सर्वे तारे चन्द्रमसा सह तस्य वशे स्थिताः। स एव दिवः समुत्थितः, तस्माद् दिवसः उत्पन्नः। स निशायाः अपि जातः, तस्मात् निशा अपि अभवत्। अन्तरिक्षात् सः जातः, तस्माद् अन्तरिक्षम् उत्पन्नम्। वायोः सः जातः, तस्मात् वायुः अपि अभवत्। दिवः सः जातः, तस्मात् दिवम् अपि अभवत्। दिशां सः जातः, तस्माद् दिशः अपि अभवन्। पृथिव्याः सः जातः, तस्मात् पृथिवी अपि अभवत्। अग्नेः सः जातः, तस्माद् अग्निः अपि अभवत्। आपः सः जातः, तस्माद् आपः अपि अभवन्। ऋचः सः जातः, तस्माद् ऋचः अपि अभवन्। यज्ञात् सः जातः, तस्माद् यज्ञः अपि अभवत्। स एव यज्ञः, स एव तस्य यज्ञः, स एव यज्ञस्य शीर्षम् कृतम्। स एव गर्जति, स विद्युत् सृजति, स अश्मानम् अपि क्षिपति। स यत् कुर्वाति, पापाय वा शुभाय वा, मनुष्याय वा असुराय वा—यत् औषधीषु करोति, यत् शुभाय वर्षति, यत् सन्ततिम् वर्धयति—हे मघवन्, तव महिमा शतधा रूपेषु विस्तीर्णा। तव बन्धनानि बद्धानि, शतसहस्रेण अपि युक्तानि सन्ति। इन्द्र! त्वम् शत्रुभ्यः अधिकः भूयाः, मृत्योर् अपि अधिकः भूयाः। त्वम् वैरात् अधिकः भूयाः, बलस्य अधिपः असि। त्वमेव इन्द्रः, विश्वव्यापी, सर्वशक्तिमान् असि—एवं त्वाम् उपास्महे। नमः ते—माम् पश्य, माम् निरीक्षस्व, मा अपि अप्रेक्षः। अन्नपानेन, कीर्त्या, तेजसा, ब्राह्मणस्य दीप्त्या—आपोबलवर्चसा च त्वाम् उपास्महे। आपो रक्तेन उषसा, रजता विशा, वीर्येण च त्वाम् उपास्महे। विस्तीर्णं, विततम्, सुस्थिरम्—एवं त्वाम् उपास्महे। विस्तृतं, उत्तमं, शोभनं जगत्—एवं त्वाम् उपास्महे। त्वम् शुभः आत्मा, दातृ आत्मा, संयुक्त आत्मा, प्रयत्नशील आत्मा—एवं त्वाम् उपास्महे। नमस्ते—माम् पश्य, माम् निरीक्षस्व, मा अपि अप्रेक्षः। अन्नपानेन, कीर्त्या, तेजसा, ब्राह्मणस्य दीप्त्या त्वाम् उपास्महे। सत्येन पृथिवी धृता, सूर्येण दिवम् धृता। ऋतेन आदित्याः तिष्ठन्ति, सोमः दिवि प्रतिष्ठितः। सोमेन आदित्याः बलवन्तः, सोमेन महती पृथिवी। एतेषु नक्षत्रेषु मध्ये सोमः प्रतिष्ठितः। यो पिबन् मन्यते सोमम् अपिबदिति, यदा ओषधीः पेष्यन्ते; यं सोमं ब्राह्मणाः जानन्ति, तं न कश्चन मर्त्यः अश्नाति। यदा त्वाम् पिबन्ति सोम, तदा पुनः पूर्यसे; वायुः सोमस्य रक्षिता, मासाः तस्य रूपम्। आच्छादनेन रक्ष्यमाणः, बर्हिषा रक्षितः सोमः स्थितः; त्वम् शृणोषि अश्मान्, त्वां न कश्चन मर्त्यः अश्नाति। शोभनम् आस्तरणम्, चक्षुः अञ्जनम् आसीत्; द्यावापृथिव्यौ आच्छादनम् आस्तां, यदा सूर्याः पतिं वव्रे। रैभ्यः उपस्थाता आसीत्, नाराशंसी आसन्दम् प्रसारयत्; सौम्यं वस्त्रं सूर्यायाः गीतैः भूषितम् अग्रे गतं। स्तोत्राणि पदा आसन्, कुरीरः छत्रम्, छन्दांसि आवरणानि; सूर्यायै अश्विनौ श्रेष्ठजनौ, अग्निः नेतृ आसीत्। सोमः वरः अभवत्, अश्विनौ श्रेष्ठजनौ; यदा सूर्याः पतिसंमिता स्तुता, सवित्रा मनसा दत्ता। तस्या मनः अक्षः आसीत्, द्यौः आच्छादनम्; द्वौ दीप्तौ वृषणौ वाहनौ, यदा सूर्याः पतिं प्रति जगाम। द्वे धेनू ऋचाः साम्ना संबोधिते, तव स्तोत्रे आगतं; तव कर्णौ चक्रे अभवताम्, स्वर्गे मार्गः चरमाणश्च स्थिरश्च आसीत्। एवं एषा कथा, यत्र सर्वं जगत् तस्यैव महिम्नि स्थितम्, सर्वे देवाः तस्यैव वशे, तेन सर्वं सृष्टम्, तेन पूजितम्, तेन रक्षितम्।