भूमौ देवायतनं स्थाप्यते, या सर्वकर्मणा यज्ञं विस्तारयन्ति, या गाथाकारा गानानि मिमीते, या पूर्वं ज्योतिरार्चिषः समुत्क्षिप्यन्ते—सा पृथ्वी, नित्यं वर्धमाना, अस्मानपि वर्धयतु। या पृथ्वी, यः कश्चन अस्मान् द्वेष्टि, यः प्रतियुध्यते, यः मनसा वा बलात् वा आक्रमति—सा पृथ्वी, यथापूर्वं तं बन्धयतु। त्वत्तो जाताः, त्वयि चरन्ति मर्त्याः; त्वं द्विपद् चतुष्पद् च धारयसि। पञ्च जना इमे तव, हे पृथिवि, यत्रामृतं सूर्यः स्वतेजसा मर्त्येषु किरणान् वितनुते। अप्यस्माकं सन्ततयः सायुज्यं सम्पूर्णत्वं च प्राप्नुयुः; मधुरं वाक्यं मयि स्थापय, हे पृथिवि। त्वं सर्वौषधीनां जननी, धर्मे स्थिता पृथिवी, या सर्वं धारयति; तवोपरि सुखेन क्षेमेण च चराम। त्वं स्वमहालये महती जातासि, महाबलवती, वेगेन कम्पमाना; तव रक्षां महेन्द्रः करोति। सुवर्णवत् तेजस्विनी भूत्वा अस्मान् प्रकाशय; कश्चन नः न हिंस्यात्। अग्निः पृथिव्याम् अस्ति, औषधिषु च; आपः अग्निं वहन्ति, अग्निः किरणासु च; अग्निः मर्त्येषु, गवाम् अश्वेषु च—सर्वत्र अग्निः स्थितः। दिवः अग्निः प्रज्वलति; तेन देवेन अन्तरिक्षं विस्तीर्णम्। मर्त्याः अग्निं जुहोति, हविःप्रियं घृतप्रियं च। अग्निवासिनी भूत्वा, पृथिव्याः कृष्णतां जानन्ती, साऽग्निशोषेण अस्मान् न तीक्ष्णं करोतु। पृथिव्याम् एव देवेषु यज्ञः सम्पाद्यते, हविः सुपवित्रं दीयते; पृथिव्याम् एव मर्त्याः स्वेन अन्नेन जीवन्ति। सा पृथ्वी अस्मभ्यं प्राणं जीवनं च ददातु; नः जीर्णतां मा प्रापयतु। या तव गन्धः उत्पन्नः, यं औषधयः वहन्ति, आपः वहन्ति, यं गन्धर्वाः अप्सराः च विभजन्ते—तेन मां गन्धिनं कुरु; कोऽपि नः न हिंस्यात्। या तव गन्धः पद्मं प्रविष्टः, यः सूर्यायाः विवाहे संगृहीतः, अमृतः गन्धः, हे पृथिवि, आदौ—तेन मां गन्धिनं कुरु; कोऽपि नः न हिंस्यात्। या तव गन्धः मनुष्येषु, स्त्रीषु, पुरुषेषु, श्रीः तेजश्च; या अश्वेषु, वीर्येषु, मृगेषु, गजे च; या कन्यायाः प्रभा—सा अस्मभ्यं वहतु, हे पृथिवि; कोऽपि नः न हिंस्यात्। शिला पृथिवी, पर्वतः, रजः—सा एव पृथिवी, संयुता, धृता। तस्यै सुवर्णस्तन्यै पृथिव्यै नमः। या पृथिव्यां वृक्षा, वनस्पतयः, स्थिरा स्थिताः; सा सर्वधारिणी, धृता पृथिवी—ताम् उपस्मरामः। उत्तिष्ठन्, उपविशन्, स्थित्वा, गच्छन्—न वामपादेन न दक्षिणेन पृथिव्याम् अपताम। या पृथिवी विस्तीर्णा, क्षमावती, अधिष्ठानं, या ब्रह्मतेजसा बलवती जाताऽस्ति; सा पोषणं वहन्ती, अन्नस्य भागं ददाति—हे पृथिवि, घृतवती, त्वयि वयं प्रतिष्ठाम। शुद्धा आपः मम शरीरे प्रवहतु; यत् अस्मभ्यं अप्रिये वा अहितं वा, तत् परित्यजामः। शौचेन त्वां विशुद्धां कुर्मः, हे पृथिवि। तव पूर्वदिक्, उत्तरदिक्, अधः पश्चिमदिक् च, हे पृथिवि—मम सुखाय सन्तु; वयं जगति स्थित्वा न पताम। नः न पृष्ठतः, न पूर्वतः, नोपरि, न अधः अपाकुर्याः। हे पृथिवि, शुभा अस्मभ्यं भूयाः; ये मार्गं निरोद्धुम् इच्छन्ति, ते नः न हिंस्युः—आपदः अपाकुरु। यावतीं