यदा यज्ञस्य नेत्रं, तस्यादिम्, तस्य मुखं च, अहं वाङ्मनसा श्रोत्रेण च समर्पयामि। सर्वस्य कर्त्रा विस्तारितेऽस्मिन् यज्ञे देवा अनुकूलाः सन्तु, तत्र सुमना आगच्छन्तु। अग्निः सुमनसः सः साहाय्येन अस्मान् प्रति आगच्छतु। एषा कन्या सौभाग्येन सह अस्मान् प्रति आगच्छतु। सा स्वेच्छया, सभासु, रमणीयेषु च अनुगृहीता स्यात्, विवाहे सौख्यं प्राप्नुयात्। सोमेना, ब्रह्मणा च अनुगृहीता, अर्यम्णा भगेन च संगृहीता, दिव्यस्य सर्गकर्तुः सत्येन अहं विवाहस्य प्रतिज्ञां करोमि। अग्ने, एषा स्त्री पतिं प्राप्नुयात्। राजा सोमः ताम् सौभाग्यवतीं करोति। पुत्रान् जनयन्ती, सा स्वपतिं प्रति राणी स्यात्, सौभाग्येन दीप्तिमन्ती भवतु। यथा मघवतः प्रियः गर्दभो मृगाणां प्रियः अभवत्, सुखोपवेश्यश्च, एवं भगस्य प्रसादेन एषा स्त्री पतिं प्रति प्रियं भवतु, तस्य कदापि अप्रियम् न करोतु। भगस्य नौकां, पूर्णां नित्यगां च, आरोह। तेन भाव्यमानं वरं प्रति आगच्छ। हे धनाधिप, घोषय; वरं उत्साहितं कुरु; तस्य सर्वं कल्याणं कुरु, यो भाव्यः वरः अस्ति। एतत् सुवर्णं, एषः उपग्रहः, एषः वृषभः, भगः च—एतानि पतिभ्यः ददति, यथा वरः ज्ञायताम्। त्वां सविता नयतु, पतिस्त्वां नयतु, भाव्यः वरः च; त्वं, हे ओषधे, एनां तत्र स्थापय। अग्निः सर्वज्ञः, अस्माकं शत्रून् प्रति प्रतियातु, शापान् द्वेषांश्च दहतु। जातवेदाः परेषां सेनां मोहितुम्, तेषां हस्तान् निर्बलान् कर्तुम् अर्हति। मरुतः, उग्राः, एवं सन्निहिताः स्युः; आगच्छन्तु, हन्तु, साहाय्यं च ददतु। एते वसवः, आहूताः, साहाय्याय आगताः; अग्निः तेषां दूतः, सर्वज्ञः, तान् प्रति प्रतियाति। मघवन्, अस्माकं प्रतिरोधिनं शत्रुसैन्यं दह; इन्द्र, वृत्रघ्न, अग्निना सह तद् विनाशय। इन्द्र, तव वज्रः, अश्वयुजः, शत्रून् निपातयतु; यः प्रत्यस्ति, यः पश्चात्, यः दूरस्थः, तान् हन्तु; तेषां सर्वत्र मनांसि चञ्चलानि कुरु। इन्द्र, शत्रूणां सेनां मोहितुम्; अग्निवातबलात् तान् विघटय, विनाशय च। इन्द्रः शत्रुसैन्यं मोहितु, मरुतः बलात् तान् हन्तु; अग्निः तेषां दृष्टिं हरतु, पराजिताः प्रतिनिवर्तन्ताम्। अग्निः, अस्माकं प्राज्ञदूतः, पुरतः आगच्छतु, शापद्वेषौ दहतु; जातवेदाः परेषां मनांसि मोहितु, तान् निर्बलान् करोतु। एषः अग्निः यानि यानि वः हृदयेषु चिन्तनानि, तानि मोहितु; वः वासानि विस्फोटयतु, सर्वथा विघटयतु। इन्द्र, तेषां मनांसि मोहितु, यथा त्वं संकल्पेन अग्रे गच्छसि; अग्निवातबलात् तान् विघटय, विनाशय च। तेषां संकल्पाः भ्रमिताः स्युः, मनांसि मोहितानि स्युः; यदद्य तेषां हृदये, तत् ताभ्यः दूरं कुरु। तेषां मनः गृह्णीहि, मोहितुं च कुरु, तेषां शरीरेभ्यः निर्गच्छ; गत्वा, तेषां हृदये संतापेन दह, शत्रून् गृह्णीहि, विरोधिनः अन्धकारेण हन्तु। या परकीया मरुतां सेना, या अस्मान् प्रति बलयुद्धं करोति, ताम् अन्धकारमायया हन्तु, यथा तेषां कोऽपि अन्यं न जानाति। अत्र सुप्तं