अहं परमं सम्पदं प्राप्नोमि, तस्मात् लोकात् परमोऽस्मान् प्राप्तः। घृतं सिञ्चामि, तेन स्नेहेन अभिषिञ्चामि; एषः अङ्गिरसां भागः अस्माकं मध्ये। सत्याय तपसे च, देवेभ्यः एषा निधिः, एषः शुभः निक्षेपः समर्प्यते। सैव न कदापि जुए न वा विवादे नष्टा भवतु, न च अस्माभिः परित्यज्यते। अहं पचामि, अहं ददामि, एषः मे कर्म; दया हेतोः भार्या जाता। नवं जगत् जातं, पुत्रः; युवां तं वृद्धिं प्रति पालयतम्। अत्र न पापं, नापि न्यूनता; मित्रैः मितं किञ्चन न आगच्छति। स्थापितं पात्रं न हीयते; पक्तं न पुनः पाचकं प्रतिनिवर्तते। वयं प्रियं प्रियाय कुर्मः; ये द्विषन्ति, ते यथेष्टं यान्तु। धेनुः मुक्तारज्जुका, स्वेन वत्सेन सह, मृत्युम् अस्माद् वीरात् नुदतु। अग्नयः अन्योन्यं जानन्ति, यः ओषधीः पश्यति, यश्चापां संरक्षकः। यावन्तः देवाः दिवि प्रकाशन्ते, सुवर्णं, तेजः, ते सर्वे पक्ताः अभवन्। एषः पुरुषाणां त्वक् अभवत्, सर्वाणि पशूनि, अन्ये च, अदग्धाः। राजत्वेन स्वं आत्मानं वस्त्रय; एषः वसनः प्रमोदस्य मुखं भवतु। यत् किञ्चित् जुए वदसि, यत् विवादे, अथवा लाभाय अनृतं भाषसे—एकत्र सूत्रे निवसन्तः, तत्र सर्वं मलिनं शम्यताम्। वर्षम् सहस्व, आपः प्रति गच्छ; त्वं देवानां त्वकं, धूमं, उद्गमयति। सर्वत्र प्रसार्य, घृतपृष्ठः, उत्तमं स्थानं प्राप्य, अस्मिन्लोके गच्छ। दिवं शरीरं विविधानि कृतवान्, यथाविज्ञातम्, नानावर्णानि। कृष्णं विशोध्य, पुनः दीप्तिं कृत्वा, यद् रक्तं, तत् अग्नये समर्पयामि। पूर्वदिशं प्रति, अग्नये स्वामिने, कृष्णसंरक्षकाय, आदित्याय, शरधृताय, एतत् समर्पयामः। सः अस्मान् रक्षतु, पालयतु। यत् अत्र जराय विनियुक्तम्, तत् न वृद्ध्याश्रमे न मृत्युं नयतु; तद् अस्माकं पार्श्वे स्थापयतु, वयम् परिपक्वतया संयुज्याम। दक्षिणदिशं प्रति, इन्द्राय स्वामिने, तिर्यगधीशाय, यमाय, शरधृताय, एतत् समर्पयामः। पश्चिमदिशं प्रति, वरुणाय स्वामिने, वितराय, अन्नसंरक्षकाय, शरधृताय, एतत् समर्पयामः। उत्तरदिशं प्रति, सोमाय स्वामिने, स्वयम्भूरक्षाय, शरधृताय, एतत् समर्पयामः। स्थिरदिशं प्रति, विष्णवे स्वामिने, श्यामग्रीवसंरक्षकाय, ओषधीभ्यः, शरधृताभ्यः, एतत् समर्पयामः। ऊर्ध्वदिशं प्रति, बृहस्पतये स्वामिने, श्वेतसंरक्षकाय, वृष्टिकर्त्रे शरधृताय, एतत् समर्पयामः। सर्वत्र, सः अस्मान् रक्षतु, पालयतु। यत् अत्र जराय विनियुक्तम्, तत् न वृद्ध्याश्रमे न मृत्युं नयतु; तद् अस्माकं पार्श्वे स्थापयतु, वयम् परिपक्वतया संयुज्याम। सः वदेत्—"अहं ददामि"—इति, एवं सः तस्याः भुञ्जीत। गौः ब्राह्मणेषु याचमानेषु दातव्या; तेन सा सन्ततौ फलवती भवति। सः तां संततिना क्रीणाति, सः पशून् अपि