ये केचन देवद्भ्यः विच्छिन्नाः सन्ति, ते सदा पापे वर्तन्ते; तान् मांसभक्षकान् अग्निः, अश्व इव समीपस्थः, तृणानि यथा प्रेरयेत्, अनुसरति। ये श्रद्धाहीनाः, लोभेन धनस्य लालसाः, मांसभक्ष्यसमाजिनः सन्ति, ते परस्यैव पात्रं सदा पूरयन्ति। मनश्च अपतति इव दृश्यते, पुनः पुनरागच्छति; पण्डितः मांसभक्षकान् ज्ञात्वा, तान् अग्नेः समीपात् दूरं रक्षति। पशूनां भागः कृष्णा अविका, मांसभक्षकस्य भागः सीसकं, तेषां चन्द्रमाः इति कथ्यते; ते तु पिष्टकुल्माषः तव भागः—तं हविर्यजस्व, अरण्येन सह संनद्धः भव। इन्द्रः काष्ठपुष्पैः, तिलच्छदैः, दर्भेण च, अरण्या च पूज्य, तद् अग्न्यायनं कृतवान्, तेन यमस्याग्निः प्रज्वलितः। सूर्यं पश्चिमदिशं प्रत्यावर्त्य, धीरः मार्गमाविशत्; तेषां प्राणान् अन्यत्र न्यधत्त, दीर्घायुषः एतान् अत्र विमुञ्चामि। मनुष्यः मनुष्यस्य उपरि चर्मणि तिष्ठति; तत्र तव प्रियं यः त्वदर्थं यतते, आह्वयस्व। यत्र युवां प्रथमे समागतम्, तत्रैव यमलोके तावद् आयुः भवतु। तव दृष्टिः, बलं, तेजः, वीर्यं च तावत् एव अस्तु; अग्निः प्रज्वलितः शरीरे संयुक्तः, तदा, अन्नं पच्यमानं, युग्मत्वेन संयुक्तौ भवथः। इह लोके सह, देवयानपथे सह, यमस्य लोके सह समागच्छताम्; शुद्धीकर्तृभिः शुद्धीकृतौ, यदि बीजं उत्पन्नं, तद् आह्वयेताम्। आपः पुत्राः, संगच्छध्वं, जीवमेतं परिवेष्टनं कुरुत; अमृतं यदन्नं, या जननी पचति, तद् वितरध्वं। पितुः यदन्नं, मातुः च, रिपुभ्यः विमोचनाय, वाङ्मलिन्यः च, तदन्नं शतधारं स्वर्गं, व्योमानि व्याप्नोति। द्वे द्यौ, द्वे पृथिव्यौ, ये स्वर्गलोकाः यज्ञैः जिताः, तेषु प्रथमः तेजस्वी मधुमान्; तत्र वृद्धेः सुतैः सह शरणं गच्छ। पूर्वदिशं गृहाण, सदा प्रवर्धमानः; श्रद्धावन्तः एतं लोकं प्राप्नुवन्ति। यद् अग्नौ पच्यते, दम्पत्योः रक्षणाय तत्र शरणं गच्छताम्। दक्षिणां दिशं प्रति, परिचर, पात्रमुपगच्छ; तत्र यमः पितृभिः सह, पक्तायै महद् आश्रयणं दत्ते। पश्चिमदिशं प्रति, या श्रेष्ठा, गच्छ; तत्र सोमः अधिपः, सौम्यं ददाति; तत्र शरणं गच्छ, साधुभिः संयुक्तः भव; तत्र अन्नं पच्यमानं, दम्पत्योः संयोगः भवति। उत्तरदिक् प्रजायाः श्रेष्ठा; तया आरभ्य आरम्भः अस्तु। पङ्क्तिर्छन्दः पुरुषः अभवत्, सर्वैः भूतेभिः सह; सर्वाङ्गैः सह ऐक्यं प्राप्नुयाम। एषा विराज् स्थिरा, पूज्या च भवतु; सा सन्तानाय, मम च, शुभा भवतु। अदिते, सर्ववरणे, अन्नं रक्ष, यथा गोपालः गावः रक्षति। पिता यथा पुत्रान् आलिङ्गति, एवं अस्मान् एकीकुरु; मृदुनी वाता इह भूमौ वहन्तु। देवी, यमस्य अन्नं पचसि, तस्य तापः, सत्यं च अस्माकं भवतु। यद् कृष्णपक्षी अत्र आगतः, छिद्रे किंचित् प्राप्य विचरति; या दासी स्निग्धहस्ता स्पृष्टवती, ऊर्णाचूर्णं च मार्जयति— एषा विस्तीर्णाधारा शिला, जीवनप्रदा, शुद्धीकृता, रक्षो हन्यात्। चर्मणि आरोह, महद् रक्षणं दत्त; न दम्पत्योः पौत्रशापः आगच्छतु। वनस्पतिः देवैः सह