वागधिपः प्रीतिमन्तं मनसि चित्तं च अस्मभ्यं ददातु, गोष्ठे अस्माकं कृते गावः जनयतु, गर्भेषु अपत्यं सृजतु। प्राणः अस्माभिः सौहृदेन सह स्थातु, परमेन्द्रियः त्वां अखण्डितायुः तेजसा च परिवेष्टु। दिव्यः सविता त्वां परितः पातु, अग्निः तेजसा त्वां आवेष्टु, मित्रावरुणौ त्वां धारयेताम्। सर्वाः द्वेषाः दूरं यान्तु, त्वं सुमधुरया वाचा युक्तं राज्यं स्थापय। या चित्त्रवर्णा रथे वहति, हे रोहित, त्वं शोणितवर्णः, शोभनया यात्या, आपः अपसारयन्। रोहिणी तव प्रिया, सुवर्णवर्णा, महती, दीप्तिमती च अस्ति। तया वयं सर्वं धनं जयेम, तया सर्वेषु संग्रामेषु विजयं प्राप्नुयाम। एषा रोहिण्याः आसनं, एषः शोणितस्य पन्थाः, येन चित्त्रवर्णा याति। गन्धर्वाः कश्यपाश्च एनां प्रेषयन्ति, ऋषयः ताम् अविद्यायाः रक्षन्ति। सूर्यस्य अश्वाः ध्वजिनः अमृतं सुखदं रथं नित्यं वहन्ति। शोणितः, दीप्तिमान्, घृतं युक्त्वा, देववत् दिवि चित्त्रवर्णां प्रविशति। शोणितः तीक्ष्णशृङ्गः वृषभः अग्निः सूर्यः च अभवत्, स एव पृथिवीं द्यां च धारयति, तस्मात् देवाः सृष्टिं सृजन्ति। शोणितः महोदधिं विहाय दिवं आरोहत्, शोणितः सम्यक् आरोहत्, शोणितः उदितः। देवानां घृतवतीं अपूर्वां धेनुं विस्तारय, इन्द्रः सोमं पातु, रक्षां भवतु, अग्निः स्तुत्यः शत्रून् अपसारयतु। अग्निः प्रज्वलितः, इन्धनैः दीप्तः, घृतेन वर्धितः, घृतेन हविर्दत्तः। सर्वविजयी अग्निः मम प्रतिद्वन्दिनः सर्वान् नाशयतु। सः तान् हन्तु, सः शत्रून् दहतु। मांसभुजाः अग्निना वयं प्रतिद्वन्दिनः दहामः। इन्द्र! त्वं वज्रेण अधः पतितान् शत्रून् हन्याः, ततः अग्नेः तेजसा मम प्रतिद्वन्दिनः अपसारय। अग्ने, शत्रून् अस्माकं अधः न्यस्य; ये स्वजनाः द्वेषिणः, बृहस्पतिः तान् पीडयतु। इन्द्राग्नी, मित्रावरुणौ च द्वेषिणः अपकुर्वन्तु, तान् शक्तिहीनान् कुर्युः। देव सूर्य, त्वं उत्थाय मम प्रतिद्वन्दिनः नाशय; अश्मना तान् हन्याः, तान् अधमं तमः गच्छन्तु। शिशुः दीप्तिमान्, चिन्तनानां वृषभः, दीप्तपीठे अन्तरिक्षे आरूढः। घृतेन सूर्यशिशुः पूज्यते, ब्रह्मत्वेन तम् ब्रह्मणा पोषयन्ति। दिवं आरोह, पृथिवीं आरोह, राज्यं आरोह, धनं आरोह। अपत्यं आरोह, अमृतत्वं आरोह; शोणितेन तनुं स्पृश। ये देवाः राज्यं धारयन्ति, ते सूर्यं परितः चरन्ति; तैः सह रोहितः सौम्येन राज्यं सौम्येन स्थापयतु। तुभ्यं ब्रह्मणा शुद्धानि यज्ञानि वहन्ति; अश्वाः त्वां पन्थानं वहन्ति। त्वं समुद्रं सागरं च दीप्तिमान् अतीत्य तिष्ठसि। रोहिते दिवं च पृथिवीं च प्रतिष्ठिते, धनस्य जयः, पशूनां जयः, समुदायस्य जयः च। तस्य सहस्रं सप्त च जन्मानि; तव नाभिं जगतः मध्ये वदामि। यशसा त्वं दिशः च प्राचीः च गच्छसि, यशसा