दास्यति। यः देवगां ऋषिभ्यः याचमान्ये न ददाति, सः देवेभ्यः विच्युतः। तस्याः शृङ्गे मुसलैः भग्नानि, पुच्छं शिलया पिष्टम्, गृहाणि अग्निशलाका दग्धानि, स्वं अन्धेन दत्तम्। रक्तवर्णा अधःसंरक्षकं मूलतः विन्दति; अतः गौः विज्ञाने दुर्ग्राहा इति उच्यते। पादमूलात् तस्याः "विक्लिन्दु" इति नाम विन्द्यते। ये तां मुखेन घ्राणयन्ति, ते अनाम्ना विनश्यन्ति। यः तस्या: कर्णे छिद्रं करोति, सः देवेभ्यः विच्युतः। चिन्तयति—"चिह्नं स्थापयामि"—इति, किन्तु कनिष्ठः स्वं गृह्णाति। यदा कश्चित् तस्या: शिशून् भोगाय छिन्द्यात्, तदा वत्साः म्रियन्ते, वृकः अपत्यं हन्ति। यदा उलूकः तस्या: रक्षका: केशं खादति, तदा बालाः म्रियन्ते, अनाम्नां रोगः बाधते। यदा दासी तस्या: गोमयं आस्वादयति, तदा विकृतं जायते; अतः पापं परिहर्तव्यम्। गौः देवेभ्यः ब्राह्मणैः च सह जाता; तस्मात् ब्राह्मणेषु दातव्या; "एषा स्वस्य रक्षिका" इति वदन्ति। यः तां अरण्यात् आनयति, तस्य देवैः गौः कृता। सा ब्रह्मणा जेतव्या, इति वदन्ति; यः तां प्रियाम् करोति। यः देवगां ऋषिभ्यः याचमान्ये न ददाति, सः देवेभ्यः च ब्राह्मणप्रियात् च विच्युतः। यः तां धारयति, अपरां इच्छति, सः न दत्तस्य जनं हिंसति, न च याचकाय ददाति। यथा निधिः ब्राह्मणानां स्थाप्यते, तथा गौः; तां येषु जायते, ते तां इच्छन्ति। ब्राह्मणाः गवां समीपं यान्ति, स्वं इच्छन्ति; यथा अन्यः तान् जेष्यति, सा तस्या: निग्रहः। सा अनभिज्ञाता त्रिवर्षं विचरेत्, अज्ञातरोगं वहन्ती; हे नारद, ब्राह्मणाः गवां जानन्तु, तदा सा आगच्छति। यः तां देवेषु निधिं घोषितवान्, तं भवः शर्वश्च पर्याचरतो, लक्ष्यीकृत्य। यः तस्या: स्तनं वा स्तन्यं वा न जानाति, पिबितुम् इच्छति, सः यदि शक्ष्यात्, उभाभ्यां दुहेत्। सः तस्या: दूरं शयीत, याचकाय न ददाति; तस्य इच्छाः न पूर्यन्ते, यद्यपि लब्ध्वा दातुम् इच्छति। देवाः गवां याचन्त, ब्राह्मणं तस्या: मुखं कृत्वा; सर्वेभ्यः "हेडा" इति शब्दं ददौ, मानवः तु न। सः पशुभ्यः "हेडा" शब्दं ददौ, गवां ब्राह्मणाय ददौ; यः मर्त्यः देवस्थं भागं स्वीकुर्यात्, सः प्रियः न भवति। यदि अन्ये ब्राह्मणाः शतं गवां पशुपतिं याचन्ते, तदा देवाः तस्यै उचुः—"एवं गौः विदुषां"। यः विदुषां न दत्त्वा, अन्येभ्यः गवां ददाति, तस्मिन् पृथिव्यां देवताभिः सह क्लेशाः स्थाप्यन्ते। देवाः गवां याचन्त, यस्मिन् सा प्रथमं जाता; नारदः तां जानातु, सः देवैः सह तां उन्निनाय। एवं, गौः, देवाः, ब्राह्मणाः, यज्ञः, सत्यं, दानं च, सर्वं धर्मस्य एकं प्रवाहं रूपेण प्रवर्तते, यत्र प्रत्येकः कर्तव्यं ज्ञात्वा, परस्परं रक्षां, दानं, धर्मपालनं च कुर्वन्ति।