जाग्रय, अग्ने, विशालं दिवं व्याप्य प्रकाशय; मरुतः, सर्वज्ञाः, त्वां योजयन्तु, सम्यग् हविषि नयन्तु। दूरादपि, अरुणाः इन्द्रं प्रेरयन्तु, ऋषिः सख्याय प्रेरयतु; यदा देवाः गायत्रीं, बृहतीं, सौत्रामणीं च तस्मै स्थापयन्ति। राजा वरुणः त्वां आपः समुत्सृजतु, सोमः पर्वतेभ्यः आह्वयतु; इन्द्रः ग्रामेभ्यः त्वां आह्वयतु, श्येनवत् वयं जनानां मध्ये अवतीर्याम। श्येनः हविः अन्यक्षेत्रात्, दूरात्, अनवरोधेन, वहतु; अश्विनौ मार्गं सुखं कुर्यातां, स्वजनाः सह प्रविशन्तु। सर्वे जनाः त्वां आह्वयन्तु, मित्राः त्वां आह्वयन्तु; इन्द्रः, अग्निः, सर्वे देवाः जनानां मध्ये तव रक्षां स्थापयन्ति। यः तव आह्वानस्य विरोधकः जायते, यश्च शत्रुः अस्ति, इन्द्र, तं निर्बलं कुरु, अत्र आनय। आगच्छ, बलतेजसा राज्यं गृहाण; एकाधिपः प्रजासु भव, सर्वश्रेष्ठः राजन् भव; सर्वाः दिशः त्वां आह्वयन्तु, अत्र पूज्यः भव। जनाः त्वां राज्याय वृण्वन्तु, एते पञ्च देवदिग्भ्यः त्वां वृण्वन्तु; राज्यस्य शिखरे उपविश, ततः धनं विनयेन वितर। हवयः, स्वबन्धुभिः सह, त्वां प्रति आगच्छन्तु; अग्निः शीघ्रदूतः तैः सह गच्छतु। तव भार्या पुत्राश्च सुमनसः स्युः; महाबल, त्वं बहुधनं पुरतः पश्य। अश्विनौ, मित्रः, वरुणः, सर्वे देवाः, मरुतश्च त्वां प्रथमं आह्वयन्तु। अतः, मनः धनलाभाय स्थापय; ततः, महाबल, अस्मासु धनं वितर। अत्यन्तदूरात् अपि धाव; द्यावापृथिव्यौ तव कल्याणं कुर्याताम्। इति राजा वरुणः वदति; स त्वां आहूतवान्—अत्र आगच्छ। गच्छ, इन्द्र, नराणां मध्ये; त्वं हि विदुषा, वरुणेन सह, स्थितः। स त्वां सभायाम् आहूतवान्; स देवान् उपास्ते, स जनान् व्यवस्थितवान्। समृद्धाः, नानारूपाः, विचित्राः मार्गाः, सर्वे संगम्य, त्वां महान्तं कृतवन्तः। सर्वे तवैक्येन त्वां आह्वयन्तु; महाबलः, अनुकूलः, तव वशे भवतु। पत्ररत्नम् आगतम्, बलवद् वीर्यसम्पन्नम्, प्रतिस्पर्धिनः प्रहारयन्तम्। देववीर्येण, ओषधीनां क्षीरेण, तेजसा च, माम् अक्षयं बलं कुर्यात्। राज्यं मयि स्यात्, हे पत्ररत्न; त्वं स्थैर्यं मे ददाः। अहं जनसमूहे श्रेष्ठतमः, परमश्च स्याम्। यद् रत्नं देवैः वृक्षे गुह्यं स्थापितम्, तेषां प्रियं, तत् देवाः अस्मभ्यं ददतु, दीर्घायुषेण सह। सोमस्य पत्रम्, बलिष्ठं महावीर्यं, आगतम्, इन्द्रेण दत्तम्, वरुणेन रक्षितम्। स प्रियः, महतीं दीप्तिं वहन्, दीर्घायुषे, शतसंपत्सु, स्यात्। पत्ररत्नं मां रक्षतु, आपदः शत्रुप्रहाराच्च। अहम् अन्येभ्यः श्रेष्ठः अस्मि, अर्यम्णः प्रसादेन, संमत्या च। ये कुशलाः—रथकाराः, लौहकाराः, चिन्तकाः—त्वं, हे पत्र, सर्वान् जनान् मम अधीनं कुरु, सर्वतः। ये राजानः, ये राजदत्ताः, सारथयः, ग्रामाध्यक्षाश्च—त्वं, हे पत्र, सर्वान् जनान् मम अधीनं कुरु, सर्वतः। एवं मन्त्रैः, यज्ञैः, स्त्रीविवाहे, शत्रुनाशे, राज्यलाभे, पत्ररत्नस्य प्राप्तौ, ऋषयः, देवाः, वनस्पतयश्च, मानवस्य कल्याणं, विजयम्, ऐश्वर्यं च प्रार्थयन्ति।