ये केचन मृत्योरधिष्ठानं समतिक्रम्य दीर्घमायुः स्थापयन्ति, ते सभायां समुपविश्य मृत्युमपाकुर्वन्ति, जीवन्तः सन्तः संमिलन्तः समागमे वदेम। ताः स्त्रियः, या विधवा न स्युः, साध्व्यः पतिव्रताः, तैलघृताभ्यां स्वदेहं स्पृशन्तु; निरश्रुवः, निरामयाः, धनधान्यसमृद्धाः, जन्मनः गर्भं प्रथमतः आरोहन्तु। अहं होमेन एते द्वौ पृथक् स्थापयामि, मन्त्रेण व्यवस्थितौ करोमि; पितॄणां पिण्डं अक्षय्यं रक्षामि, दीर्घायुषा एतान् समुन्मोचयामि। यमग्निं पितरः हृदि निधायामासुः, सः अमृतः मर्त्येषु; तं देवमात्मनि गृह्णीयाम्, स नः न हिंस्यात्, न च वयं तं हिंस्याम। गृहाग्ने, ये मांसभक्षका गृहात् अपाकृताः, तान् दक्षिणतो नय; ये पितृभ्यः, आत्मनः, ऋत्विजः प्रियतमा, तान् प्रियं कुरु। यः ज्येष्ठपुत्रस्य अग्निः, स मांसभक्षणं न वर्जयेत्, स द्विविधं धनं गृह्णाति, शेषं भुङ्क्ते। यत् किमपि कृष्यते, यत् किमपि विजयते, यत् किमपि धनद्वारा लभते, तद् मर्त्यस्य न भवति, यदि मांसभक्षको न निष्कास्यते। यः मांसभक्षकमनुवर्तते, स यज्ञायोग्यो न भवति, तेजो नश्यति, हविर्न भुङ्क्ते; स क्षेत्रस्य फलम्, धेनोः क्षीरं छिनत्ति। मर्त्यः पुनः पुनः लोभेन दुःखमुद्गिरति; प्राज्ञः मांसभक्षान् ज्ञात्वा, तानग्नेः दूरं करोतु। या स्त्री पतिं विना वसति, तस्याः गृहाणि गृह्य पुनः निर्मीयन्ते; यो वेदवित्, स मांसभक्षं निष्कासयेत्। यद् किञ्चिद् अशुचिरपि वा पापं कृतं, तत् आपः अस्मान् तस्मात्, अग्निसमीपस्थात् च शुद्धयन्तु। या आपः अधः समुत्थाय उत्तरदिशं प्रवहन्ति, ताः दिव्यैः पन्थाभिः प्राणिनः वहन्ति; वृषगिरिपृष्ठे प्राचीन्यः नद्यः पुनः प्रवर्तन्ते। अग्ने, मांसभक्षं, मांसादं अपाकुरु; हविः देवेषु नय। अयं मांसभक्षः प्रविष्टः, अयं मांसभक्षः अनुगतः; तौ द्वौ व्याघ्रौ कृत्वा, तं पापं निष्कासयामि, शुभं स्थापयामि। देवतानां परिधिः अन्तः, मनुष्याणां सीमाः बहिः; गृहपतिरग्निः मध्यस्थः तिष्ठति। अग्ने, जीवतः प्राणं नय, मृतः पितृलोकं गच्छतु; गृहपतये स्थिताय, शत्रुं अपाकृत्य, श्रेष्ठं मार्गं ददातु। अग्ने, सर्वान् प्रतिस्पर्धान् सहस्व, तेषां बलं धनं च अस्मासु स्थापय। एषं इन्द्राग्निं गृह्णीध्वम्, सः त्वां पापात् दोषाच्च नयतु; तेन पतितं शरं नाशय, तेन रुद्रस्य रक्षां प्राप्नुयाम। एषं वृषभं, एषं नौकां गृह्णीध्वम्; स त्वां पापात् दोषाच्च नयतु; सवितुः नौकां आरोहत, षड्भिः पन्थाभिः सुरक्षितः स्यात्। स यः दिवानिशं गृहं वहन्, स्थिरः सेतु इव तिष्ठति, वीर्यवान्; स्वस्थं सुखशय्यां वहन्, अस्मान् युगवत् सुरभिं कुर्यात्। ते देवात् वियुक्ताः, पापे नित्यं जीवन्ति; अग्निः अश्ववत् समीपस्थं मांसभक्षं तुदति, यथा नलिकाः तुद्यन्ते। ये श्रद्धाहीनाः, लोभिनः, मांसभक्षसमाजिनः, ते नित्यं अन्यस्य पात्रं पूरयन्ति। मनः पतति इव, पुनः पुनः