एकदा कश्चित् अधर्मात्मा पुरुषः पृथिव्याः सर्वाणि अङ्गानि, संधीन्, मूलानि च छिनत्ति स्म। सः तस्याः पित्र्यं बन्धुजनं विच्छिनत्ति, मातुल्यं च बान्धवं दूरं नयति स्म। सा पृथिवी, ब्राह्मणस्य धेनुः, ब्राह्मणी च, क्षत्रियेन न प्रतिनिवर्तिता चेत्, सर्वाणि विवाहसम्बन्धानि च बान्धवान् विनाशयति स्म। तदा सः पुरुषः स्वगृहहीनः, स्वजनहीनः, अपत्यहीनः, अनाथः, क्षीणश्च भवति स्म। यः एवम् जानन् क्षत्रियः ब्राह्मणात् धेनुं गृह्णाति, तस्येदं फलम्। यदा सा धेनुः निहन्यते, तदा शीघ्रं गृध्राः तस्याः मांसं खादन्ति स्म। यदा सा दह्यते, तदा रोमशास्त्रियः स्त्रियः तस्याः चेष्टितं कुर्वन्त्यः, पापं मांसं हस्ताभ्यां उरसि ताडयन्त्यः, परितः नृत्यन्ति स्म। यदा सा स्वगृहे अस्ति, तदा वृकाः अपि तस्याः मांसं खादन्ति स्म। ततः जनाः शीघ्रं पृच्छन्ति—किं तदा अभवत्, किमेतत्, किमन्यत् इति। सर्वत्र उच्चैः शब्दः—छिन्धि, छिन्धि, छिन्धि, विनाशय, सम्पूर्णं नाशय इति। तदा ब्रह्महत्यायाः भारं गृह्णातु, हेऽङ्गिरसः, तं समर्पय। सा वैश्वदेवी इति कथ्यते, यज्ञसूत्रेण बद्धा। या ज्वलति, सर्वान् सह ज्वलयति, सा ब्रह्मणः वज्रः। हे तीक्ष्णधारे, मृत्युरूपं भूत्वा धाव। सा विजयम्, तेजः, यथेष्टं हविः, सर्वकामान् च ददाति। विजयम् आपाद्य, विजेतृभ्यः अस्मिन्लोके ददाति। हे अनघे, ब्राह्मणशापात् मार्गं भूत्वा रक्ष। बाणलक्ष्यं भूत्वा, हन्तारं नाशय। हे अनघे, ब्रह्महन्तुः, पापकृतः, देवद्विषः, दुष्कृतः शिरः छिन्धि। अग्निः तव कृते पीडितं, दुष्कर्म दहत्विति। पुनः—छिन्धि, छिन्धि, संयुक्तं छिन्धि; दह, दह, सह दह। हे देवि, ब्रह्महन्तारं मूलतः दह। यमस्य लोकात् यथा, सः पापलोकात् दूरं गच्छतु। एवं त्वं, हे देवि, ब्रह्महन्तुः, पापकृतः, देवद्विषः, दुष्कृतः कृते कुरु। शतसंधिन वज्रेण, तीक्ष्णधारेन कर्तरेण, स्कन्धौ छिन्धि, शिरः छिन्धि। केशान् छिन्धि, त्वचं अपाकुरु। मांसं छिन्धि, स्नायून् विदारय। अस्थीनि विदारय, मज्जां निष्कुरु। सर्वाणि अङ्गानि, संधीन् विचालय। अग्निः तं मांसभक्षं पृथिव्याः निष्कासयतु, वायुः तं विशालायाम् अन्तरिक्षात् निष्कासयतु। सूर्यः तं दिवः निष्कासयतु, अधः पततु। तस्मिन्नेव काले, जलमध्ये स्थितः शक्तिमान् उत्तिष्ठतु, वाचां समृद्ध्या युक्तं राज्यं प्रविशतु। यो रक्तवर्णः सर्वं सृष्टवान्, सः त्वां राज्याय सुस्थिरं कृत्वा धारयतु। जलमध्ये स्थितः वीर्यवान् आगच्छतु, स्वस्थानानि आरोहतु। सोमं वहन्, अहं जलानि, ओषधयः, पशून्, चतुष्पदद्विपद् भूतानि अत्र स्थापयामि। हे प्रजापतयः मरुतः, पृष्ण्याः अपत्याः, इन्द्रेण सह शत्रून् विनाशयन्तु। रक्तवर्णः, दानशाली, वः श्रुणोतु; सप्तत्रिंशत् मरुतः, मधुरसङ्गता। सः रक्तवर्णः उत्थितः, आरोहति स्म; गर्भः सर्वेषां भूतानां योनिषु प्राप्तः। तैः सह तं कामयमानं प्राप्नुवन्; मार्गं पश्यन्तः षट् विस्तीर्णाः अत्र राज्यं स्थापयन्त। अत्र रक्तवर्णः वः राज्यं आनयत्; शत्रून् अपाकरोत्, यूयं अविक्लवाः अभवत। तस्मै दिवा-पृथिवी, निधिभिः युक्ते, इच्छां सम्पूरयन्तु। रक्तवर्णः दिवं पृथिवीं च ससर्ज; तत्र परमेष्ठी सूत्रं प्रोत। तत्र अजः, एकपाद्, उपाविशत्; तस्य बलात् दिवा-पृथिवी दृढे अभवताम्। रक्तवर्णेन दिवा-पृथिवी स्थिरं कृतम्; तेन एष आधारः स्थाति, तेन द्यौः। तेन अन्तरिक्षं, मापिताः दिशः; तेन देवाः अमृतत्वं प्राप्नुवन्। रक्तवर्णः सर्वरूपं व्याप्य, वर्धमानः, वर्धयन् च। महत्या श्रीया दिवं आरोहन्, तव राज्यं क्षीरघृतयुतं संयुक्तं भवतु।