स एव ऋचः श्लोकात् जातः, तस्मात् ऋचः श्लोकाः अपि जाताः। स यज्ञात् जातः, तस्मात् यज्ञः अपि जातः। स एव यज्ञः, स यज्ञः तस्यैव, स च यज्ञः यज्ञस्य शीर्षं कृतः। स गर्जति, स विद्युत् इव दीप्तिम् उद्गिरति, स अश्मानं क्षिपति। स पापाय वा शुभाय वा, मानवाय वा असुराय वा, यत् किञ्चित् त्वं ओषधीषु करोति, यत् वा श्रेयसे वर्षसि, यत् वा सन्ततिं संवर्धयसि, हे मघवन्, तव महिमा शतशः रूपाणां विस्तीर्णः। तव बन्धनानि बद्धानि, शतेन सहस्रेण वा बद्धः स्यात्। हे इन्द्र, त्वं शत्रूणां अतिरिक्तः भूयाः, मृत्युं अपि अतिशेयान् भूयाः। वैरस्य अपि अतिशेयान् भूयाः, बलस्य ईश्वरः असि; त्वं इन्द्रः, विश्वव्यापी, सर्वशक्तिमान्—एवं त्वां वयं उपास्महे। नमः ते—माम् निरीक्षस्व, मां पश्य, मा अपस्राक्षीः। अन्नेन पेयेन, कीर्त्या, तेजसा, ब्राह्मणस्य दीप्त्या—एवं त्वां उपास्महे। आपः, बलम्, वीर्यं च—एवं त्वां उपास्महे। आपः, रक्तप्रभातया, रजतवपुषा, वीर्येण च—एवं त्वां उपास्महे। विस्तीर्णं, विशालं, दृढाधारं—एवं त्वां उपास्महे। व्यापकं, उत्तमं, दीप्तिमन्तं लोकम्—एवं त्वां उपास्महे। त्वं शुभः प्रेताः, दातारः प्रेताः, संयुक्तः प्रेताः, प्रयत्नशीलः प्रेताः—एवं त्वां उपास्महे। नमः ते—माम् निरीक्षस्व, मां पश्य, मा अपस्राक्षीः। अन्नेन पेयेन, कीर्त्या, तेजसा, ब्राह्मणस्य दीप्त्या—एवं त्वां उपास्महे। सत्येन पृथिवी धृता, सूर्येण द्यौः धृता; ऋतेन आदित्याः तिष्ठन्ति, सोमः दिवि प्रतिष्ठितः। सोमेन आदित्याः बलीयांसः, सोमेन महती पृथिवी स्थिरीकृता; तेषु नक्षत्रेषु मध्ये सोमः स्थितः। यो पिबन् मन्यते सोमम् अपिबम्, यदा ओषधीः पेष्यन्ते; स सोमः ब्राह्मणैः विज्ञातः, तं न कश्चन मर्त्यः अश्नाति। यदा त्वां सोम पिबन्ति, ततोऽसि पुनः पूरितः; वायुः सोमस्य रक्षिता, मासाः तस्य रूपम्। आवरणैः संरक्षितः, बर्हिषा रक्षितः, सोमः रक्ष्यते; त्वं शृणोषि अश्मानं, त्वां न मर्त्यः अश्नाति। शोभना आसनशय्या, नेत्रं आञ्जनम् आसीत्; द्यावापृथिव्यौ आच्छादनम्, यदा सूर्यया पतिं वव्रे। रैभ्यः परिचारकः आसीत्, नाराशंसी आसन्दं व्यचिनोत्; सूर्यायाः शुभ्रं वस्त्रम् गीतैः भूषितम् अग्रे अगच्छत्। स्तोत्राणि पदा आसन्, कुरीरः छत्रम्, छन्दांसि आवरणानि; सूर्यायै अश्विनौ श्रेष्ठौ, अग्निः नेतृ आसीत्। सोमः वरः अभवत्, अश्विनौ श्रेष्ठौ; यदा सूर्यया पतिं स्तुत्वा, सविता मनसा ददौ। तस्याः मनः अक्षः आसीत्, द्यौः आच्छादनम्; द्वौ रुचौ वृषणौ यमौ, यदा सूर्यया पतिं प्रति जगाम। द्वे धेन्वौ ऋचः साम्ना संबोधिते, तव स्तोत्ररूपे आगतौ; तव कर्णौ चक्रे अभवताम्, दिवि मार्गः चलनस्थितः। तव दीप्तिमान् चक्रं गच्छति, अक्षः दृढः; सूर्यया मनसा कृतं रथं आरोहति, पतिं प्रति प्रयता। सविता सूर्यायै यमं प्राहिणोत्; मघासु नक्षत्रेषु गावः वध्यन्ते, फाल्गुन्यां युज्यन्ते। यदा युवां अश्विनौ, पृच्छन्तौ, त्रिचक्रेण रथेन सूर्यायै आगतम्, तदा कुतः एकं चक्रं, कुत्र युगं न्यधत्तम्? यदा युवां, सौम्यौ, सूर्यां वव्राते, तदा सर्वे देवाः तद् अवेदन्; पूषा पुत्रः पितरम् अवृणोत्। द्वे तव चक्रे, हे सूर्ये, ब्राह्मणाः ऋतूनुसारं जानन्ति; किं तु एकं गुह्यं चक्रं केवलं धीमन्तः जानन्ति। आर्यमाणं वयं उपास्महे, सखायं, विवाहस्य वेत्तारम्; ककुम्बुम् इव बन्धनात्, त्वां अत्र विमोचयामि, न तत्र। अत्र त्वां विमोचयामि, सुबद्धाम्, अनपायिनीम्; यथा त्वं, हे इन्द्र, सौम्य, शुभपुत्रः असि। वरुणस्य पाशात् त्वां विमोचयामि, येन सविता सौम्यः त्वां बद्धवान्; सत्यस्य गर्भे, पुण्यकर्मणां लोके, बलाय स्थायिने सुखिनी भूयाः। भगः त्वां अत्र नेतु, हस्तं धृत्वा; अश्विनौ रथेन त्वां नयेताम्; गृहम् पत्नीरूपेण गच्छ, सभायाम् सुवचसा भाषस्व। अत्र तव प्रियतमा सन्ततिः वृद्धिं यायात्, अस्मिन्नेव गृहे अग्निं पालय; पत्युः सह शरीरे स्पृश, ततः वृद्धा, सभायाम् सुवचसा भाषस्व।