इन्द्र सोम च, अस्माकं मार्गात् यज्ञात् च मा विच्यावयेताम्, दुष्टाः च अस्माकं मध्ये न स्युः, इति प्रार्थयामः। यः यज्ञस्य विधाता देवेषु सूत्रं ततान, तं हविः वयं उपयेमहि। अथ आदित्यस्य तेजस्विनः पताकाः आकाशे दीप्तिमन्तः उदयन्ति, स एव सर्वान् जनान् पश्यन्, महाव्रतधारी, अनुग्रहशीलः सूर्यः अस्ति। तं सूर्यं जगतः रक्षकम्, दिशः प्रकाशयन्तं, स्वर्णरश्मिभिः दीप्तिमन्तं, शीघ्रपक्षिणं, व्योम्नि शीघ्रं गच्छन्तं, सर्वदिशः प्रकाशयन्तं स्तौमः। स्वधया पूर्वपश्चिमदिशौ गच्छन्, विविधान् दिवसान् बलात् आहरन्, हे आदित्य, तव एषा महत्ता महान् यशश्च, एक एव सर्वान् व्याप्य जातः। सप्त हरिताः, बहवः, प्राज्ञं शीघ्रं दीप्तिमन्तं वहन्ति; अत्रिः तं प्रवाहितं दिवं प्रति अनयत्; ते त्वां वर्त्मनि परिभ्रमन्तं पश्यन्ति। यदा त्वं वर्त्मनि परिभ्रमसि, तदा ते त्वां मा हिंस्युः; शुभेन वर्त्मना स्वस्त्ययनं गच्छ; हे सूर्य, दिवं देव्या पृथिवीं च दिनरात्रं मापयन् यथावत् चर। तुभ्यं स्वस्ति यदा त्वं रथे गच्छसि, येन त्वं शीघ्रं परिभ्रमसि; यं ते श्रेष्ठा हरिताः वहन्ति, शतम् अश्वान् वा सप्त वा, बहवः वा। सूर्यः दीप्तिमन्तं सुखयोकं रथं आरोह, शीघ्रं अश्वं प्रज्वालय; ये तव हरिताः उज्ज्वलाः वहन्ति, शतम् अश्वान् वा सप्त वा, बहवः वा। सप्त हरिताः सूर्यः रथाय योजयति, स्वर्णरूपेण दीप्तिमान्, महाबलः; तमः परित्यज्य दीप्तमान् देवः दिवं प्रतिपेदे। महत्या पताका देवः तमः अपाकुरुत, ज्योतिः अपश्यत्; दिव्यः पक्षी, वीरः, अदितेः पुत्रः, सर्वान् लोकान् प्रकाशयामास। उदितः सः रश्मीन् प्रसारयति, सर्वरूपाणि धारयति; स्वेच्छया सः उभौ सागरौ प्रकाशयन्, सर्वान् लोकान् व्याप्य दीप्तिमान्। मायया एते द्वौ अपत्यौ, परितः सागरं चरन्तौ, क्रीडतः; एकः सर्वान् लोकान् पश्यति, अन्यः सुवर्णाश्वैः आकृष्यते। त्रिः दिवि प्रतिष्ठितः असि, हे सूर्य, मासनिर्माणाय; एवं सः स्थिरः, दीप्तिमान्, सर्वाणि भूतानि घोषयन् चरति। उभौ त्वं धर्षयसि, वत्सः इव मातरौ; एषः रहस्यम् पूर्वं देवैः ज्ञातम्। यत् सागरात् परं प्रतिष्ठितम्, तत् सूर्यः ज्ञातुम् इच्छति; तस्य मार्गः विस्तीर्णः, पूर्वः च उत्तरः च। सः प्रयत्नेन तत् प्राप्नोति, यतः प्रत्यागमनं न अस्ति; तेन सः अमृतस्य अन्नं देवेषु न निवारयति। उपरि रश्मयः जातवेदसं देवम् सूर्यं सर्वदृशं वहन्ति। पक्षिणः इव रश्मयः रजनीः सह गच्छन्ति, सर्वदृशं सूर्यं प्रति। तस्य रश्मयः दृष्टाः, तस्य किरणाः जनानाम् मध्ये, अग्निवत् दीप्तिमन्तः। त्वं शीघ्रः सर्वदृशः असि, हे सूर्य, ज्योतिः कर्ता; सर्वेषु लोकेषु प्रभासि। त्वं देवसभां प्रति, मनुष्यसभां प्रति, सर्वं दीप्तिमन्तं लोकं प्रति द्रष्टुम् परिवर्तसे। तेन तेजसा नेत्रेण, हे दीप्तमान्, सर्वाणि भूतानि