सर्वे देवाः, ऋषयः, तथा ब्रह्मविदः एकत्र समागताः। तत्र तस्य रोहितस्य महत्त्वं, यः रक्तवर्णः, विविधानि रूपाणि धारयति, वर्णयन्ति। तस्य उदयाः, तस्य महाः आरोहाः, येन स आकाशं च अन्तरिक्षं च पूरयति, तानि मन्त्रस्य पोषणेन, क्षीरस्य पोषणेन, रक्तराज्ये जाग्रयन्ति। तस्य कुलानि, तापात् उत्पन्नानि, गायत्र्याः अनुचरन्ति, इह आगच्छन्ति। तानि शान्तचित्तेन तं प्रविशन्तु; रक्तः, शुभजातः वत्सः इव, तं समीपं गच्छतु। रक्तः आकाशे स्थितः, सर्वाणि रूपाणि सृजति, युवा, प्रज्ञः। तीक्ष्णाग्निना तेजसा दीप्तिमान्, तृतीयं प्रदेशं प्रियाणि निर्मितवान्। सहस्रशृङ्गः वृषभः, सर्वजन्मनां वेत्ता, घृतैः समर्पितः, सोमेन अनुगतः, बलवान्—मां तव अनाथं मा कुरु, त्वां मा त्यजामि; गोभ्यः वीर्याय च पोषणं ददातु। रक्तः यज्ञस्य जनकः, मुखः च; तस्मै वाचसा, श्रवणेन, मनसा च अहं समर्पयामि। देवाः हर्षपूर्णहृदयैः तं रक्तं समीपं गच्छन्ति; स मां स्तोत्रस्यार्थाय उत्तोलयतु। रक्तः सर्वशिल्पिने यज्ञं स्थापितवान्; तस्मात् शक्तयः मम समीपं आगच्छन्ति। तव नाभिं विश्वासन्ये आसने अहं उद्घोषयामि। त्वं तेजस्विनि जातवेदः, तव समीपे बृहती, पङ्क्तिः, उष्णिह् छन्दः, वषट् अक्षरः, बीजेन सह रक्तः च आरोहितः। स एव भूमेः गर्भं धारयति, स आकाशं धारयति, स अन्तरिक्षं धारयति। ब्रध्नस्य आसने दिव्यलोकान् विस्तारयति। वाक्पते, भूमिः अस्माकं सुखदा भवतु, गर्भः शय्या च शुभदा भवतु। प्राणः मित्रभावेन अत्र स्थातु; परमेश्वरः तव जीवनं तेजसा च आवृत्यतु। वाक्पते, पञ्च ऋतवः, सर्वशिल्पिना अस्माकं कृता, संगता—प्राणः मित्रभावेन स्थातु; परमेश्वरः तव, हे रक्त, जीवनं तेजसा च आवृत्यतु। वाक्पते, हर्षपूर्णं मनः चिन्तनं च अस्माकं दत्तु; गोशाले गोः उत्पत्तिं, गर्भेषु सन्ततिं च जनयतु। प्राणः मित्रभावेन स्थातु; परमेश्वरः तव जीवनं तेजसा च अनवच्छिन्नं आवृत्यतु। दिव्यः सविता तव चारं आवृत्यति, अग्निः तेजसा, मित्रः वरुणः च तव आधारः। सर्वे वैरिणः दूरं गच्छन्तु; आगच्छ, शुभवाचकं राज्यं स्थापय। यं चित्रः रथेन आक्रोषति, हे रक्त, त्वं शोभमानः यत्र जलानि दूरं कर्षसि। रोहिणी, रक्तस्य अनुगा, दीप्तिमती, सुवर्णमयी, महती, शोभा युक्ता। तया सर्वं धनं विजयेम, तया सर्वे युद्धे विजयं प्राप्नुमः। एषा रोहिण्याः आसनं, रक्तस्य मार्गः, येन चित्रः याति। गन्धर्वाः कश्यपाः तां अग्रे गच्छन्ति; ऋषयः तां दुष्टात् रक्षन्ति। सूर्यस्य अश्वाः, ध्वजयुक्ताः, अमृतं सुखदं रथं नित्यं आक्रोषन्ति। रक्तः, घृतयुक्तः देवः, आकाशे चित्रं प्रविष्टवान्। रक्तः, तीक्ष्णशृङ्गः वृषभः, अग्निः सूर्यः च अभवत्। स भूमिं आकाशं च धारयति; तस्मात् देवाः स्वस्य सृष्टिं सृजन्ति। रक्तः महोदधिं आकाशं च आरोहितः; रक्तः सर्वतः आरोहितः, रक्तः उदितः। देवानां