श्रूयताम्—सद्भिः पूर्वजानां पन्थानं समनुसृत्य, अहं मांसादं वह्निं, प्रशान्तं स्तुतं च, नयामि, देवयानान् मार्गान् न पुनरागच्छतु सः। अत्रैव तिष्ठतु, पितृभिः सह जागरूकः भवतु। तत्र, स्वस्त्यै, तेजस्विनः शुद्धाः प्रकाशमानाः च अग्नयः सह संयुज्यन्ते—ते शुद्धाः, दीप्तिमन्तः, पावकाः च। स प्रज्वलितः अग्निः रिपुं परित्यज्य अग्रे गच्छति, पुनः स्वदीप्त्या विशुद्धिं करोति। स देवः अग्निः, तेजस्वी, दिवः शिखरं समारूढः; अस्मद् अशुच्यः विमुक्तः सन्, वयं दुःखात् अमङ्गलाच्च विमुक्ताः स्याम। अस्मिन्नेव तेजस्विन्यग्नौ वयं वैराणि विशुद्ध्य, यज्ञयोग्याः, शुद्धाः जाताः; स नः दीर्घायुषः पारं नयातु। तेजस्विनः, प्रकाशमानः, संहरणः, निःस्वनः च—एते, ज्ञात्वा, रोगं दूरं नयन्तु, दूरे, परे च। येषु अश्वेषु, वीर्येषु, गावः, अजाः वा—यदि मांसादः अग्निः, मनुष्यजातः, विद्यते—तम् अपसरामः। अन्येभ्यः मनुषेभ्यः, गावः, अश्वेभ्यश्च, जीवनाय जातं मांसादं वह्निं अपसरामः। यस्मिन् देवाः स्वान् विशुद्धवन्तः, येषु च मानवाः—तं त्वा घृतैः अनुलेप्य, अग्ने, दिवं आरोह। प्रज्वलितः, अग्ने, आहूतः, अस्मान् मा व्रजः; अत्रैव दीप्त्या विराजस्व, यथा दिवा सूर्यं पश्येम। अग्रे, नलिकायाम्, अग्नौ, तेजस्विनि च सौम्यः भव; अचिन्ने शाखायाम्, शिरसि, अधारे च सौम्यः भव। शिरसः अशुचिं विहाय, शिरोमणिं बलयित्वा, अपरिमितया नदीया विशुद्धः सन्, त्वं यज्ञयोग्यः भवसि। अत एव, मृत्युः, अतीत्य गच्छ, देवयानात् अन्यं मार्गं अनुगच्छ; त्वां दृष्ट्वा शृण्वन्तं सम्बोधामि—बहवः वीराः त्वया सह सन्तु। जीवन्तः मृतात् अपाक्रान्ताः; अद्य देवानां आह्वानं नः शुभं जातम्। वयं नृत्याय हासाय च समागताः; बलवन्तः सन्, सभायाम् उक्तिं कुर्मः। एतेषां जीवतां सीमां स्थापयामि; अन्यः अत्र न अतिक्रामेत्। ते शतं शरदान्, बहवः सन्तः, मृत्युम् अद्रिं मध्ये स्थापयित्वा जीवंतु। उत्तिष्ठ, जरां भागं वृत्य, क्रमशः प्रयत्नं कृत्वा स्थितः भव। सुषुतः, सन्ततिसम्पन्नः, सौम्यः, सर्वं जीवनं दीर्घायुषः नयतु। यथा अह्नः क्रमशः यान्ति, ऋतवः कालैः सह गच्छन्ति, तथा उत्तराः पूर्वान् मा परित्यजन्तु; स्रष्टः, एवं आयुः नियच्छतु। अयं शिलायुक्तः स्रवन् नदः अतीर्तव्यः—समेत्य धारयध्वम्, बलवन्तः सन्तः अतीर्यध्वम्, मित्राः। अत्र, पापान् परित्यज्य, अमयाः सन्तः, पारं विजयं प्राप्नुयाम। उत्तिष्ठत, अतीर्यध्वम्, मित्राः; अयं शिलायुक्तः नदः प्रवहति। अत्र, अमङ्गलान् परित्यज्य, मंगलैः सह पारं विजयं प्राप्नुयाम। विश्वदेवानां तेजः आलिङ्ग्य, विशुद्धाः, प्रकाशमानाः, दीप्तिमन्तः च भवेम। पापस्य पदानि अतीत्य, सर्वविजयिनः शतं हेमन्तान् प्रमोदामहे। उत्तरैः मार्गैः