प्रतिनिवर्तते; प्राज्ञः मांसभक्षान् विज्ञाय, तानग्नेः दूरं करोतु। कृष्णा वत्सिका पशूनां भागः, सीसकं मांसभक्षस्य, चन्द्रः तेषां, इति विदुः; माषपिष्टं तव भागः, तद् हविर्भूत्वा वनं गच्छ। काष्ठकुषान् तिलचूर्णं दण्डं च समर्प्य, इन्द्रः तद् समिधं चकार, तेन यमस्याग्निः प्रज्वलितः। पश्चिमाभिमुखं सूर्यं प्रत्यावर्त्य, प्राज्ञः पन्थानमाविशत्; प्राणान् अन्यत्र न्ययोजयत्, दीर्घायुषा एतान् विमोचयामि। मनुष्यः मनुष्यं चर्मणा आच्छाद्य तिष्ठति; तत्र प्रियं स्वजनं आह्वय; यथा प्रथमं युवां साक्षात् साक्षात् मिलितवन्तौ, तावत् एव आयुः यमक्षेत्रे भवतु। तव दृष्टिः, बलं, तेजः, वीर्यं च तावत् एव अस्तु; अग्निः देहे ज्वलितः संयोगं करोति, ततः, पक्वान्नसमये, युगपद् संयोगं लभेथाम्। उभौ अस्मिन्लोके, देवयानपथे, यमक्षेत्रे च मिलित्वा संमिलन्तु; शुद्धीकृतः शुद्धिभिः, यदा बीजं उत्पन्नं, तदा तदाह्वयेत्। हे आपःपुत्राः, समागच्छत, जीवमेनं परिवेष्टयत; अमृतं यदन्नं जननी पचति, तद् समं भुङ्क्वन्तु। यदन्नं पिता पचति, माता च, शत्रोः विमोचनाय, वाङ्मलिनः च; तत् शतधारं दिव्यमन्नं, या द्यावापृथिव्योरन्तरिक्षयोः व्याप्य तिष्ठति। उभे दिवौ, उभे लोके, या दिव्या यज्ञैः जयन्ति; तत्र प्रकाशमधुना अग्रे, तस्मिन् वयमप्याश्रयं कुर्मः, पुत्रैः सह वृद्ध्यर्थम्। पूर्वां दिशं गृह्णीत, नित्यं प्रगतिः; श्रद्धावन्तः एतद् लोकं प्राप्नुवन्ति। यदग्नौ पक्वं समर्प्य, युगपद् तत्राश्रयं कुर्वन्तु रक्षार्थम्। दक्षिणां दिशं प्रति परिवर्त्य, पात्रमुपगच्छ; तत्र यमः पितृभिः सह, पक्वान्नस्य महदाश्रयं दत्ते। पश्चिमां दिशं प्रति गच्छ, या श्रेष्ठा, यत्र सोमः अधिपः, सौम्यं ददाति; तत्राश्रयं गच्छ, साधुभिः संमिल्य, पक्वान्नसमये युगपत् संयोगं प्राप्नुहि। उत्तरदिक् श्रेष्ठा सन्ततौ; उत्तरा दिशः प्रारम्भं करोतु; पङ्क्तिर्च्छन्दः पुरुषः अभवत्, सर्वैः सह भूतेभ्यः; सर्वाङ्गैः सह संगच्छेम। एषा विराड् स्थिरा, पूजिता भवतु; पुत्रेषु मयि च शुभा भवतु; हे अदिते, सर्ववरणे, पक्वान्नं पालय, गोपः इव पशून्। पिता यथा पुत्रान् आलिङ्गति, तथा अस्मान् संयोजय; मृदु वायवः अस्मिन्लोके वान्तु; हे देवि, यमस्य पक्वान्नं पचसि, तस्योष्मा, तस्य ऋतं अस्मासु अस्तु। या कृष्णपक्षा विहगः अत्र आगतः, विवर्तते, छिद्रे किञ्चिद् लब्ध्वा; या दासी स्निग्धहस्ता, उखामुषलम् स्पृष्ट्वा शुद्धयति; एषा विस्तीर्णाश्मा, जीवनीयः, शुद्धयन्त्रेण शुद्धः, रक्षांसि नुदतु। चर्मणि आरोह, महतीं रक्षां ददातु; नो दम्पत्योः पौत्रशोकः भवतु। एवं सम्यगनुष्ठानात्, मृत्योरपगमनं, स्त्रीणां सौभाग्यं, पितृपूजनस्य अक्षयत्वं, मांसभक्षस्य निष्कासनं, अग्नेः शुद्धता, दिशां प्रतिष्ठा, अन्नस्य पावनता, दम्पत्योः ऐक्यम्, सर्वस्य कल्याणं च, ऋषयः मन्त्रैः प्रतिपादयन्ति।