पश्यसि; त्वं, हे वरुण, पश्यसि। त्वं विस्तीर्णे अन्तरिक्षे गच्छसि, हे सूर्य, तव ज्योतिषा दिनैः सह, सर्वाणि जन्मानि पश्यन्। सप्त हरिताः, अग्निमानाः, सर्वदृशः, त्वां दिव्य सूर्यं रथे वहन्ति। सप्त शीघ्राः अश्व्यः सूर्यस्य रथस्य अपत्यं युक्ताः; ताभिः सः स्वयमेव युक्त्वा याति। रक्तवर्णः तपसा तपस्वी स्वर्गं प्राप्तवान्; सः गर्भं प्रविशति, पुनः जायते; सः देवतानां स्वामी अभवत्। सः सर्वेषु जनासु चरन्, सर्वदिशं प्रति स्थितः, सर्वत्र हस्तयुक्तः, सर्वत्र विस्तृतः—सः उभाभ्यां भुजाभ्यां, पक्षाभ्यां च, एकः देवः द्यावापृथिवी उत्पादयन् धारयति। एकेन पदेन द्विपदात् अधिकं चरति; द्विपदात् त्रिपदं पृष्ठतः प्रति याति; द्विपदात् षट्पदात् अधिकं चरति; ये एकपदाः ते स्वानि शरीराणि संयुञ्जते। अक्लान्तः, अग्रे गच्छन्, यदा कपिशः स्वस्थानं प्रतिपद्यते, दीप्तिमान्, द्वे रूपे करोति; पताकया भूषितः, उदितः, अन्तरिक्षं ध्रियन्, हे दीप्तिमन्, सर्वाणि सूर्यस्य पथः प्रकाशयसि। त्वं महान्, हे सूर्य, महादित्य, महान् असि; तव महिमा महान्, हे आदित्य, सत्यं महान् असि। त्वं दिवि प्रभासि, अन्तरिक्षे प्रभासि, हे पक्षिन्, पृथिव्याम् प्रभासि, आप्सु प्रभासि; उभौ सागरौ तेजसा व्याप्य, हे देव, त्वं वीर्यवान्, ज्योतिषां पतिः। दूरात् सन्निकर्षं गच्छन्, पन्थानं चरन्, शीघ्रः, प्राज्ञः, पक्षी; विष्णुः, विविधदर्शी, शक्त्या स्थितः, सर्वं यत् चरति तद् ध्रियते पताकया। दीप्तिमान्, प्राज्ञः, महाबलः, उज्ज्वलपक्षः, दिवं पृथिवीं च अन्तरिक्षं च प्रकाशयन्; दिनरात्र्या सूर्यं आवृत्य, सर्वानि वीर्याणि दिशः प्रति क्षिपन्। तीक्ष्णः, दीप्तिमान्, रूपेण आवृतः, दुर्गमः, सः प्रवाहान् सृजति; दीप्तमान्, पक्षी, महाबलः, पक्षिणां नेता, सर्वाः दिशः व्याप्य, ताः व्यवस्थापयति। आश्चर्यं देवतानां पताकायाः, मुखं, दीप्तिमान् सूर्यः दिशासु उदितः; दिनस्य कर्ता, तेजसा अतिक्रान्तः, सः सर्वं तमः दुरितं च अपाकरोति। आश्चर्यं देवेषु उदितं मुखं, मित्रवरुणाग्नीनां चक्षुः; त्वं, हे सूर्य, दिवं पृथिवीं च अन्तरिक्षं च पूरयः, त्वं सर्वस्य चराचरस्य आत्मा। त्वां, हे सवितर्, उन्नतम्, रक्तवर्णं, उज्ज्वलपक्षं, दिवि मध्यं दीप्तिमन्तं पश्यामः; यं ते अव्ययं ज्योतिः आहुः, यत् त्रयः अपश्यन्। दिवः शिखरे धावन्तं, उज्ज्वलपक्षं, अदितेः पुत्रं, त्रातुम् उपैषि, भीतः; हे सूर्य, अस्मान् दीर्घायुषः पारय, मा नश् क्षिप्रं मा अस्मिन् त्वयि दुष्कृतं स्यात्। सहस्रदिनैः शीघ्रस्य हंसस्य पक्षाभ्यां दिवं प्रति पतन्तम्; सः सर्वं पश्यन्, सर्वान् लोकान् प्रति उपैति, सर्वान् देवान् हृदि स्थापयित्वा। एवं सूर्यस्य दिव्यं महिमानं, जगतः प्रकाशकस्य, देवतानां नेतुः, सर्वस्य आत्मनः, ऋषयः प्रशंसन्ति।