाम्, न मर्त्यः त्वां खादति। सूर्या पतिं वव्रे यदा, तदा शोभनं शयनं, नेत्रं स्नेहः, द्यावापृथिव्यौ आवरणम्। रैभ्यः परिचारकः, नाराशंसी आसन्दस्य विस्तारिका, गीतैः भूषितं शुभवस्त्रं सूर्यायाः निर्गतम्। स्तोत्राणि पदा अभवन्, कुरीरः छत्रम्, छन्दांसि आवरणानि; सूर्यायै अश्विनौ श्रेष्ठौ वरौ, अग्निः नेता। सोमः वरः अभवत्, अश्विनौ श्रेष्ठौ वरौ, सूर्यायाः पतिप्रशंसायाः समये सविता मनसा तां ददौ। तस्याः मनः अक्षः, द्यौः आवरणम्, द्वौ दीप्तौ वृषौ युग्यौ, यदा सूर्यां पत्ये गच्छन्ती। ऋक्-सामाभ्यां सम्बोधिते गावौ स्तोत्ररूपे आगतौ; तव कर्णौ चक्रे अभवताम्, स्वर्गे मार्गः चरन् स्थिरश्च। तव दीप्तं चक्रं गच्छति, अक्षः स्थिरः; सूर्यां मनसा निर्मिते रथे आरोहन्तीं, पत्ये प्रति यत्नशीलाम्। सविता सूर्यायै वृषणं प्रेषयत्; मघासु नक्षत्रेषु गावः हन्यन्ते, फाल्गुन्यां युज्यन्ते। यदा यूयमश्विनौ, पृच्छन्तौ, त्रिचक्रेण रथेन सूर्यायै आगतम्, तदा एकं चक्रं कुत्र, योकं कुत्र स्थापितम्? यदा रूपवंतौ, सूर्यां वरणाय आगतम्, तदा सर्वे देवाः तद् विदुः; पूषा पुत्रः पितरं वव्रे। द्वे तव चक्रे, हे सूर्ये, ब्राह्मणाः ऋतूनुसारं जानन्ति; यत् एकं चक्रं निहितम्, तत् केवलं धीराः जानन्ति। अर्यमाणं वयं वदामः, सखायं, विवाहज्ञम्; यथा स्रवणककुम्बकः बन्धनात् विमुच्यते, एवं अहं त्वां अत्र विमोचयामि, न तत्र। अहं त्वां अत्र विमोचयामि, सुबद्धां, न नष्टव्याम्; यथा त्वं, इन्द्र, सूनुभिः सौम्यः, एवं। वरुणस्य पाशात् त्वां विमोचयामि, येन सविता सौम्यः त्वां बबन्ध; सत्यगर्भे, पुण्यलोके, बलाय, स्थैर्याय सुखिनी भूयाः। भागः त्वां हस्तेन नेतु, अश्विनौ रथेन वहतु; गृहे गृहेपत्नी भूत्वा, सभायां युक्तवाक् वद। अत्र तव सुताः समृद्धिं गच्छन्तु, अग्निं पालय; पत्युः सह तनुं स्पृश, वृद्धा भूत्वा सभायां युक्तवाक् वद। इह स्थातव्यं, न गन्तव्यं, पूर्णं आयुः भुञ्जस्व; पुत्रैः पौत्रैः सह क्रीडन्ती, हृष्टा, कल्याणी। अतीतानागतं शक्त्या विचरन्त्यौ, एते द्वौ शिशू, क्रीडन्तौ, सागरं प्राप्तवन्तौ; एकः सर्वभूतानि पश्यति, अन्यः ऋतून् योजयति, त्वं पुनः पुनः जातासि। सदा नवीना भूत्वा, दिवसचिह्नं, त्वं प्रातः प्रथमं आगमिष्यसि; देवेषु भागं वितरिष्यसि, दीप्त्या दीर्घायुषी भूत्वा। कलहस्य मूलं निष्कासय, धनं ऋत्विजः मध्ये विभज; विधिपथं समागत्य पत्नी पत्यौ प्रविशति। दुष्कृत्येषु स्नेहः कृष्णरक्तः, प्रकाशते; तस्या बान्धवाः वर्धन्ते, पतिः बन्धनैः बद्धः। शरीरे अपसद्भूतं, पापेन लिप्तम्, यदा पतिः स्वाङ्गं भार्यावस्त्रेण आच्छादयति। अपेक्षा, दण्डः, तीक्ष्णं छेदनं च—एतानि सूर्यायाः रूपाणि पश्य; ऋत्विक् तानि शुद्ध्यति। इदम् शुष्कं, तिक्तं, अस्थिमिव मज्जाहीनम्, विषवत्, दातव्यं न; यः सूर्यायाः विधिं वेद, स ऋत्विक् एव योग्यः। स एव एषां पापानां हर्ता, यः शुभवस्त्रं वेद ऋत्विक्; यः प्रायश्चित्तं पठति, येन पत्नी न बाध्यते। यूयं द्वौ सौभाग्यं, समृद्धिं, अमृतत्वं च संनयतं, यथा विवाहे वदन्ति; ब्रह्मणस्पते, पतिकान्तं कुरु, सखी चेदं वाक्यं वदतु। अत्रैव स्थातव्यं, न अन्यत्र गन्तव्यम्; गावः सन्तानैः समृद्धिं गच्छन्तु; यत् शुभं सूर्यायाम्, सोमस्य दीप्तिः, सर्वे देवाः तव मनः यच्छन्तु। गावः सन्तानैः सह प्रविशन्तु, स देवभागं न हीनयतु; तस्मै पूषा, मरुतः, धाता, सविता समृद्धिं ददतु। मार्गाः ऋजवः, सत्याः स्युः, येन सखायः अस्मान् वरण्ते; भागः, अर्यमाण्, धाता च दीप्तिं ददतु। यत् तेजः अक्षेषु वा सुरायां वा, या गवां मध्ये स्थापितम्, अश्विनौ, तेन तेजसा तां पालयतं। येन पापरहितः महत् आहतः, अश्विनौ, वा सुरायाम्, वा अक्षेषु, तेन तेजसा तां पालयतं। यः इन्धनं विना जलमध्ये दीप्तिमान्, यं मेधाविनः यज्ञेषु स्तुवन्ति; हे आपः सूनो, तैः मधुमद्भिः आपः याभिः इन्द्रः वीर्यं प्राप, प्रयच्छ। एषः दीप्तः गृहः, यः शरीरं मलिनयति, आपोभिः प्रक्षालयामि; यत् दीप्तं, तदुत्क्षिपामि। ऋत्विजः स्नानार्थं आपः आनयन्तु, आपः वन्ध्यां नयन्तु; पूषा अर्यम्णोऽग्निं परिक्रामतु, श्वशुरः श्वशुर्यश्च प्रतीक्षेताम्। सुवर्णं शुभं भवतु, आपः शुभाः, संयोगः शुभः, युगं सौम्यं; शतधाराभिः आपः शुभाः स्युः, पत्युः तनुं सौम्येन स्पृश। द्यौः रथः, द्यौः अक्षः, द्यौः युगम्, शतक्रतो इन्द्र; त्वं सूर्यायाः त्वचं निर्मलाम् अकार्षीः।