भूमिर्मे माता, सा मां कल्याणे स्थिरं स्थापयतु, स्वर्गे संयुक्ता, हे प्रज्ञे, सौभाग्ये महिमानं ददातु। तदनन्तरं, यत्र न ते स्थानं, हे वंशे, तत्र वर्धस्व, एष सीसकभागस्तव, गृहाण। यं गवां मनुष्याणां च रोगं, तमधः पातालं सह गच्छ। शापदक्षिणया, पापशापदक्षिणया, अनुकरणदक्षिणया च, सर्वं रोगमृत्युमेनां वयं अपसारयाम। मृत्युम्, विनाशम्, द्वेषं च वयं अपसारयामः; यः नः द्वेष्टि, स मृतमांसं खादतु, हे अग्ने—यं वयं द्वेष्मः, तं त्वां समर्पयाम। यदि अग्निर्मांसभक्षः, व्याघ्रः, वा अन्यः कश्चन प्राणी गोष्ठं प्रविष्टः, स्यात्, तर्हि वणसस्य सर्पिषश्च हविर्युक्त्वा तम् दूरं नयामि; स जलं वा अन्यं वह्निं गच्छतु। यत् क्रुद्धाः क्रोधेन त्वयि, हे अग्ने, मृतमुपरि कृतवन्तः, तव प्रीत्या त्वां पुनः स्थापयामः, पुनः प्रज्वालयामः। पुनरादित्या रुद्राः वसवः, ब्रह्मा, धनदाश्च, बृहस्पतिश्च, हे अग्ने, शतं वर्षाणि दीर्घमायुः ददातु। यदि मांसभक्षोऽग्निः गृहं प्रविष्टः, अन्यं जातवेदसं दृष्ट्वा, तं पितृयज्ञाय दूरं नयामि; स परं धाम अग्निं प्रज्वालयतु। मांसभक्षोऽग्निं दूरं नयामि; शत्रूणां प्रवाहः यमस्याधिपतिं प्रति गच्छतु। अत्र अन्यो देवो जातवेदाः यज्ञं देवेषु वेदित्वा वहतु। मांसभक्षोऽग्निं, मृत्युवज्रघ्नं, प्रेरितं, वयं गृह्याग्निना वेदित्वा आदेशयामः; स पितृलोकं भागं प्राप्नुयात्। मांसभक्षोऽग्निं प्रशान्तं स्तुतं पितृपथेन दूरं नयामः; स देवयानं मार्गं न प्रतियातु। अत्रैव पितृषु जागरूकः स्थातु। ते शुभ्रं विशुद्धं दीप्तं वह्निं कल्याणाय सम्यक् प्रज्वलयन्ति; शुद्धो दीप्तिमान् पुनरुद्धारकः। प्रज्वलितोऽग्निर्वैरिणं परित्यज्य, अग्रे गच्छन्, तेजसा पुनः शुद्धिं करोति। स देवो दीप्तिमानग्निः स्वर्गस्योत्तमं स्थानं प्राप्य, पापात् विमुक्तः, अस्मान् व्यसनात् दुःखाच्च रक्षतु। अस्मिन्स्फुलिङ्गेऽग्नौ वैराणि शुद्धीक्रियन्ते; वयं यज्ञार्हाः शुद्धाः जाताः; स नः दीर्घायुर्धत्तु। दीप्तः, प्रभास्वरः, नाशकश्च, निष्कण्ठश्च—एते सर्वे ज्ञात्वा रोगं दूरं नयन्ति। यत्राश्वेषु, वीर्येषु, गोषु, अजेषु वा, यदि मांसभक्षोऽग्निः, मानुषोत्पन्नः, स्यात्, तं वयं अपसारयामः। अन्येषां मनुष्याणां, गोषां, अश्वानां च, जीवनाय जातं मांसभक्षोऽग्निं वयं अपसारयामः। यस्मिन् देवाः शुद्धिं कृतवन्तः, यस्मिन्मनुष्याः अपि, तम् सर्पिषा अभिषिञ्च्य, हे अग्ने, स्वर्गं गच्छ। प्रज्वलितः अग्ने, आहूयमानः, अस्मान्न मुञ्च; अत्रैव दीप्तिं कुरु, यथा दिवा सूर्यं पश्येम। सीसके, वंशे, अग्नौ, दीप्ते च वह्नौ, अचिच्छिन्नदण्डे, शिरोभागे, संस्थाने च त्वं सौम्यः भूयाः। शिरसः मलं निष्कृत्य, किरीटं दृढीकृत्य, अपरिमितया नद्या शुद्धीकृतः, त्वं यज्ञाय