अग्निः च ब्रह्म च संयुक्तौ, ब्रह्मणाऽप्यन्नं पुष्टम्, ब्रह्मणैव हुतम्। अग्निः, ब्रह्मणैव प्रज्वलितः, रोहितस्य—सूर्यविदः—यज्ञे पूज्यते। कश्चित् सत्ये संनद्धः, अन्यः अप्सु प्रज्वलितः; स एव अग्निः, ब्रह्मणैव प्रज्वलितः, तस्मिन्नेव रोहितस्य यज्ञे पूज्यते। यं वातः परिवेष्टयति, यं इन्द्रः ब्रह्मणस्पतिश्च धारयतः, स अग्निः, ब्रह्मणैव प्रज्वलितः, रोहितस्य यज्ञे पूज्यते। रोहितः, पृथिवीं वेदीं कृत्वा, द्यां दक्षिणां दिशं विधाय, तं सर्वभक्षकमग्निं, विश्वव्यापिनं आत्मानं, संवत्सरस्य घृतैः निर्ममाथ। स अग्निः, सर्वभक्षः, वेदीं च पृथिवीं च अभवत्, संवत्सरस्य घृतं वर्षरूपेण अभवत्; तत्र अग्निः स्वैः स्तोमैः एतान् पर्वतान् उच्चैः स्थापयामास। तान् पर्वतान् स्तोमैः उच्चैः स्थापयित्वा, रोहितः पृथिव्याम् अवदत्—"त्वयि सर्वं यत् अस्ति, यच्च भविष्यति, तद् जायेत।" स यज्ञः प्रथमः अभवत्; यत् अभूत्, यच्च भविष्यति, तत् अपि तस्मात् अजायत; तस्मात् एव इदं सर्वं समुत्पन्नम्, यत् किम् अपि अत्र दीप्तिमान्, तत् रोहितेन ऋषिणा धार्यते। यः पृथिव्यां पादेन संश्रयति, अथवा सूर्यं प्रति मूत्रं त्यजति, तस्य मूलं छिनद्मि, न छायाम्, नान्यां जनयामि। यः मम छायायाः वा मध्ये, अग्नेः वा मध्ये गच्छति, तस्य अपि मूलं छिनद्मि, न छायाम्, नान्यां जनयामि। अद्य कः, हे देव सूर्य, त्वां मम च मध्ये आगच्छति, तस्मात् तस्य दुःस्वप्नान्, मलिन्यम्, अमङ्गलं च वयम् अपाकरोमि। मा वयं पन्थानः परिभ्रमेम, मा यज्ञात् विच्छिद्याम, हे इन्द्र, हे सोम, मा शत्रवः अस्माकं मध्ये स्थेयुः। यः यज्ञस्य संस्ताता, देवेषु सूत्रं प्रविष्टम्, तं हविः वयं उपभुञ्जीमहि। तस्य दीप्तानि पताकानि दिवि शोभमानानि उदितानि; स एव सूर्यः, सर्वान् जनान् पश्यन्, महाव्रतः, सौम्यः। वयं तं सूर्यं स्तौमः—स जगतः पाता, दिशः प्रकाशयन्, स्वैः रश्मिभिः दीप्तः, शीघ्रपक्षः, व्योम्नि शीघ्रगः, यः सर्वाः दिशः प्रकाशयति। स यदा पूर्वां पश्चिमां च दिशं स्वेन नियमेन याति, विविधान् अहान् शक्त्या आकर्षति; हे आदित्य, एषा ते महती महिमा, महत् यशः, त्वं एक एव सर्वं व्याप्य जातः। सप्त हरिताः, बहवः, तं प्राज्ञं शीघ्रं दीप्तं वहन्ति; अत्रिः तं प्रवाहिनं दिवं प्रति अनयत्; ते तव गच्छन्तं पश्यन्ति। मा ते हानिः भूयात् यदा त्वं मार्गे भ्रमसि; शुभेन, कल्याणेन मार्गे गच्छ; हे सूर्य, द्यां च दिव्यां च पृथिवीं दिनरात्रे मापयन् प्रवर्तस्व। कल्याणं ते अस्तु, हे सूर्य, यदा त्वं रथे सञ्चरस्य, येन त्वं शीघ्रं भ्रमसि; त्वां श्रेष्ठाः हरयः वहन्ति, शतं वा सप्त वा बहवः। हे सूर्य, आरुह्य दीप्तं रथं, सुखं सुप्रयुक्तं, शीघ्रं अश्वं प्रज्वालय; ये