पिता यत् भोजनं स्वकृते पुत्राय पाचयति, माता च तद् एव, शत्रुभ्यः विमोचनाय तथा वाङ्मलिन्यस्य शमनाय, तत् भोजनं शतधारं दिव्यम्, व्याप्तम् अन्तरिक्षयोः महतोः प्रदेशयोः, तत्र प्रवहति। तौ स्वर्गलोकौ, तौ भूम्यौ, तानि दिव्यानि क्षेत्राणि यज्ञकर्तृभिः विजितानि; तेषु अग्रे दीप्तं मधुमद् अधिष्ठानं विद्यते, तस्मिन् स्थानं प्राप्य, वृद्धावस्थायां पुत्रैः सह शरणं यच्छेताम्। पूर्वदिशं गृह्णीत, या नित्यं प्रवर्धते; श्रद्धावन्तः एषं लोकं प्राप्नुवन्ति। यत् अग्नौ दम्पत्योः कृते पच्यते, तत्रैव शरणं गच्छेथां, तस्य रक्षायै। दक्षिणदिशं प्रति परिक्रामेत, पात्रं प्रति सम्प्रविश्य; तत्र यमः पित्रृभिः सह पक्तायै प्रचुरं शरणं प्रयच्छति। पश्चिमदिशं प्रति याहि, सा श्रेष्ठा, यत्र सोमः अधिपतिः, सौम्यं च ददाति; तत्रैव शरणं गच्छेत, साधुभिः सह संयुज्य, तत्र पक्ते दम्पती संयुक्तौ भवेताम्। उत्तरदिशः प्रजाभिः श्रेष्ठा; तया एव आरम्भः क्रियते। पङ्क्तिर्छन्दः पुरुषः अभवत्, सर्वैः भूतेः सह; सर्वाङ्गैः सह संयुक्तिं प्राप्नुयाम। विराज् स्थिरा भूयात्, पूजिता च; सुतानां मम च शुभा भवतु। हे देवि अदिति, सर्ववरणे, पक्तं रक्ष, यथा गोपालः गावः रक्षति। पिता यथा पुत्रान् आलिङ्गति, तथा अस्मासु एकत्वं कुरु; सौम्यानि वातानि अस्मिन भूमौ वहन्तु। हे देवि, यमस्य भोजनं पचन्ती, तद् उष्मा सत्यम् अस्माकं भूयात्। यत् काकः कृष्णः अत्र आगतः, विचरन्, किञ्चिद् छिद्रे लब्धवान्; या दासी स्रवद्भिः हस्तैः स्पृष्टवती, वा उखालमुषलयोः शुद्धिं कृतवती— एष शिलायाः विस्तीर्णा अधिष्ठानं, जीवदायिनी, परिष्कृतं छिद्रैः, रक्षतु रक्षांसि। चर्मणि आरोह, महद् रक्षणं ददातु; दम्पत्योः नप्तरं दुरितं मा स्यात्। वनस्पतिः देवैः सह आगतः, रक्षांसि पिशाचांश्च अपास्य; स उत्थाय वदति, तेन सर्वान् लोकान् विजेयाम। पशवः सप्त वेदिं परिवृत्य स्थिताः, दीप्ताः च ये, अपि च ये पतन्ति; त्रयस्त्रिंशद्देवा तैः सह संयुक्ताः, स नः स्वर्गलोकं नयतु। स्वर्गलोकं प्रति नयतु, सुतैः पत्न्या च सह अस्मान्; तव हस्तं गृह्णामि, सुखाय; न दुरितं, न नाशः, न शत्रुत्वं अस्मान् प्राप्नुयात्। गृह्णीमहि दुष्टं गृहीत्वा, तमः अपसारयाम; त्वं मधुरं वदसि। हे दारुयन्त्र, उत्तोल्य, मा हिंसिषः; देवेषु यज्यमाने अक्षतं मा विकीर्णाः। या सर्वत्र व्याप्य स्थितासि, या पृष्ठं घृतमयम्, या पुनः जन्म प्राप्स्यसि—इमं लोकं प्रतिगच्छ, वृष्ट्याभिवृद्धं सुपप्रं गृहाण, तेन तुषं तण्डुलात् पृथक् कुर्यात्। त्रयो लोकाः ब्राह्मणेन मिताः; एष स्वर्गः, पृथिवी, अन्तरिक्षम्। तेषां रश्मीन् संहृत्य, ते पुनर् वृष्ट्याः अभिवृद्ध्य, सुपप्रे प्रतिनिवर्तन्ते। पशुषु नानारूपवती या, सा पूर्णे एकरूपा भवति; एतां रक्तचर्म त्वं अपाकुरु, शिला वस्त्रं यथा शुद्धयति। त्वां, पृथिवि, पृथिव्यां स्थापयामि; शरीरं एकं, यद्यपि विकृतम्। यत् उपरि लेखितं हविषा, तत् मत्तः मा प्रव्रजेत्; ब्रह्मणा तद् अपाकरोमि। या माता पुत्रे हृष्यति, तथा त्वां पृथिव्यां स्थापयामि। हे चुल्हि, पात्र, वेदि—मा कम्पस्व, यज्ञोपकरणैः घृतेन च दृढीकृता। अग्निः