घृतवाहिनी गायत्री, स्पर्शरहितं, मापय। इन्द्रः सोमं पिबतु, सुरक्षा भवतु; अग्निः स्तुत्यं, शत्रून् दूरं कुर्यात्। अग्निः ज्वलितः, इन्धनैः ज्वलितः, घृतैः वृद्धः, घृतैः समर्पितः। सर्वविजयी अग्निः मम प्रतिद्वन्द्विनः नाशयतु, सर्वान् विरोधिनः। स तान् हन्तु, स शत्रून् दहतु, ये अस्माकं विरुद्धाः। मांसा-भक्ष्य अग्निना प्रतिद्वन्द्विनः दहामः। अधःमुखान् शत्रून् इन्द्रः वज्रेण हन्तु, बलवान्। ततः अग्नेः शक्त्या प्रतिद्वन्द्विनः दूरं कुर्यात्। अग्ने, शत्रून् अधः निपातय; स्वजनस्य विरोधिनः पीडां कुरु, हे बृहस्पते। इन्द्रः अग्निः मित्रः वरुणः च दुष्टचित्तान् पदैः निपातयन्तु, शक्तिहीनान् कुर्युः। हे देव सूर्य, उद्गच्छ, मम शत्रून् हन्तु। तान् शिलया हन्तु; तान् अधमतमं तमः यातु। वत्सः, दीप्तिमान्, विचारयाम् वृषभः, उज्ज्वलपीठे अन्तरिक्षं आरोहितः। घृतैः सूर्यवत्सं पूजयन्ति; ब्रह्मत्वेन तं ब्रह्मणा पोषयन्ति। आकाशं आरोहि, भूमिं आरोहि, राज्यं आरोहि, धनं आरोहि। सन्ततिं आरोहि, अमृतत्वं आरोहि; रक्तेन स्वदेहं स्पृश। देवाः, राज्यं धारयन्तः, सूर्यं परिभ्रमन्ति; तैः रोहितः, सौम्यभावेन, राज्यं शुभवाचकं स्थापयतु। तव, ब्रह्मणा शुद्धः यज्ञः समर्प्यते; अश्वाः तव मार्गं वहन्ति। त्वं समुद्रं, सागरं च प्रकाशयति। रोहिते स्थिता दिवि भूमिः, धनविजयः, गोविजयः, समवायविजयः। तस्य सहस्रजन्मानि सप्त च; तव नाभिं विश्वमध्यस्थे उद्घोषयामि। तेजसा दिशाः, प्रान्ताः गच्छसि; गोषु, जनिषु च तेजसा। भूम्याः अंकशय्या, हे अदिति, अहं तत्र सौम्या सवित्र्याः इव भवामि। त्वं तत्र स्थितः, अत्र जानासि; समवायान् पश्यसि। अत्र ते दिव्यं सूर्यं आकाशे दीप्तिमन्तं, प्रज्ञं पश्यन्ति। देवतया देवाः सम्मान्यन्ते, त्वं समुद्रे विचरति। तं एव अग्निं ज्वलयन्ति; परे प्रज्ञाः तं जानन्ति। गौः, वत्सं वहन्ती, एका पादेन उपरि, एका अधः स्थितः। सा पीतवर्णा किञ्चित् भागं गत्वा, यत्र प्रसूति, तत्र अस्मिन गोसङ्घे नास्ति। सा एकपदी, द्विपदी, चतुष्पदी, अष्टपदी, नवपदी अभवत्। विश्वस्य सहस्राक्षरी पङ्क्तिः, तस्याः समुद्राः प्रवहन्ति। अमृतः, त्वं दिवं आरोहितः; मम वाक् प्रवृत्ता। तव, ब्रह्मणा शुद्धः यज्ञः समर्प्यते; अश्वाः तव मार्गं वहन्ति। अमृतः जानाति, यत् तव पदं दिवि, यत् तव आसनं परमदिवि। सूर्यः आकाशं पश्यति, सूर्यः भूमिं पश्यति, सूर्यः आपः पश्यति। सूर्यः, सत् एकं नेत्रं, आकाशं भूमिं आरोहितः। विस्तीर्णा वेदिका स्थापिता, यज्ञभूमिः सज्जीक्रियता। तत्र अग्निः हिमं तुषारं च, रोहितं च स्थापयामास। हिमं तुषारं स्थापयित्वा, खम्भान् पर्वतवत् कृत्वा, अग्निः घृतमधुना, रोहितस्य तेजोविद्भिः ज्वलितः। रोहितस्य ब्रह्मणा, अग्निः ज्वलितः, तेजोविद्। तस्मात् तुषारः, तस्मात् हिमं, तस्मात् यज्ञः उत्पन्नः।