दृष्टिं अहं त्वयि पश्यामि, सूर्येण भूम्ना च, तावत् मम दृष्टिः विस्तारयतु; दृष्टिं मा नाशय, न चोच्चं वा परमं क्षेत्रम्। दक्षिणाभिमुखः शयानः, मैत्र्यर्थं वा, पश्चिमदिशि शयानः, वा तव पृष्ठे विश्रान्तः—क्वचित् अपि, हे पृथिवि, नः न हिंस्याः। यत् त्वत्तः अहं उत्खनानि, तत् शीघ्रं पुनः वर्धय; हे विस्तीर्णे, तव प्राणभागं, हृदयं च मा हिंसामि। तव ऋतवः—ग्रीष्मः, वर्षा, शरद्, हेमन्तः, शिशिरः, वसन्तश्च—स्थिता; तव वर्षाः, अह्न्यः, रात्रयः—पृथिवी अस्मभ्यं पयः ददातु। या विस्तीर्णा सर्पं वहति, यत्र अग्नयः प्रज्वलन्ति, या आपः धारयति; या रिपून् अपास्य, देवत्वं ददाति, इन्द्रं वृत्रहन्तारं वृणुते—सा पृथ्वी। यत्र यूपः स्थाप्यते, यत्र वेदि निर्मीयते; या ऋत्विजः स्तोत्रैः, गीतैः, क्रियया पूजयन्ति, यत्र सोमः इन्द्राय सिञ्च्यते। या प्राचीना ऋषयः, प्रजापतयः, गावः सह गीर्भिः गायतः; सप्त ऋत्विजः यज्ञेन तपसा च स्रष्ट्रा सह एकत्र—सा पृथ्वी। सा पृथ्वी अस्मभ्यं वाञ्छितं धनं ददातु; भगः अस्मभ्यं ददातु, इन्द्रः अग्रतः आगच्छतु। यत्र जनाः गायन्ति, नृत्यन्ति, यत्र मर्त्याः वसन्ति; यत्र युद्धं, घोषः, दुन्दुभिः च—सा पृथ्वी शत्रून् अपाकुर्यात्, अस्मान् शत्रुविहीनान् करोतु। या पृथिव्याम् अन्नं, यवः, धान्यं च वर्धते, यत्र पञ्च जना वसन्ति—वृष्टीश्वरस्य भार्यायै, वर्षवत्यै पृथिव्यै नमः। यस्यां देवनिर्मितानि नगराणि क्षेत्रेषु तिष्ठन्ति, यत्र कर्माणि कुर्वन्ति; प्रजापतिः सर्वयोनिं पृथिवीं सर्वत्र अस्मभ्यं फलवतीं करोतु। या बहुविधं धनं, निहितं रत्नं वहति, सा पृथ्वी मम रत्नं सुवर्णं च ददातु; या वसुंधरा, धनदा, सौम्या, अस्मभ्यं संपदं ददातु। या पृथिवी नानारूपाणां, नानावर्णानां, नानाविधभाषिणां, नानाचाराणां जनानां गृहं; सा पृथ्वी सहस्रधारया धनं मम ददातु, स्थिरां धेनुमिव। यः सर्पः, वृश्चिकः, दंशनकः, शीतजः, गुह्यः च त्वयि निहितः, हे पृथिवि—यत् किञ्चिद् चरति, कृमिः वा पतङ्गः वर्षासु—सर्पः अस्मान् न समीपं गच्छतु; शुभेन अस्मान् पालय। ये बहवः पन्थानः जनानां कृता, रथमार्गाः, यात्रायाः च; येन शुभं च अशुभं च गच्छति—तम् एव पन्थानं, शत्रुविहीनं, चौरविहीनं, शुभं वयं जयेम; तेन अस्मान् अनुगृहाण। या पृथिवी मृदां वहन्ती, भारं सहमाना, शुभाशुभयोः अन्तं सहन्ती; या वराहेण संयुक्ता, सा स्वं आत्मानं वराहाय ददाति। ये वन्यपशवः, वनचराः, सिंहाः, व्याघ्राः, नरशादाः विचरन्ति—भल्लूकं, दुरात्मानं, रीक्षं, राक्षसं च पृथिवि अपाकुरु, अस्मद् दूरं कुरु। ये गन्धर्वाः, अप्सराः, चारकाः, किमिदिनः, सर्वे भूताः, राक्षसाः—तान् अपाकुरु, हे पृथिवि। यत्र द्विपादपक्षिणः पतन्ति—हंसाः, श्येनाः, पक्षिणः, विहगाः; यत्र वातः मातरिश्वा धूलिं उत्पाट्य वृक्षान् कम्पयति; वातस्य वेगः, धावनं, ज्वलनं च। यत्र कृष्णरक्तं संयुतं, रात्रिदिवसौ पृथिव्याम् प्रतिष्ठितौ; संवत्सरेण परिवृता पृथिवी, सा अस्मभ्यं प्रियं वासस्थानं ददातु, शुभे गृहे।