धरण्याः अधिष्ठाने समर्थनं स्थापयित्वा, देवाः त्वां स्वस्थानात् न चालयन्तु। या जीवद्भ्यां दम्पत्योः जीवद्भिः पुत्रैः सह वह्निगर्भात् नीतासि, सा त्वं स्थिरा भूयाः। सर्वान् लोकान् विजित्य, सर्वान् कामान् अतिक्रम्य, यूयं समागताः। हे समिध्, हे स्रुच्, एकस्मिन पात्रे एनं समुत्थापयताम्। अस्माकं पुरतः पात्रं विस्तार्य, अग्रे विशदं कुरुत, तेन घृतम् अभिषिञ्चत; इदं पात्रं पूर्यताम्। गावः वत्सेन सह यथा, एवं देवाः शिशुम् स्तन्याय आह्वयन्तु। शय्याकारः इमां विशालां भूमिम् विस्तारयतु, दिव्यम् क्षेत्रं अनुत्तमम् अभिवर्धयतु; तत्र महापक्षः महिषः विश्राम्यतु। हे देवाः, एनं देवेषु समर्पयत। या पत्न्या पच्यते, या पत्या, अथवा अन्येन तव कृते, तां यूयं उभौ समं विमुञ्चताम्, तथा भवतु; संयुक्त्या कर्मणा, एकं लोकं प्राप्नुतं। अस्यां पृथिव्याम् ये सर्वे, अस्माकं पुत्राः ये च अस्माभिः परिवृद्धाः, तान् सर्वान् पात्रे आह्वयत; नाभिं विज्ञाय, बालाः समागच्छन्तु। धनस्य धाराः मधुमदाः, घृतयुताः, अमृतस्य नाभयः, दिव्यम् क्षेत्रम् ताः सर्वाः रक्षिणः षष्टिभिः शरैः संवृणुत। रक्षिणः एते निधिं छादयन्तु, ये च अन्ये शक्तिहीनाः तस्य पार्श्वे सन्तु। अस्माभिः स्थापिता, न्यस्ता, दिव्यम् क्षेत्रम् त्रिभिः गुच्छैः त्रिणि दिवः प्राप्य समारूढम्। अग्निः यथोचितं राक्षसं दहत्विति, मांसभोजी, पिशाचः, अत्र न समीपं आगच्छतु। तम् अपसारयामः, तम् अपावृत्य रुद्धः; हे आदित्याः, अंगिरसः तेन सह संयुज्यन्ताम्। आदित्येभ्यः अंगिरसेभ्यश्च, एषा मधुमती घृतयुक्ता होमाहुति समर्प्यते। शुचिभिः हस्तैः ब्राह्मणः, अव्यथितः, इमां दिव्यां सुशिल्पां भागं आस्वादयति। अहम् एतत् उत्तमं गुच्छं प्राप्तवान्, तस्मात् लोकात् परमोऽपि प्राप्तः। घृतं सिञ्च, घृतैः अभिषिञ्च; एषः अंगिरसां भागः अस्मासु अस्ति। सत्याय तपसे च, देवताभ्यः, एषः निधिः, एषः सुमित्रः निक्षिप्यते। न सः जूयेषु न युद्धेषु नश्यतु; न कदापि वयं तं परित्यजेम। अहं पचामि, अहं ददामि, कर्म मम; पत्नी दयायै जाता। नव्यं जगत् जातम्, पुत्रः; यूयं उभौ तं वृद्धिं प्रति पालयेताम्। अत्र न पापं न हीनता; न मित्रैः मितं किञ्चित् आगच्छति। न्यस्तं पात्रं न न्यूनं, पक्तं न पुनः पाचकं प्रतिनिवर्तते। वयम् प्रियं प्रियाय कुर्मः; द्वेषिणः इच्छया गच्छन्तु। गोः, मुक्तरज्जुः, वत्सेन सह, मृत्युम् अस्मात् पुरुषात् अपाकरोतु। अग्नयः अन्योन्यं जानन्ति, यः ओषधीः पश्यति, यश्च नद्यः; ये देवाः दिवि प्रभान्ति, हिरण्यम्, तेजः, पक्वं जातम्। इदम् मनुष्याणां त्वक् जातम्, सर्वपशूनाम् अपराणां च, अदग्धम्। राजत्वेन त्वं वासय; एषः वसनं हर्षस्य मुखम् अस्तु। यत् क्रीडायां वदसि, यत् संग्रामे, अथवा यत् मिथ्या लाभाय, एकत्र सूत्रे वसन्, तत्र सर्वं मलम् उपन्यस्यताम्। वृष्टिं सहस्व, आपः प्रविश; त्वं देवत्वचं धूमं चोत्थापयसि। सर्वत्र प्रसृतः, घृतपृष्ठः भविष्यसि; उत्तमं आसनं प्राप्य, अस्मिन लोके प्रतिष्ठस्व। दिवः एषः शरीरं नानारूपं कृतम्, यथाविदितम्, नानावर्णम्। कृष्णं शुद्ध्वा, पुनः शुक्लं कृत्वा, यद् रक्तं, तत् अग्नये समर्पयामि। पूर्वदिशं, अग्नये, अधिपाय, कृष्णरक्षसे, आदित्याय, शरधृते, एतत् समर्पयामः। सः