वनस्य अधिपः देवैः सह आगतः, असुरान् पिशाचान् च अपाकर्षन्। स उत्तिष्ठति, वाक् वदति; तेन सर्वेषु लोकेषु विजयं प्राप्नुमः। पशवः सप्त वेदीः परिवृत्य स्थिताः, दीप्ताः च युताः, ये च तन्तुं यान्ति। त्रयस्त्रिंशत् देवाः तैः सह मिलिताः; स नः दिव्यं लोकं नयतु। दिव्यं लोकं नयतु; तत्र वयम् अपत्यैः पत्या च सहैव स्याम। सुखाय तव हस्तं गृह्णामि; दुःखं नाशः वैरं च न आगच्छेत्। गृध्नन्तं पापं अपाकर्षामः, तमः अपास्यामः; त्वं मधुरं वदसि। ओदनस्य काष्ठ, उत्तोल्य, मा हिंसीः; मा देवदत्तं तण्डुलं विक्षिपः। यः सर्वत्र व्याप्य अस्ति, यस्य पृष्ठं घृतमयम्, यः पुनः पुनः जन्म प्राप्नोति—स अस्मिन लोके गच्छतु, वर्षेण जीर्णं सूपपात्रं गृह्णातु, तण्डुलं च धान्यं पृथक् कुर्यात्। ब्राह्मणः त्रिलोक्यं ममाप्य उपमितवान्—द्यो, पृथिवी, अन्तरिक्षम्। तेषां रश्मीन् संगृह्य, ते सूपपात्रे पुनः समृद्धिं यान्तु। पशुषु बहु रूपाणि, बहु आकाराणि च, त्वम् एकं रूपं पूर्णत्वे प्राप्नोषि। रक्तवर्णं त्वकं अपाकर्ष; शिला वस्त्रं यथा शुद्धयति, तथा शुद्धयति। पृथिवीं पृथिव्यां स्थापयामि; शरीरं एतत् यथावत्, यद्यपि परिवर्तितम्। यद् उपरि लेखितम्, तद् मम न प्रवाह्येत; ब्रह्मणा तद् अपाकर्षामि। मातरः पुत्रे यथा हर्षं कुर्वन्ति, तथा पृथिवीं पृथिव्यां स्थापयामि। ओवन, घट, वेदि—मा कम्पस्व, यज्ञसाधनैः घृतैः च दृढीकृतः। अग्निः पाककर्ता अग्रतः रक्षतु; इन्द्रः मरुतैः दक्षिणतः रक्षतु; वरुणः पश्चिमे स्थिरं करोतु; सोमः उत्तरतः संयोगं करोतु। शोधिताः निष्यन्दाः प्रवाहन्ति; मेघात् दिवं गच्छन्ति, पृथिव्याः लोकेषु च। जीवन्तः, जीवदायिनः, प्रतिष्ठिताः, पात्रे सिक्ताः—सर्वतः अग्निं प्रज्वलयामि। दिवः आगच्छन्ति, पृथिव्यां संयोगं कुर्वन्ति; अन्तरिक्षे च संयोगं कुर्वन्ति। शुद्धाः, दीप्ताः; ते नः दिव्यं लोकं नयन्तु। ते बलवन्तः, मिताः, दीप्ताः, शुद्धाः, अमृताः च। ताः आपः, गृहस्वामिनोः निर्देशेन, अन्नं पचन्ति, सुशिक्षिताः। गणिताः बिन्दवः पृथिव्यां संयुञ्जन्ते, श्वासेन ओषधिभिः मिताः; अगणिताः, सिक्ताः, सुवर्णवर्णाः, सर्वत्र व्याप्यन्ति, शुद्धाः शुद्ध्याः। उत्तिष्ठन्ति, दीप्तयन्ति, तप्ताः, फेनं बिन्दून् च निष्किपन्ति। यथा वधू पतिं पश्यति, तथा तण्डुलैः त्वं संयोगं प्राप्नोषि। उपविष्टान् उत्तोल्य, जलं स्पृशन्तु। पात्रेषु जलम्; मिताः तण्डुलाः, दिशाः च। काष्ठं दत्त्वा, शीघ्रं, चलामः; सोमः यः ओषधीनां राज्यं परितः कृतवान्, ताः न हिंस्यामः; अन्याः शाखाः नः सन्तु। नवं कुशं अर्पणाय विस्तारय; हृदयस्य प्रियं, चक्षुषो रम्यं। तत्र देवाः देवीभिः सह प्रविशन्तु, ऋतुभिः उपविष्टाः तद् खादन्तु। वनस्य अधिपः विस्तीर्णे कुशे उपविशतु, अग्निहोत्रेण मिते, देवैः सह। त्वष्टृवत्, सुविनिर्मितं रूपं, आगच्छ; पात्रे सर्वत्र त्वां पश्याम। निधेः रक्षिणः षष्टि बाणैः सुपक्वं खादन्तु। तत्र जीवन्तः पितरः पुत्राः च, अग्निलोकं