पाचकः त्वां पुरतः पातु; इन्द्रः मरुद्भिः दक्षिणतः; वरुणः पश्चिमे त्वां स्थिरीकरोतु; सोमः उत्तरतः संयुनक्ति। छिद्रैः परिष्कृताः प्रवहन्ति; मेघात् स्वर्गं भूमिं च गच्छन्ति। ते जीवन्तः, प्राणदाः, प्रतिष्ठिताः, पात्रे प्रक्षिप्ताः, सर्वतोऽग्निं सन्दधामि। स्वर्गात् आगच्छन्ति, पृथिव्यां संयुज्यन्ते; अन्तरिक्षेऽपि संयुज्यन्ते। शुद्धाः, दीप्ताः; स्वर्गलोकं नयन्तु। ताः शक्तिमन्तः, मिताः, दीप्ताः, अमृताः, शुद्धाः; ताः आपः गृहपतिभ्यां उपदिष्टाः, पक्तं सुशिक्षिता पचन्ति। गणिताः बिन्दवः पृथिव्यां संयुज्यन्ते, श्वासैः ओषधिभिश्च मिताः; अगणिताः, स्रवमाणाः, सुवर्णमयाः, सर्वत्र व्याप्य, शुद्धाः। उत्थाय दीप्ताः, सन्तप्ताः, फेनं बिन्दून् च स्रजन्ति; वध्वा इव पतिं पश्यन्त्यः, अनेन तण्डुलैः त्वं संयुक्ता भवसि। उत्तिष्ठन्तु उपविष्टाः, आपः स्पृशन्तु; एतेषु पात्रेषु आपः, एते मिताः तण्डुलाः, एताः दिशः। परशुं समर्पय, शीघ्रं कुरु, छिन्दाम, ओषधीः मा हिंसाम, येषां राज्यं सोमः परिवृत्य स्थितः; अन्याः शाखाः अस्माकं स्युः। नवम् कुशम् विस्तरय, हविषे प्रियं, हृदयस्य प्रियं, नेत्रस्य रमणीयम्; तत्र देवाः देव्या सह प्रविशन्तु, ऋतुभिः सह उपविष्टाः, एतत् खादन्तु। हे वनस्पते, अग्निहविषा मिते कुशे उपविश, देवैः सह; त्वष्टृवद् उत्तमं रूपं गृहीत्वा आगच्छ, पात्रस्य चार्ये दृश्यस्व। निधीनां रक्षिणः षष्ट्यृक्षैः, पक्तं सुपाकं खादन्तु। स जीवन् पित्रृभिः पुत्रैः च सह, अग्निस्य स्वर्गलोकं यान्तु। पृथिव्याः अधिष्ठाने स्थापय, दृढीकुरु; देवाः त्वां स्थानात् मा चालयन्तु। यं जीवदम्पती जीवत्पुत्रैः अग्निकुंडात् नयन्ति। सर्वान् लोकान् विजित्य, सर्वान् कामान् अतिक्रम्य, यूयं एकत्र समागताः; ओदनश्च, चमसश्च, एके पात्रे एनं उत्थापयन्तु। पात्रं पुरतः विस्तरय, पूर्वे विस्तीर्णं कुरु, घृतेन अनुलेपय; एतत् पात्रं पूर्यताम्। धेनुः वत्सं यथा स्तन्याय आह्वयति, तथा देवाः नवजातं स्तन्यं प्रति आह्वयन्तु। शय्याकारः एतं विश्वं विस्तरतु, स्वर्गलोकः असमानः विस्तीर्यताम्; तत्र महापक्षी महिषः विश्रान्तिं लभेत। हे देवाः, एनं देवेषु समर्पयन्तु। या यद् पत्न्या पच्यते, वा पतिना, अथवा अन्येन, तद् उभयं स्रष्टव्यं, तथैव; संयुक्त्य, एकं लोकं प्राप्नुयाताम्। ये पृथिव्यां स्थिताः, अस्माकं पुत्राः, ये च अस्मान् पर्युपसृज्य उत्पन्नाः—तान् सर्वान् पात्रे आह्वय; नाभिं विज्ञाय, सन्तानाः संगच्छन्तु। धनस्य धारा, मधुना पूर्णाः, घृतेन मिश्रिताः, अमृतस्य नाभयः—ताः स्वर्गलोकः आवृणोतु, निधीनां रक्षिणः षष्ट्यृक्षैः। निधीनां रक्षिणः एतां निधिं आवृत्यन्तु, ये च अन्ये शक्तिहीनाः तस्यां परितः स्युः। अस्माभिः स्थापितं, स्थापितम्, स्वर्गलोकः त्रिभिः पुटैः समारूढः, त्रीन् स्वर्गान् प्राप्नोति। अग्निः रक्षांसि यथोचितं दहत्व्; मांसादः, पिशाचः, अत्र मा आगच्छेत्। तम् अपसारयाम, निष्कासयाम; हे आदित्या, अङ्गिरसः तेन सह स्यु:। आदित्येभ्यः अङ्गिरोभ्यश्च एतत् मधुमद् घृतयुक्तं हविः समर्पयामि। शुद्धहस्तेन ब्राह्मणः, अव्यथितः, एतत् दिव्यम्, सुशिल्पितं भागम् अश्नाति।