योग्यः स्याः। मृत्युः, त्वं परं मार्गं गच्छ, देवयानात् अन्यं पन्थानं व्रज; दृष्ट्वा श्रोतारं त्वां भाषे—त्वया सह बहवो वीराः सन्तु। जीवन्तो मृतान् परित्यज्य, अद्य देवाह्वानं शुभं जातम्; वयं नृत्याय हासाय च प्रस्थिताः; बलवन्तः सभायां वदेम। जीवतः सीमाम् अहं स्थापयामि; अन्योऽयं न अतिक्रामतु; शतं वर्षाणि, बहवः, मृत्युम् पर्वतं कृत्वा, जीवन्तु। उत्थाय, जरां भागं कृत्वा, क्रमशः यत्नेन स्थितः; सृजन्, उत्तमपुत्रैः, सौम्येन, सर्वमायुः दीर्घाय नेतु। यथा अह्नः क्रमशः गच्छन्ति, यथा ऋतवः स्वकालेन सह चरन्ति, तथा उत्तराः पूर्वान्न परित्यजन्तु; हे विधात्र, एवं आयुः निरूपय। शिलानदी यातव्या—सर्वे मिलित्वा, दृढाः भूत्वा, पारं गच्छाम, हे मित्राः। अत्र पापान् परित्यजाम; निरामयाः, विजयेभिः सह, परं पारं गच्छाम। उत्थाय, मित्राः, पारं गच्छाम; एषा शिलानदी वहति। अत्र अशुभान् परित्यजाम; शुभैः सह विजयेभिः पारं गच्छाम। विश्वदेवानां तेजो गृह्णीत, विशुद्धाः, प्रभास्वराः, दीप्तिमन्तश्च भूत्वा; पापचिह्नं अतिक्रम्य, सर्वविजयिनः, शतं हेमन्तान् मुदामहे। उत्तरपथेन गच्छन्तः, वायुसंयुक्ताः, अधमं मार्गं परित्यज्य, सप्तत्रिंशद्वारं मुनयः पादैः मृत्युमतिक्रम्य, जीवितमस्थापयन्। ये मृत्युपदं तरन्ति, दीर्घायुषः स्थापयन्ति, ते समुपविशतः मृत्युम् सभायाः अपसारयन्ति; ततः जीवन्तः, वयं सभायाम् वदेम। एता नार्यः, अविधवाः, सुमङ्गल्यः, तैलसर्पिषा आत्मानं स्पृशन्तु; अक्रन्दनाः, निरामयाः, धनेश्वर्यः, प्रथमे गर्भं प्राप्नुयुः। इदं हविषा द्वयं पृथक् स्थापयामि; मन्त्रेण संयोजयामि। पितृणां भागं अक्षयं करोमि; दीर्घायुषा एतान् विमोचयामि। यं पितरः हृदि अग्निं स्थापितवन्तः, अमृतं मर्त्येषु, तं देवमहमात्मनि गृह्णीयाम; स नः न हिंस्यात्, न वयं तम्। गृह्याग्नितः मांसभक्षान् अपसार्य, हे प्रेताः, दक्षिणभागे स्थापयत; यत् पितृभ्यः, आत्मनः, ऋत्विजां च प्रियं, तत् प्रियं कुरुत। द्वैधं धनं गृह्य, शेषं खादति; ज्येष्ठपुत्रस्याग्निः, यदि मांसभक्षणं न नीतः। यत् कृषे, यत् जयति, यत् धनं प्राप्नोति, तद् सर्वं न मर्त्यस्य, यदि मांसभक्षः न नीतः। स यज्ञाय अयोग्यः भवति, तेजो नश्यति, हविर्न भुङ्क्ते; क्षेत्रस्य फलं, गावां दुग्धं, स छिनत्ति, यः मांसभक्षं अनुगच्छति। पुनः पुनः, लोभेन, मर्त्यः क्लेशं भाषते; प्राज्ञः मांसभक्षान् ज्ञात्वा, तान् वह्नेरपसारयति। यदा स्त्रीपतिः मृतः, तदा गृहान् गृह्य, पुनर्निर्मीयन्ते; ब्रह्मवित् सन्निकर्षं गच्छेत्, यः मांसभक्षं अपसारयति। एवं स्नेहेन, श्रद्धया च, ऋषयः, देवाः, मनुष्याश्च, अग्निं शुद्धीकृत्य, मृत्युम्, रोगं, पापं च दूरं नयन्ति, दीर्घायुषः, सौम्याः, यशस्विनश्च भवन्ति।