आगतः, रक्षांसि, पिशाचांश्च अपास्य; स उत्थाय वदति, तेन सर्वान् लोकान् जयेम। पशवः सप्त होमस्थलानि परिवेष्टन्ते, दीप्ताः, अपि च ये विवदन्ति; त्रयस्त्रिंशत् देवाः तैः सह युज्यन्ते; स नः स्वर्गलोकं नयतु। स्वर्गलोकं नयतु, सुतैः, दम्पत्योः सह; तव हस्तं सुखाय गृह्णामि; न अपमृत्युः, न क्षयः, न द्वेषः अस्मान् प्राप्नुयात्। दुष्टं ग्रहणीयं अपास्म, तमः अपाकरोमि, त्वं मधुरं भाषसे; दारूणि उत्तोल्य, मा हिंसिषः; न च देवाय समर्प्यमाणं तण्डुलं विक्षिप। या सर्वत्र व्याप्यते, यस्य पृष्ठं घृतं, या पुनर्जायते—एषा लोके गच्छ, वर्षेण जीर्णं सुपप्रं गृहाण, तण्डुलकर्षणं कुरु। त्रयो लोका ब्राह्मणेन मिताः—एष स्वर्गः, पृथिवी, अन्तरिक्षम्। तेषां रश्मीन् संहृत्य, पुनः सुपप्रे संप्रसन्नाः भवन्तु। पशुषु नानारूपा, अन्ते पूर्णरूपा; एतत् रक्तचर्म अपास्य, शिला वस्त्रं यथा शुद्धयति, तद्वत् शुद्ध्यति। त्वाम्, पृथिवि, पृथिव्यां स्थापयामि; शरीरं तद् एव, यद्यपि विकृतम्। यद् उपरि लिखितं हविषा, तद् मम न व्यपगच्छतु; ब्रह्मणा तद् अपाकरोमि। यथा माता पुत्रे हृष्यति, तथा त्वां पृथिव्यां स्थापयामि। ओष्ठ, पात्र, वेदि—मा कम्पस्व, यज्ञोपकरणैः, घृतेन च, दृढीकृतः भव। अग्निः पाचकः पुरतः रक्षतु; इन्द्रः मरुद्भिः दक्षिणतः; वरुणः पश्चिमे स्थिरीकुर्यात्; सोमः उत्तरतः संयोगं करोतु। शुद्धीकृताः, तन्तुभिः, वहन्ति; मेघात् स्वर्गं, पृथिव्यां च यान्ति। ये जीवन्तः, जीवनदाः, प्रतिष्ठिताः, पात्रे निवेशिताः, तान् सर्वतः अग्निं सृजामि। ते स्वर्गात् आगच्छन्ति, पृथिव्यां युज्यन्ते; अन्तरिक्षे च संयुज्यन्ते। शुद्धाः सन्तः, दीप्तिमन्तः; स्वर्गलोकं नयन्तु। बलिनः, मिताः, दीप्ताः, शुद्धाः, अमृताः; ताः आपः, गृहपतिभ्यां शिक्षिताः, अन्नं पचन्ति, सुप्रणीताः। गणिताः बिन्दवः पृथिव्यां संयुज्यन्ते, प्राणैः, ओषधिभिः मिताः; अगणिताः, स्रवमाणाः, सुवर्णमयाः, सर्वत्र व्याप्यन्ति, शुद्धाः। उत्थाय, दीप्तिमन्तः, सन्तप्ताः, फेनं बिन्दून् च सृजन्ति; वधूमिव पत्युः दर्शनेन, एषु धान्येषु संयुज्यसे। उत्तिष्ठन्तु उपविष्टाः, आपः स्पृशन्तु; एतेषु पात्रेषु आपः, एते मितधान्यानि, एता दिशः। काष्ठं समर्पय, शीघ्रं कुरु, वनेषु सोमेन परितः, ओषधीनाम् अहिंसया छिन्धि; अन्यानि अंकुराणि अस्माकं स्युः। नूतनं कुशं विस्तारय, हृदयप्रियं, नेत्रप्रियं; तस्मिन् देवाः देव्या सह प्रविशन्तु, तदन्नं ऋतुभिः उपविष्टाः खादन्तु। वनस्पते, अग्निहोत्रेण मिते कुशे उपविश, देवैः सह; त्वष्टेव सुसंस्कृतः रूपेण, अत्र आगच्छ; पात्रस्य चतुर्दिशं पश्याम। निधिपालकाः षष्ट्या इषुभिः, सुपाकं खादन्तु; तस्मिन् जीवतः पितरः पुत्राः च, तं अग्न्याः स्वर्गलोकं नयन्तु। एवं सम्यक् ऋषिभिः, देवैः च, पितृभिः च, आपः, अग्निः, पृथिवी, दिग्बन्धाः च, अन्नं, यज्ञोपकरणानि, दम्पत्यः च, सर्वे एकत्र संगच्छन्ति, स्वर्गलोकाय, दीर्घायुषः, सौख्याय, ऐश्वर्याय च।