पशुषु, यशसा जनासु। यशसा पृथिव्याः अङ्के, हे अदिते, अहं स्याम्, सौम्या सावित्र्याः इव। त्वं तत्र स्थितः, अत्र जानीयाः; समुदायं पश्यसि। अत्रस्थाः दिवि दीप्तमानं प्राज्ञं सूर्यं पश्यन्ति। त्वं देवः सन् देवांश्च पूजयसि, समुद्रे विचरन्। तं एव अग्निं प्रज्वलयन्ति; पारस्य प्राज्ञाः तम् जानन्ति। धेनुः शिशुं वहन्ती एका पदा ऊर्ध्वम्, एका अधः स्थितवती। सा हरिता किञ्चित् अंशेन गता; या सुतिं ददाति, सा अस्मिन्नेव गोष्ठे नास्ति। सा एका पदा, द्विपदा, चतुष्पदा, अष्टपदा, नवपदा च अभवत्। जगतः सहस्राक्षरी रेखा, तस्याः समुद्राः प्रवहन्ति। अमृता दिवं आरोह, मम वाक् प्रवृत्ता। तुभ्यं ब्रह्मणा शुद्धानि यज्ञानि वहन्ति; अश्वाः त्वां पन्थानं वहन्ति। अमृतः जानाति यत् तव पादं दिवि, यत् तव आसनं परमे दिवि। सूर्यः दिवं पश्यति, सूर्यः पृथिवीं पश्यति, सूर्यः आपः पश्यति। सूर्यः भूतस्य एकं चक्षुः, दिवं पृथिवीं च आरोहति। विशालानि वेदिकायाः क्षेत्राणि स्थापिता, वेदिः सज्जिता। तत्र अग्निः हिमं हिमांश्च, रोहितं च स्थापयामास। हिमं हिमांश्च स्थापयित्वा, स्थूणाः पर्वतवत् कृत्वा, अग्निः घृतेन मधुना च ये रोहितस्य ज्योतिः जानन्ति तैः प्रज्वलितः। रोहितस्य ब्रह्मणा अग्निः प्रज्वलितः, ज्योतिषां वेत्ता। तस्मात् हिमः, तस्मात् हिमांश्च, तस्मात् यज्ञः जातः। अग्निः च ब्रह्म च सह वर्धितम्, ब्रह्मणा पोषितम्, ब्रह्मणा हविर्दत्तम्; अग्निः ब्रह्मणा प्रज्वलितः, रोहितस्य यज्ञे सूर्यविद् पूज्यते। एकः सत्ये संहितः, अन्यः आपः प्रज्वलितः; अग्निः ब्रह्मणा प्रज्वलितः, रोहितस्य यज्ञे सूर्यविद् पूज्यते। यं वायुः परिवेष्टु, यं इन्द्रः ब्रह्मणस्पतिश्च धारयतः—अग्निः ब्रह्मणा प्रज्वलितः, रोहितस्य यज्ञे सूर्यविद् पूज्यते। वेदिं पृथिवीं कृत्वा, दिवं दक्षिणां दिशं कृत्वा, रोहितः तं अग्निं सर्वभक्षं, सर्वव्यापिनं, संवत्सरस्य घृतेन अकुरुत। सर्वभक्षः अग्निः वेदिः च पृथिवी अभवत्, संवत्सरस्य घृतेन वर्षा अभवत्; तत्र अग्निः स्वैः सूक्तैः एतान् पर्वतान् उच्चैः स्थापयामास। पर्वतान् उच्चैः स्थापयित्वा, रोहितः पृथिव्यै अवदत्—‘त्वयि सर्वं भवतु, यदस्ति, यच्च भविष्यति।’ स यज्ञः प्रथमः अभवत्, यत् भूतं, यच्च भविष्यति, तत् जातम्; तस्मात् सर्वम् इदं जातम्, यत् किञ्चिदत्र दीप्तमानं, रोहितदर्शिना धार्यते। यो पृथिवीं पदेन स्पृशति, वा सूर्यं प्रति मूत्रं करोति, तस्य मूलं छिनद्मि, न छायाम्, नापि अन्यं करोमि। यो मम छायायाः मध्ये, वा मम अग्नेः मध्ये याति, तस्य मूलं छिनद्मि, न छायाम्, नापि अन्यं करोमि। कः अद्य, हे देव सूर्य, त्वां मम मध्ये आगच्छति, तस्मात् दुःस्वप्नान्, मलिनानि, अमङ्गलानि च वयम् आपोहाम।