अतीत्य, वातपूर्णैः, अधमं मार्गं परित्यज्य—त्रिः सप्तकृत्वः ऋषयः गत्वा, पादैः मृत्युम् अतीत्य अपासन्। ये मृत्युपदं अतीत्य दीर्घायुषः स्थापयन्ति—सर्वे उपविष्टाः, मृत्युम् सभायाः अपास्य, जीवन्तः वयं सभायाम् उक्तिं कुर्मः। एता महिलाः, अविधवाः, सुभार्याः, तैलघृताभ्यां स्वदेहं स्पृशन्तु; अश्रूणि विना, अमया, वित्तसमृद्धाः, प्रथमा गर्भं आरोहन्तु। हविषा एते द्वौ पृथक् स्थापयामि; ब्रह्मणा नियच्छामि। पितृणां भागं अक्षयं करोमि; दीर्घायुषा एतान् विमोचयामि। यः अग्निः पितरः हृदि स्थापितवन्तः, मर्त्येषु अमृतः—तम् अहम् आत्मनि देवम् अवाप्नुयाम्; स नः न हिंस्यात्, वयं च तम् न हिंस्याम। गृह्यग्नौ मांसादान् अपसार्य, हे प्रेताः, दक्षिणे पार्श्वे स्थापयन्तु—यत् पितृभ्यः, आत्मनः, ऋत्विजः च प्रियं, तत् प्रियं कुर्यात्। द्विधा वित्तस्य भागं गृहीत्वा, शिष्टं भुङ्क्ते; ज्येष्ठपुत्रस्य अग्निः, यदि मांसादं न अपाकृतम्। यद् कृष्यति, यद् जयति, यद् वित्तेन प्राप्नोति—तत् सर्वं मर्त्यस्य न स्यात्, यदि मांसादो न अपाकृतः। यः मांसादं अनुगच्छति, स यज्ञयोग्यः न भवति, तेजः नश्यति, हविर्भागे न भागी, क्षेत्रस्य फलं, गावां क्षीरं च न लभते। पुनः पुनः, लोभेन पीडितः, मर्त्यः दुःखं भाषते; प्राज्ञः, मांसादान् ज्ञात्वा, तान् वह्नेः दूरे स्थापयति। या गृहाः, पतिं विना स्त्रियाः, गृह्यन्ते पुनः स्थाप्यन्ते; ब्रह्मविद् सन्निकर्षं गच्छेत्, यः मांसादं अपाकरोति। यद् अशुचिः, पापं कर्म, अस्माभिः कृतम्, तत् आपः विशुद्ध्यन्तु, वह्नेः समीपात् अपि। ता आपः, अधः उद्गता, उत्तरायाणम् इतः प्रवहन्ति, दिव्यैः पन्थाभिः प्राणिनः वहन्ति; वृषभाद्रिं पृष्ठे प्राचीन्यः नद्यः पुनः प्रवहन्ति। हे अग्ने, मांसादं, मांसभक्षं, अपसारय; हविः देवेषु नय। अयं मांसादः प्रविष्टः, अयं मांसादः अनुगतः; तौ द्वौ व्याघ्रौ कृत्वा, तं पापं अपसारयामि, शुभं तु स्थापयामि। देवानां वेश्म अन्तर्ये, मनुष्याणां सीमा बहिः; गृह्याग्निः मध्ये स्थितः। हे अग्ने, जीवतः प्राणं वह, मृतं पितृलोकं नय; सुस्थित गृह्याग्ने, रिपुं निष्कास्य, श्रेष्ठं मार्गं ददातु। हे अग्ने, सर्वान् शत्रून् सहित्वा, तेषां बलं वित्तं च अस्मासु स्थापय। इममिन्द्राग्निं गृह्णीत, सः त्वां दुःखात्, दोषात् च नयतु; तेन पतन्तं शरं हन्यात्, तेन रुद्रस्य रक्षां अस्मासु स्थापयतु। एतं वृषभं, एतं नौकां गृह्णीत; सः त्वां दुःखात्, दोषात् च नयतु; एतां सवितुः नौकां आरोहत—षड्भिः विस्तीर्णैः पन्थाभिः सुरक्षिताः अतीर्याम। सः अह्निश्च रात्रिं च अन्विष्य, गृहं बिभ्रद्, सेतुवत् स्थितः, वीर्यः; स्वस्थं, प्रमुदितं शय्यां बिभ्रद्, वयं तव गन्धिनः युगवत् स्याम।