अस्मान् पालयतु, रक्षतु। यत् अत्र जरायै निर्दिष्टम्, तत् न मन्द्याय, न मृत्यवे नयतु; तत् अस्माकं पार्श्वे स्थापयतु, वयं च परिपाकेन संयुजेम। दक्षिणदिशं, इन्द्राय, अधिपाय, तिर्यग्राज्ञे, यमाय, शरधृते, एतत् समर्पयामः। सः अस्मान् पालयतु, रक्षतु। यत् अत्र जरायै निर्दिष्टम्, तत् न मन्द्याय, न मृत्यवे नयतु; तत् अस्माकं पार्श्वे स्थापयतु, वयं च परिपाकेन संयुजेम। पश्चिमदिशं, वरुणाय, अधिपाय, विभागिने, अन्नरक्षसे, शरधृते, एतत् समर्पयामः। सः अस्मान् पालयतु, रक्षतु। यत् अत्र जरायै निर्दिष्टम्, तत् न मन्द्याय, न मृत्यवे नयतु; तत् अस्माकं पार्श्वे स्थापयतु, वयं च परिपाकेन संयुजेम। उत्तरदिशं, सोमाय, अधिपाय, स्वयम्भू-रक्षसे, शरधृते, एतत् समर्पयामः। सः अस्मान् पालयतु, रक्षतु। यत् अत्र जरायै निर्दिष्टम्, तत् न मन्द्याय, न मृत्यवे नयतु; तत् अस्माकं पार्श्वे स्थापयतु, वयं च परिपाकेन संयुजेम। स्थिरदिशं, विष्णवे, अधिपाय, कृष्णग्रीवाय रक्षसे, ओषधीभ्यः, शरधृतेभ्यः, एतत् समर्पयामः। सः अस्मान् पालयतु, रक्षतु। यत् अत्र जरायै निर्दिष्टम्, तत् न मन्द्याय, न मृत्यवे नयतु; तत् अस्माकं पार्श्वे स्थापयतु, वयं च परिपाकेन संयुजेम। ऊर्ध्वदिशं, बृहस्पतये, अधिपाय, श्वेतरक्षसे, वर्षणशरधृते, एतत् समर्पयामः। सः अस्मान् पालयतु, रक्षतु। यत् अत्र जरायै निर्दिष्टम्, तत् न मन्द्याय, न मृत्यवे नयतु; तत् अस्माकं पार्श्वे स्थापयतु, वयं च परिपाकेन संयुजेम। सः वदेत्—“अहं ददामि”—इति, एवं तां उपयुञ्जीत। या गौः ब्राह्मणेभ्यः याचमानाभ्यः दातव्या, सा अपत्ये पुत्रेषु च प्रशस्ता भवति। सः ताम् अपत्येन क्रीणाति, पशूंश्च दास्यति। यो देव्या गौः ऋषीणां याचमानानां न ददाति, सः देवैः विच्छिद्यते। तस्याः शृङ्गे मुषलेन भग्नानि, पुच्छं शिलया विक्लिन्नम्, गृहाणि अग्निदग्धानि, स्वं चान्धेन दत्तम्। रक्तवर्णा सा अधिष्ठानात् रक्षकम् उपलभते; अतः, गवां बोधः दुर्लभः इति कथ्यते। पादस्य मूलात् ‘विक्लिन्दु’ इति नाम लभ्यते; ये तां मुखेन घ्राणयन्ति, ते अनाम्ना विनश्यन्ति। योऽस्याः कर्णौ विदारयति, सः देवेषु विच्छिद्यते। सः मन्यते—‘चिह्नं करिष्यामि’—इति, किन्तु कनिष्ठः स्वं स्वं गृह्णाति। यदा कश्चित् सुखार्थं तस्या बालकान् छिन्दति, तदा वत्साः म्रियन्ते, वृकः अपत्यानि हन्ति। यदा उलूकः रक्षका रोमाणि खादति, तदा बालाः म्रियन्ते, अनाम्ना रोगेण पीड्यन्ते। यदा दासी तस्या विष्ठां स्वादयति, तदा विकृतं जातम्; तस्मात् पापं परिहार्यं। सा गौः, देवैः ब्राह्मणैः च सह जाता; तस्मात् सा ब्राह्मणेभ्यः दातव्या, इति वदन्ति—‘सा स्वस्य रक्षिका’ इति। या वनात् आनयति, तस्यै गौः देवेभिः कृता; सा ब्रह्मणा प्राप्या, इति वदन्ति; यः तां प्रियं करोति। यो देव्या गौः ऋषीणां याचमानानां न ददाति, सः देवैः ब्राह्मणानां च प्रियतः विच्छिद्यते। यः तां धारयति, अन्यां च इच्छति, सः अदत्तस्य पुरुषस्य हिंसां करोति, याचकाय च न ददाति। यथा निधिः ब्राह्मणेभ्यः स्थाप्यते, तथा गौः; या यस्मिन् जायते, तां ते अन्विष्यन्ति। एवं मन्त्रैः, विधिभिः, श्रद्धया च, पृथिव्याः, गवां, देवतानां च महत्त्वं, यज्ञस्य च पवित्रता, संयुक्तं सम्यक् अनुवर्णितम्।