तव हरिताः वहन्ति, शतं वा सप्त वा बहवः। सप्त हरितान् सूर्यः रथाय युक्तवान् पन्थानाय, सुवर्णरूपेण दीप्तमान्, महाबलः; स दीप्तमान् तमः परित्यज्य मुक्तः, देवः दिवम् आरोहत्। महता पताका देवः समागच्छत्, तमः अपाकुरुत, स प्रकाशम् अपश्यत्; स दिव्यः खगः, स वीरः, अदितेः पुत्रः, सर्वान् लोकान् प्रकाशयामास। उदितः सः रश्मीन् प्रसारितवान्, सर्वरूपाणि धारयति; स्वेच्छया उभे सागरे प्रकाशयन्, सर्वान् लोकान् व्याप्नोति, दीप्तमान्। मायया, एते द्वौ अपत्ये, परितः सञ्चरन्तौ, सागरे क्रीडन्तौ; एकः सर्वान् लोकान् पश्यति, अन्यः सुवर्णरश्मिभिः आकृष्यते। त्रिः दिवि प्रतिष्ठितः असि, हे सूर्य, मासस्य कर्त्रे; एवं त्वं सुव्यवस्थितः, दीप्तमान्, सर्वाणि भूतानि घोषयन् सञ्चरति। त्वं उभे धर्षयसि, यथा वत्सः मातरौ; एवं हि पूर्वम् अपि, देवाः एतद् ब्रह्म विदुः। यत् सागरात् परं प्रतिष्ठितम्, तत् सूर्यः ज्ञातुम् इच्छति; तस्य पन्थाः महान्, विस्तीर्णः, पूर्वः चोत्तरश्च। सः तद् प्रयत्नेन प्राप्नोति, यतः प्रत्यागतिः नास्ति; तेन, सः अमृतस्य अन्नं देवात् न निरोत्य्। ऊर्ध्वं रश्मयः तं जातवेदसं देवं सूर्यं सर्वदृशे वहन्ति। यथा विहङ्गाः प्रयान्ति, एवं ते रश्मयः रात्रिभिः सह गच्छन्ति, सूर्यस्य सर्वदृशः। तस्य रश्मयः दृश्यन्ते, तस्य किरणाः जनानाम् मध्ये, वह्निवत् दीप्तमानाः। त्वं शीघ्रः, सर्वदृश्, हे सूर्य, ज्योतिः कर्ता; त्वं सर्वेषां लोकानां प्रकाशकः। त्वं देवसभा अभिमुखीकरोषि, मानुष्यसमाजान् अभिमुखीकरोषि, सर्वं दीप्तं विश्वं दर्शयितुम् अभिमुखीकरोषि। तेन दीप्तेन चक्षुषा, हे दीप्तमान्, त्वं सर्वाणि भूतानि पश्यसि; त्वं, हे वरुण, पश्यसि। त्वं विस्तीर्णे अन्तरिक्षे सञ्चरन्, हे सूर्य, दिनैः ज्योतिः वहन्, सर्वाणि जन्मानि पश्यसि। सप्त हरिताः त्वां वहन्ति, हे दिव्य सूर्य, तव रथे, ज्वलद्रश्मयः, सर्वदृशः। सप्त शीघ्राः अश्व्याः, सूर्यस्य रथस्य अपत्यानि, युक्ताः; तैः सः स्वयमेव युक्त्वा सञ्चरति। स रक्तः, तपसा तपस्वी, दिवं प्राप; स गर्भं प्रविशति, पुनः जायते; स देवतानाम् ईश्वरः अभवत्। सः सर्वेषु जनासु सञ्चरन्, सर्वदिक्प्रति स्थितः, सर्वत्र हस्तवान्, सर्वत्र व्याप्य, उभाभ्यां बाहुभ्यां पक्षाभ्यां च, एकः देवः दिवं पृथिवीं च सृजन् वहति। एकेन पदेन द्विपदात् अधिकं प्रक्रमति; द्विपदात् त्रिपदं पृष्ठतः प्रति गच्छति; द्विपदात् षट्पदात् अधिकं प्रक्रमति; ये एकपदाः, ते स्वानि तनूनि कल्पयन्ति। निश्श्रमः, पुरतः गच्छन्, यदा पिंगलः स्थितिं गृह्णाति, सः दीप्तमान् द्वे रूपे करोति; पताकया भूषितः, उदितः, अन्तरिक्षाणि बिभ्रद्, हे दीप्तमान्, सर्वाणि सूर्यस्य पन्थानः प्रकाशयसि।