गच्छन्तं नयन्तु। पृथिव्याः अधिष्ठाने अधारय; देवाः त्वां स्थानात् न कम्पयन्तु। यं जीवद्वयं जीवपुत्रैः अग्निविवरणात् नयन्ति। सर्वान् लोकान् विजित्य, सर्वान् कामान् अतिक्रम्य, त्वं संगतः। सूपपात्रे एकस्मिन् पात्रे, सृक्कणी चमसः, तं उत्तोलयन्तु। पात्रं पुरतः विस्तारय, अग्रे विस्तीर्णं कुरु, घृतैः अनुलिप्य; पात्रं पूर्णं भवतु। यथा गौः वत्सेन, देवाः युवानं स्तनं प्रति आह्वयन्तु। शय्याकारः विस्तीर्णं जगत् विस्तारयतु; दिव्यं लोकं अनुत्तमं विस्तारयतु। तत्र महापक्षी महिषः विश्रान्तिं प्राप्नोतु; देवाः तं देवेषु अर्पयन्तु। यद् पत्नी पचति, यद् पतिः, यद् अन्यः, तत् उभौ मुक्त्वा, तथा स्यात्; सहकार्येण, उभौ एकं लोकं प्राप्नोतु। पृथिव्याः ये सर्वे, पुत्राः, ये च अस्मान् परितः उत्पन्नाः—सर्वान् पात्रे आह्वय; नाभिं ज्ञाय, शिशवः संगच्छन्तु। धनस्य धाराः, मधुयुक्ताः, घृतमिश्रिताः, अमृतस्य नाभयः—दिव्यं लोकं तान् सर्वान् आवृत्य, निधेः रक्षिणः षष्टि बाणैः। निधेः रक्षिणः एतत् निक्षेपं आच्छादयन्तु, अन्ये निर्बलाः तस्य परितः सन्तु। अस्माभिः स्थापितम्, निक्षिप्तम्, दिव्यं लोकं त्रिभिः गठैः त्रिणि दिवः प्राप्तम्। अग्निः राक्षसं दग्ध्वा, यथायोग्यं; मांसभक्षकः पिशाचः अत्र न आगच्छेत्। तं अपाकर्षामः, तं निष्किपामः; आदित्याः, अंगिरसः तेन संयुज्यन्तु। आदित्येभ्यः अंगिरसेभ्यः मधुयुक्तं घृतमिश्रितं हविः अर्पयामि। शुद्धहस्तः ब्राह्मणः, अनाहतः, दिव्यं, सुविनिर्मितं भागं उपभुङ्क्ते। अहं एतत् उच्चतम् गठं प्राप्तवान्, तस्मात् लोकात् परं प्राप्तम्। घृतं सिञ्च, घृतैः अनुलिप्य; एषः अंगिरसां भागः अस्माकं मध्ये। सत्यम् तपस्यै, देवेषु, एतत् निधिं, शुभं निक्षेपं अर्पयामि। जुए न नष्टं भवेत्, न विवादे; न कदापि त्यक्तं भवेत्। पचामि, ददामि, कर्म मम; पत्नी दया हेतु जन्मिता। नवं लोकं पुत्रः जातः; उभौ तं वृद्ध्याः साहाय्यं कुर्याताम्। अत्र दोषः नास्ति, न अपूर्णता; मित्रैः न मितं किमपि आगच्छति। स्थापितं पात्रं न अपूर्णम्; पक्तम् कुक्वे पुनः न प्रतिनिवर्तते। प्रियं प्रियाय कुर्याम; द्वेषिणः इच्छया यान्तु। गौः विमुक्ता, वत्सेन सह, मृत्युम् अस्मात् पुरुषात् अपाकर्षतु। अग्नयः परस्परं जानन्ति; ओषधीनां पालः, नदीनां पालः च। यावन्तः देवाः दिवि दीप्ताः, सुवर्णमयः, प्रकाशः, ते पक्वः अभवन्। एषः पुरुषाणां त्वक् अभवत्, सर्वपशूनां, अन्येषां च, अदग्धः। राज्येन आत्मानम् आवृत्य, एषः वस्त्रं हर्षस्य मुखं भवतु। यद् त्वं जुए वदसि, यद् विवादे, यद् लाभाय मिथ्या वदसि—एकत्र सूत्रे स्थितं, तत्र सर्वं अशुद्धिं स्थापय। वर्षं सहन्य, जलं प्रविश्य; त्वं देवत्वक्, धूमं, उद्वापयति। सर्वत्र व्याप्य, घृतपृष्ठः, उत्तमं आसनं प्राप्य, अस्मिन लोके गच्छ। दिवः शरीरं नानारूपं कृतम्, यथाज्ञेयम्, नानावर्णम्। कृष्णं शुद्धयित्वा, पुनः दीप्तं कृत्वा, यद् रक्तं, तत् अग्नये अर्पयामि।